หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 183 คำแนะนำ

“เกิดอันใดขึ้นหรือ?” ชิงหมินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นมารดาของเขายังคงนั่งจิบชาเงียบๆ คล้ายกับว่ามีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ เหล่าสตรีในตระกูลหลี่เองก็มีท่าทางที่ค่อนข้างประหลาดด้วยเช่นกัน พวกนางคล้ายกับว่ากำลังรอที่จะถูกพิพากษาอย่างไรอย่างนั้น 

เมื่อได้ยินคำถามของคนเป็นลูกชาย คนเป็นมารดาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น บุตรชายของนางเพิ่งแต่งเข้าจวนหวงเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ยังไม่ทันพ้น 2 เดือน นางก็กำลังขอให้เขารับอนุภรรยาให้สามีเสียแล้ว ในฐานะคนที่เคยเป็นฮูหยินใหญ่มาก่อน นางเข้าใจดีว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน กว่าที่นางจะผ่านความลำบากใจในคราวนั้นมาได้ก็กินเวลาเนิ่นนาน แต่สุดท้าย...ทั้งหมดนี้ก็คือผลที่จะดีต่อชิงหมินในอนาคต

อย่างน้อยๆ สองหัวก็ยังดีกว่าหัวเดียว ตระกูลหวงไม่มีทางปล่อยให้ชิงหมินเป็นเพียงภรรยาคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่อยู่แล้ว ไม่ว่าจะยังไง....คนก็ต้องแต่งเข้ามาเพื่อผลิตทายาทอยู่แล้ว เช่นนั้น...สู้อาศัยตอนที่แม่ทัพใหญ่หวงกำลังรักใคร่ชิงหมินของนาง ทำให้เขายอมมีลูกกับคนสายเลือดตระกูลหลี่ยังจะดีกว่า

“ท่านแม่?” ชิงหมินเอ่ยเรียกอีกครั้ง ครานี้ฮูหยินสกุลหลี่จึงกัดฟันกล่าวขึ้น

“ชิงหมิน เจ้าอยู่สกุลหวงแล้วมีความสุขดีหรือไม่?”

“แน่นอนขอรับ” ชิงหมินรับคำ

“อืม นั่นเป็นเรื่องดีแล้ว ข้าเองก็ได้เห็นว่าแม่ทัพใหญ่ดูแลเจ้าดีเพียงใด อย่างไรก็ตาม...ในจวนใหญ่โตเช่นนั้น มีแค่ฝูเซ่าที่ติดตามเจ้าเข้าไป การเคลื่อนไหวใดๆย่อมต้องอยู่ในสายตาของคนสกุลหวง มารดาไม่วางใจ วันข้างหน้าถ้าเจ้าอยากเรียกใช้งานผู้ใดก็คงจะไม่สะดวก อย่างนั้น...มารดาจะส่งคนไปช่วยเจ้าอีกแรง เจ้าคิดเห็นเป็นอย่างไร”

“ข้าไม่มีอะไรที่ต้องทำอยู่แล้ว ใช้งานคนสกุลหวงก็ไม่มีปัญหาอะไรขอรับ”

“ไม่มีปัญหาได้อย่างไร เจ้าไม่เข้าใจ...เวลานี้แม่ทัพใหญ่ตามใจเจ้าทุกอย่าง เจ้าอาจจะไม่เกรงกลัว แต่ในอนาคตนั้นไม่แน่นอน มารดาเจ้าต้องการให้คนสกุลหลี่เข้าไปในจวนเพื่อคอยดูแลและช่วยเหลือเจ้าในอนาคต” หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า ไม่ยินยอมที่จะปล่อยให้ลูกชายทำตามใจ

“ท่านแม่ ท่านคิดสิ่งใดอยู่ในใจกันแน่ขอรับ สู้พูดออกมาโดยตรงเลยเถอะขอรับ...” ชิงหมินไม่คิดว่าปัญหาเล็กๆน้อยๆนี้จะทำให้มารดากังวลได้ เขาไม่เชื่อว่าเป็นปัญหาเรื่องข้ารับใช้เช่นนี้

อีกอย่าง หากเป็นปัญหาเรื่องข้ารับใช้จริงๆ พี่น้องสายเลือดสกุลหลี่เหล่านี้จำเป็นต้องมานั่งล้อมวงอยู่ฟังบทสนทนาเหล่านี้ด้วยหรือ?

“ชิงหมิน เรื่องนี้...เจ้าอาจจะตำหนิมารดาของเจ้า แต่รู้เอาไว้เถิดว่าข้านั้นหวังดีต่อเจ้าที่สุดแล้ว” หญิงวัยกลางคนไม่ต้องการพูดมันออกมา แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น

“................”

“ข้าอยากให้เจ้าพาคนสกุลหลี่ไปด้วย ทำให้นางกลายเป็นอนุภรรยาของท่านแม่ทัพ”

“หือ?”

“ข้าจะให้เจ้าเลือกคนที่เจ้าสนิทสนมด้วย ในอนาคต...เจ้าและนางจะต้องร่วมมือกันเพื่อส่งบุตรของพวกเจ้าไปเป็นผู้นำตระกูลหวงคนต่อไปให้ได้ ไม่อย่างนั้น...หากผู้อื่นกลายเป็นผู้นำตระกูลหวงคนต่อไป เจ้าในฐานะฮูหยินชราที่ไม่มีอำนาจแล้วจะต้องถูกรังแกแน่” 

หญิงวัยกลางคนมองการณ์ไกลไปถึงอนาคต เห็นจุดจบของบุตชายที่รักไม่ค่อยราบรื่น จึงได้เตรียมวางแผนการเอาไว้ให้เขามากมายเช่นนี้

“ท่านแม่ ท่านคิดมากเกินไปแล้วขอรับ”

“เจ้าต่างหากที่คิดน้อยเกินไป เชื่อมารดาของเจ้าเถอะ”

“ท่านแม่ ข้าไม่กังวลว่าใครจะขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหวงคนต่อไปเลยขอรับ นั่นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้า เป็นเรื่องที่หวงซีเฉิงต้องจัดการของเขาเอง ส่วนข้า...เมื่อกลายเป็นฮูหยินผู้เฒ่า ข้าที่ไม่มีภาระผูกพันจะมีความสุขน้อยกว่าการที่ต้องแก่งแย่งชิงดีกับผู้อื่นได้อย่างไร ขอเพียงระหว่างนั้นข้าเก็บเงินได้มากพอ มีรายได้และเพิ่มสินเดิมให้ตนเองเป็นจำนวนมาก ข้ายังต้องกังวลอีกหรือขอรับ” 

ชิงหมินคิดต่างออกไป ความคิดของเขาไม่เหมือนกับคนโบราณ เรื่องสายเลือดโดยตรงของตนเอง การมีทายาทสืบทอดมรดก และเรื่องความคิดครอบครัว ชิงหมินมาจากยุคสมัยใหม่ที่ผู้คนไม่มีบุตร ใช้ชีวิตบั้นปลายให้คุ้มค่ากับเงินที่ใช้หยาดเหงื่อแรงกายหามาได้ ไม่ต้องกลัวว่าลูกหลานจะต่อสู้กันเพื่อมรดกที่ทิ้งไว้ ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะอยู่กันอย่างไร ชีวิตเช่นนั้นต่างหากที่มีความสุข

แน่นอนว่าวันหนึ่งเขาก็อาจจะอยากมีลูก แต่นั่นย่อมไม่ใช่เพราะต้องการให้ลูกเกิดมาเพื่อทำบางอย่างตามความต้องการของตนเอง

“ชิงหมิน เจ้าไม่เข้าใจ ความคิดของเจ้าพิลึกพิลั่นนัก อย่างนั้นมารดาขอถามเจ้า...หลังจากนี้เจ้าจะพยายามไปเพื่อสิ่งใด เจ้าจะดูแลกิจการของตนเองไปเพื่อใคร ถ้าสุดท้ายแล้วมันก็จะกลายเป็นของผู้อื่นหลังจากเจ้าจากไป บางที...ทรัพยากรของเจ้าทั้งหมดอาจจะไปอยู่ในมือของคนที่เพิ่งวางยาพิษให้เจ้าก็ได้ เจ้าคงจะเจ็บปวดใจและไม่สามารถจากไปอย่างสงบได้เลย”

“เด็กน้อย มารดารู้ว่าเจ้าเสียใจกับการตัดสินใจนี้จึงไม่อยากจะยอมรับโดยง่าย แต่สุดท้าย...เจ้าจะค่อยๆยอมรับได้เอง อีกอย่าง...ต่อให้ไม่ใช่คนสกุลหลี่ ก็ยังมีอีกหลายตระกูลที่จะส่งคนเข้ามาในจวนแม่ทัพใหญ่ ต่อให้เจ้าไม่พร้อมวันนี้ วันข้างหน้าเจ้าก็ต้องยอมรับมันอยู่ดี”

“เชื่อข้าเถอะชิงหมิน อย่างน้อยๆถ้าเป็นคนจากสกุลหลี่เหมือนกัน ข้าก็เชื่อว่าทุกคนจะต้องร่วมมือกับเจ้าแน่ เจ้ามีสองแรงสู้ศึกภายนอก ก็ยังดีกว่าแรงเดียวนะ”

ฮูหยินหลี่พยายามอธิบายให้บุตรชายของตนเองได้ฟัง นางเข้าใจว่าชิงหมินรักหวงซีเฉิงมากจึงไม่ต้องการแบ่งเขาให้ผู้ใด ความคิดเช่นนี้ นางเองก็เคยเป็นมาก่อน จะไม่เข้าใจได้อย่างไร แต่สุดท้ายแล้ว...ชิงหมินจะต้องเจอกับปัญหามากมายที่ตามมาในอนาคต หากเลือกได้ นางก็ไม่อยากให้บุตรชายต้องทุกข์ตรมเช่นนี้หรอก

“ท่านแม่ขอรับ ข้าไม่ต้องการคิดอะไรมากหลังจากที่ข้าตายแล้วขอรับ ต่อให้คนที่จะมาเอาทรัพย์สินของข้าไปเป็นศัตรูคู่แค้นกัน ข้าก็ไม่สนใจ...ขอแค่ก่อนจะถึงวาระของข้า ข้ามีความสุข แบบนั้นไม่ดีกว่าหรือขอรับ”

“ชิงหมิน เจ้าคิดน้อยเกินไป เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะมีความสุขอยู่ได้”

“ท่านแม่ นั่นยังเป็นเรื่องของอนาคต หากข้าไม่มีความสุข...ข้าก็ไม่จำเป็นต้องอดทน ข้ายังกลับมาหาพวกท่าน มาอยู่ที่จวนสกุลหลี่ได้ไม่ใช่หรือขอรับ” ชิงหมินเข้าไปอ้อน เกาะแขนมารดาของตนเอง คาดหวังให้นางหยุดพูดเรื่องไร้สาระเหล่านั้นเสียที แต่ว่า..ความคิดของฮูหยินใหญ่สกุลหลี่นั้นตกผลึกมานานแล้ว ไม่ว่าชิงหมินจะใช้วิธีการใด เขาก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจนางได้เลย

“เจ้ากลับมาได้อย่างไรชิงหมิน เอาเถอะ...วันนี้มารดาไม่ต้องการให้เจ้าเข้าใจอะไรทั้งนั้น หากเจ้าไม่เลือกไปสักคน ข้าก็จะเป็นคนเลือกเอง” นางโบกมือ เห็นชิงหมินทำหน้าเอือมระอาส่งมาให้ ก็คิดไปเองว่าเจ้าเด็กตัวแสบนี้ไม่ได้เข้าใจความโหดร้ายของชีวิตเลยแม้แต่น้อย

นางไม่ยินยอมที่จะพูดเหตุผลกับบุตรชายอีกต่อไป ถ้าเขาพูดไม่รู้เรื่อง อย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดกับเขา นางมองไปรอบๆและเลือกมาถึง 2 คน ซึ่งลักษณะของคนทั้งคู่เป็นลักษณะสตรีที่จะให้กำเนิดบุตรชายอย่างแน่นอน ขอเพียงพวกนางทำได้สำเร็จ ชิงหมินก็จะปลอดภัย

รอยยิ้มของสตรีทั้งสองกว้างขึ้น แม้ว่าพวกนางจะได้รับคำสั่งให้ติดตามหลี่ชิงหมินและคอยช่วยเหลือเขา ถึงอย่างนั้น...พวกนางก็ได้รับโอกาสครั้งใหญ่เลยไม่ใช่หรือ?

หากนางให้กำเนิดผู้นำตระกูลหวงคนต่อไป มารดาที่แท้จริงอย่างพวกนางก็จะกลายเป็นฮูหยินใหญ่ที่แท้จริง ในขณะที่หลี่ชิงหมินก็แค่ตัวปลอมเท่านั้น โอกาสที่พวกนางจะปีนป่ายขึ้นที่สูงมาถึงแล้ว ใครบ้างจะไม่ต้องการ

ส่วนเรื่องของคุณชายหลี่ชิงหมิน ถ้าเขายังเป็นคนเช่นนี้อยู่ ในอนาคตพวกนางก็แค่ดูแลคนโง่คนนี้ให้ดีหน่อยก็พอ คนผู้นี้ไม่ได้แสวงหาอำนาจมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เส้นทางของนางและเขาย่อมแตกต่างกัน

“ข้าจะช่วยคุณชายอย่างเต็มกำลังเจ้าค่ะ”

“ข้าก็ด้วยเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่” ทั้งสองรีบรับคำ พวกนางเป็นธิดาของอนุภรรยาผู้หนึ่ง ได้แค่กินอิ่มนอนหลับ แต่ไม่เคยได้ออกไปงานสังคมกับใครเขา ยังดีที่ในหนึ่งเดือน บุตรหลานอนุภรรยาได้รับอนุญาตให้ออกจากจวน 1 ครั้ง ไม่อย่างนั้นพวกนางก็คงเหมือนกับสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งที่ถูกขังเอาไว้ทั้งชีวิตนั่นแหละ

หลี่ชิงหมินส่ายหน้า มารดาของเขาคิดง่ายเกินไปแล้ว ต่อให้เรื่องนี้เขาจะเห็นด้วย แต่เจ้าของจวนจะเห็นด้วยหรือ? เขาเป็นคนไม่ชอบความวุ่นวาย หากบอกว่าส่งคนมาเพื่อรับใช้ เห็นทีว่าสถานะของพวกนางคงจะเป็นหญิงรับใช้จริงๆ

อยู่ในจวนสกุลหลี่ดีๆไม่ชอบ ต้องการออกไปเพื่อสัมผัสว่าความยากลำบากเป็นเช่นไรงั้นหรือ? ช่างน่าสงสารจริงๆ

บทสนทนาของพวกเขาไม่ได้มีอะไรมากหลังจากนี้ มารดาเพียงสั่งสอนทั้งสองสาวเพื่อให้เริ่มติดตามดูแลรับใช้ชิงหมินเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย หลังจากนั้นก็พากันออกไป เจอกับทางฝั่งบุรุษที่พูดคุยกันเสร็จพอดี

ผู้นำตระกูลหลี่ได้รับขอเสนอครั้งใหญ่ แถมเป็นการซื้อขายที่ไม่ขาดทุนกำไรเลย ดังนั้นจึงยิ้มหน้าบานจนทุกคนสังเกตได้ อย่างไรก็ตาม...สีหน้าของชิงหมินที่ดูไม่สบายใจนั้นก็ทำให้ทุกคนรู้แล้วว่าชิงหมินกับมารดาได้พูดคุยกัน และชิงหมินก็ไม่เห็นด้วยกับความคิดของมารดานัก

“ชิงหมิน วันนี้ก็ให้ทั้งสองคนไปดูแลเจ้าก็แล้วกัน อยากได้สิ่งใดก็ให้พวกนางหยิบจับให้”

“..............” เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบรับอะไร หันไปมองหญิงทั้งสองคนที่ยิ้มหวานส่งกลับมาก็ถอนหายใจให้เท่านั้น

หวงซีเฉิงจะไม่รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก หากเป็นคนอื่นที่มาบังคับชิงหมินของเขาเช่นนี้ เขาคงจะต้องหาบทลงโทษที่เหมาะสมมาให้แน่ ทว่าครั้งนี้คงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากปล่อยผ่าน อย่างไร...นางก็คงจะห่วงชิงหมินของเขาจริงๆ อีกอย่าง...ให้ชิงหมินมีคนของสกุลหลี่มาดูแลก็ไม่ได้แย่อะไร ตราบเท่าที่ไม่ล้ำเส้นของเขาล่ะนะ

“มาเถอะ อย่าทำหน้าเศร้าเลย ข้าจำได้ว่าไม่ได้ไปเล่นที่สวนของเจ้ามานานแล้ว” หวงซีเฉิงแตะไหล่คนรักของตนเองคล้ายกับให้กำลังใจ ชิงหมินจึงพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้

ในเมื่อพวกนางต้องการเสนอตัวขนาดนั้น เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกนางได้ทำตามต้องการเถอะ

ทั้งสอง...ไม่สิ ทั้ง 5 คน รวมกับสตรีทั้งสองที่เพิ่งถูกส่งมาและฝูเซ่าตามกันไปที่เรือนพักของชิงหมิน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ฮวาทำให้คนตัวเล็กผ่อนคลายลงได้บ้าง เขาค่อยๆคลี่ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อได้มาอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคย

สตรีทั้งสองไม่เคยได้เข้ามาที่สวนดอกไม้คุณชายคนที่สาม ดังนั้นพวกนางจึงตื่นตาตื่นใจอย่างมาก ในใจพลันคิดว่าการที่ได้ติดตามเข้าสกุลหวงก็คงจะยิ่งใหญ่กว่านี้ สวนของสกุลหวงคงจะใหญ่กว่าสวนของคุณชายหลี่คนเล็กหลายเท่า และในไม่ช้า...สวนเหล่านั้นก็จะกลายเป็นของพวกนาง

ความยินดีปรากฏขึ้นในสายตาของทั้งสอง คนหนึ่งมีนามว่า “หลี่ฮุย” และอีกคนมีชื่อว่า “หลี่เจาเจา” ตัวหลี่ฮุยนั้นชื่นชอบแม่ทัพใหญ่ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว ดังนั้นนางจึงมีความสุขมากเมื่อรู้ว่าตนเองถูกเลือกมา ทั้งได้อยู่กับคนที่อบอุ่นอย่างเขา และได้เปลี่ยนชะตากรรมที่ต่ำต้อยของตนเองไปด้วย ในขณะที่หลี่เจาเจานั้นคิดต่างออกไป

นางไม่สนใจหรอกว่าจะต้องขายตัวให้กับผู้ใด ขอเพียงนางสามารถกลายเป็นเหมือนกับฮูหยินหลี่ได้ก็พอ นางต้องการอำนาจ อยากขึ้นเป็นใหญ่ ไม่ต้องสนใจสายตาของผู้ใดอีก นางรู้สึกอิจฉาทุกคนที่เกิดมาในครรภ์ของคนเป็นฮูหยินใหญ่ ไม่ใช่ครรภ์ของอนุภรรยาอย่างที่นางเป็น ทว่าครั้งนี้โอกาสได้มาถึง....นางจะได้แต่งเข้า แม้ในฐานะอนุภรรยา แต่บุตรของนางจะกลายเป็นเหมือนบุตรของฮูหยินเอก

เทียบกันแล้ว คุณชายหลี่ก็ยังดูจะต่ำกว่านาง 1 ระดับด้วยซ้ำ เช่นนี้นางจะไม่คาดหวังได้อย่างไร

ทั้งสองคนรอเวลาที่จะสามารถถวายตนเองให้กับแม่ทัพใหญ่ แต่เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม พวกนางจำเป็นต้องนอบน้อมต่อหน้าของพวกเขา และทำให้ฮูหยินหลี่สบายใจได้ว่าพวกนางว่านอนสอนง่าย ส่วนหลังจากนี้...ก็ต้องดูอีกทีว่าพวกนางจะใจดีมากพอที่จะช่วยดูแลคุณชายอยู่หรือไม่?

“คุณชายเจ้าคะ อยากดื่มชาหรือไม่เจ้าคะ” หลี่เจาเจายื่นหน้าออกมา นางแสร้งทำเป็นเข้ามารับใช้ชิงหมิน แต่ในความเป็นจริงแล้ว...ตัวของนางกลับใกล้แม่ทัพใหญ่เสียมากกว่า

ฝูเซ่าขมวดคิ้ว หน้าที่รับใช้คุณชายควรจะเป็นของเขาไม่ใช่หรือ? เขาเองก็รู้ว่าคุณชายต้องการชา ไม่จำเป็นต้องถามให้วุ่นวายด้วยซ้ำ สตรีนางนี้แม้จะเป็นคุณหนูผู้หนึ่งของจวนสกุลหลี่ แต่กลับไม่ได้รับการสั่งสอนที่ดีเอาเสียเลย

“คุณหนูขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปจัดเตรียมให้เอง” ฝูเซ่ากล่าวกับหลี่เจาเจา อีกฝ่ายคลี่ยิ้มอย่างยินดี

“ดีแล้ว เช่นนั้นก็ฝากเจ้านำชามาให้ฮูหยินหวงด้วย” นางกล่าวเช่นนั้น ทำตัวเป็นเจ้านายของฝูเซ่าอีกที ทำเอาชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้านั่นแหละไปเอา” แต่ก่อนที่ฝูเซ่าจะหันหลังเดินไป เสียงทุ้มเข้มของหวงซีเฉิงก็กล่าวขึ้น

ความเย็นชาในน้ำเสียงไม่เหมือนกับที่แสดงออกต่อชิงหมินเลยสักนิด คนตัวเล็กในอ้อมแขนของเขาเองก็มองดูหลี่เจาเจาเช่นกัน สตรีผู้นี้กล้าเอ่ยปากใช้คนของเขาเลยหรือ? ใจกล้าไม่เบาเลยนี่...

ไม่รู้ว่ามารดาจะหาคนมาช่วยเขา หรือหาคนมาเพิ่มเรื่องให้เขากันแน่!

……………………………………….