ตอนที่ 11 : มื้อเย็นสุดท้ายของคนเคยรัก
เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆในร้านอาหารหรูกลางห้างดังเป็จังหวะคล้ายเพลงที่ไม่มีทำนองแน่นอนคนรอบตัวคุยกันเบา ๆ เสียงหัวเราะประปราย แสงไฟสีเหลืองนวลเหนือโต๊ะยิ่งทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่น…และแคบลง
สำหรับชัยยศในคืนนั้น
ทั้งร้าน…เหลือแค่เขากับปีใหม่
ผู้หญิงคนเดิม
ในร้านเดิม
แต่หัวใจ…ไม่ใช่จุดเดิมอีกแล้ว
⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯
“นั่งสิ”
ปีใหม่เป็ฝ่ายเอ่ยก่อน
เธอนั่งฝั่งริมกระจก แสงจากด้านนอกทำให้กรอบหน้าคมชัดขึ้นผิวที่เคยขาวอยู่แล้วดูจะเนียนขึ้นอีกนิด เครื่องสำอางแต่งบาง ๆแบบผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเอง “ดูดีอยู่แล้ว” เพียงแค่เก็บรายละเอียด
ชัยยศทรุดตัวนั่งตรงข้ามมือจับเมนูแน่นไว้เหมือนไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
“สั่งเหมือนเดิมไหม” เธอยิ้มบาง ๆ “ครั้งแรกพี่ก็เลี้ยงเมนูนี้แหละ”
“แล้วพี่…จำได้เหรอครับว่าผมกินอะไร”
“จำได้สิ” เธอเลิกคิ้วนิด ๆ“คนที่พี่ตั้งใจจะเลี้ยงครั้งแรกแบบจริงจัง พี่จะลืมได้ยังไง”
ประโยคนั้นทำให้หัวใจเขาเต้นแรงโดยไม่ทันตั้งตัว
ไม่นานนัก อาหารจานเดิม ๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
กลิ่นซอสหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้ง
แก้วน้ำเย็นวางข้างมือทั้งสองคน
ความเงียบระหว่างรอ…ไม่ใช่ความเงียบสบาย ๆแบบคู่รักที่คุ้นกันมานาน
แต่เป็ความเงียบของคนที่ต่างฝ่ายต่างคิดไม่ออกว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อน
ปีใหม่เป็ฝ่ายพูดก่อนอีกครั้ง
“ยศ…ผอมลงนะ”
“จริงเหรอครับ ผมนึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นจากข้าวแกงหน้ามอ”
“ผอมลงที่ตา” เธอพูดเรียบ ๆ “ตาดูโตขึ้น…แต่หมองขึ้นนิดหน่อย”
เขาหัวเราะแ่ ๆ
“พี่ไปเมืองนอกมาซะไกล ยังมีเวลามาสังเกตตาคนอื่นอีก”
“ใครใช้ให้ตาของคน ๆ นึงมันไปติดอยู่ในหัวั้แ่ปีหนึ่งล่ะ”
คราวนี้เขาเงียบไป
เธอเองก็เหมือนรู้ตัวว่าเริ่มแรงไป
เลยลดสายตาลงมองจานข้าวแทน
“ที่นู่นเป็ยังไงบ้างครับ” เขาเลือกถามเื่ปลอดภัย
ปีใหม่เล่าเื่เมืองนอกให้ฟังแบบย่อ ๆ
ทั้งออฟฟิศ
ทั้งผู้คน
ทั้งการฝึกงาน
ทั้งความแตกต่างเื่วัฒนธรรม
เธอไม่ได้เล่าแบบตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ไปเที่ยว
แต่เล่าแบบคนที่ผ่านมันมาแล้ว และเอามาจัดเก็บเรียบร้อยแล้วว่า“มันก็แค่อีกบทหนึ่งของชีวิต”
“ตอนอยู่ที่นั่น…” เธอพูดต่อ“พี่ถึงได้รู้ว่าบ้านพี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
“ยังไงครับ”
“พ่อพี่มีเส้นอยู่เยอะกว่าที่คิด เขาส่งรูปส่งโปรไฟล์พี่ไปให้บริษัทคู่ค้าโน่นนี่ พี่เลยได้ไปฝึกในที่ดีเกินกว่าที่เด็กมหาลัยธรรมดาควรได้”
น้ำเสียงของเธอไม่ได้ภูมิใจ
แต่ก็ไม่ได้ดูเกลียด
“ดีไม่ดี…” เธอยักไหล่ “พี่อาจจะได้ที่ทำงานในอนาคตแบบไม่ต้องไปสมัครเองด้วยซ้ำ ถ้าตามทางที่เขาวางไว้ให้”
เขาก้มมองมือข้างตัว
มือที่ไม่มีอะไรพิเศษ
มือของคนธรรมดา
“ดีสิครับ” เขาฝืนยิ้ม“ใครมีเส้นแล้วใช้ให้เป็ก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะ”
“แล้ว…ยศล่ะ” เธอถามกลับบ้าง “ระหว่างที่พี่หายไป ยศอยู่ยังไง”
คำถามนี้…เขาไม่สามารถตอบตรง ๆ ได้
เพราะถ้าจะให้จริง
คำตอบคือ
เขาอยู่กับความเหงา
อยู่กับเงาเธอ
อยู่กับเสียงนิ่ม
อยู่กับเล็คเชอร์ที่มีชื่อเธอบนปก
เลยเลือกตอบกลาง ๆ
“ก็…เรียนไป ทำกิจกรรมบ้าง โทรคุยกับเพื่อนเก่าบ้างยังไม่ตายครับ”
“มีคนดูแลไหม”
คำว่า “คนดูแล” ทำให้ภาพนิ่มโผล่ขึ้นมาในหัวทันที
เธอที่คอยถามว่า “กินข้าวหรือยัง”
ที่คอยฟังเขาบ่นทุกเื่
ที่ยังยืนรอเขาในสายโทรศัพท์สาธารณะ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบแบบไม่โกหก…แต่ก็ไม่พูดหมด
“ก็…มีคนคุยบ้างครับ”
ปีใหม่เลิกคิ้วเล็กน้อย
“เพื่อนเก่าจากค่ายทหาร?”
เขาสะดุ้งในใจที่เธอเดาเกือบถูก
“ครับ…นิ่มยังคุยกับผมอยู่”
ปีใหม่ยิ้มบาง ๆ
“ดีแล้วล่ะ”
เสียงเธอเรียบจนเขาแยกไม่ออกว่ามีอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า
“คนแบบยศ…” เธอพูดต่อ “ถ้าอยู่คนเดียวทั้งหัวใจนานเกินไปมันอันตราย”
“อันตรายยังไงครับ”
“เดี๋ยวมันจะเริ่มหาเื่กลับไปยืนตรงกลางระหว่างคนสองคนอีก”
ประโยคนี้…เหมือนเอากระจกมาส่องหน้าเขาตรง ๆ
เขาวางช้อนลงช้า ๆ
“แล้วพี่ล่ะครับ” เขาเริ่มบ้าง “ระหว่างอยู่ที่โน่น…มีใครเดินผ่านเข้ามาในชีวิตพี่ไหม”
ปีใหม่เงียบไป
เธอวางช้อนลงอย่างคนคิดก่อนพูด
“ก็มีคนเข้ามาเยอะนะ” เธอว่า “ทั้งเพื่อน ทั้งคนที่ชอบคุยด้วยทั้งคนที่คุณพ่ออยากให้รู้จัก”
หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น
“แต่ถ้าถามว่า ‘มีใครอยู่ในหัวจริง ๆ ไหม’……”เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา
“จริง ๆ แล้ว…พี่ก็มีแค่ไม่กี่คนหรอก”
เขาไม่กล้าถามว่า “รวมผมไหม”
กลัวคำตอบจะไม่เป็อย่างที่คิด
ปีใหม่หัวเราะเบา ๆ เหมือนอ่านใจออก
“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนเด็กโดนครูจะเฉลยข้อสอบเลยยศ”
เธอเท้าคาง มองหน้าเขาตรง ๆ
“พี่ไม่ได้โทรกลับมาหายศ หลังลงเครื่อง…ไม่ใช่เพราะอยากชวนมา‘เริ่มต้นใหม่’ หรอกนะ”
หัวใจเขากระตุกวูบ
คำว่า “ไม่ได้ชวนเริ่มต้นใหม่”
คือมีดที่กรีดตรงกลางหน้าอกอย่างช้า ๆ
“แล้วพี่โทรมา…เพราะอะไรครับ” เขาถามทั้งที่กลัวคำตอบ
ปีใหม่ถอนหายใจเบา ๆ
“เพราะพี่อยาก ‘จบให้มันจบจริง ๆ’ สักที”
ร้านทั้งร้าน…ดูเงียบลงในหูเขาทันที
เสียงช้อน
เสียงหัวเราะโต๊ะข้าง ๆ
เสียงเพลงเบา ๆ
เหมือนโดนปิดสวิตช์ไปชั่วครู่
“จบ…เหรอครับ”
“อือ” เธอพยักหน้า “ตอนอยู่เมืองนอก พี่มีเวลาคิดเยอะมากคิดเื่ตัวเอง คิดเื่ครอบครัว คิดเื่อนาคต…และคิดเื่ยศด้วย”
“……”
“พี่…ไม่อยากเป็คนที่กลับมาหลอกให้ยศหวังอีก” เธอพูดชัดทุกคำ“ไม่อยากกลับมาแล้วทำเหมือนว่า เราอาจจะไปกันต่อได้ทั้งที่พี่รู้ดีว่า…สุดท้ายพี่ก็ต้องเลือกทางของบ้านพี่อยู่ดี”
หนนี้ เขาไม่ได้พยายามฝืนยิ้ม
มือเขาวางบนตัก กำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ
“หมายความว่า…พี่ตัดสินใจแล้ว?”
“อือ” เธอมองเขา“คุณพ่อเริ่มคุยเื่งานให้พี่จริงจังแล้ว…และเริ่มคุยเื่ ‘คนที่เหมาะสม’สำหรับพี่ด้วย”
คำว่า “คนที่เหมาะสม” ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยขึ้นทันที
ไม่ต้องให้เธออธิบายต่อ
เขาก็พอเดาว่ามันหมายถึงอะไร
ลูกคนรู้จัก
ลูกคู่ค้า
คนจบต่างประเทศเหมือนกัน
คนฐานะใกล้เคียงกัน
“แล้วพี่ล่ะครับ” เขาถามแบบไม่อ้อมค้อม“พี่คิดยังไงกับเื่นั้น”
ปีใหม่เงียบไปนานกว่าเดิม
“ถ้าตอบแบบไม่โกหก…” เธอพูดช้า ๆ “พี่ไม่ได้ฝันถึงงานแต่งงานแบบเ้าสาวในชุดขาวอะไรนักหรอก”
“แต่พี่ก็รู้…ว่าพี่หนีครอบครัวตัวเองไม่พ้นเหมือนกัน”
เธอวางมือบนโต๊ะ กำปลายนิ้วตัวเองไว้
“โลกที่พี่มีได้จริง ๆ…มันมีกรอบแค่นั้น”
“แล้วโลกของผม…อยู่ตรงไหนในกรอบนั้นครับ”
เขาถามออกไปจนได้
ปีใหม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาตรง ๆ
สายตาคู่นั้นไม่ได้หลบ ไม่กลัว
แต่เต็มไปด้วยความเจ็บที่ไม่ยอมหนี
“อยู่ ‘ข้างในหัวใจพี่’…แต่ ‘นอกกรอบครอบครัวพี่’ ยศ”
คำตอบนั้นชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้ตีความ
หัวใจเขาทั้งอุ่น ทั้งหนาวในจังหวะเดียวกัน
“แล้ว…” เขากลืนน้ำลาย “ถ้างั้นคืนนี้…พี่อยากให้ผมทำตัวยังไง”
คำถามตรงไปตรงมา
ของผู้ชายที่รู้ว่า…ตัวเองกำลังจะถูกตัดออกจากอนาคตของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างถาวร
ปีใหม่มองเขาอยู่นาน
“พี่อยากให้คืนนี้…เป็คืนที่เรายอมรับทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา”
เธอพูดเบา ๆ
“ตรงไปตรงมา…ยังไงครับ”
“ตรงไปตรงมาว่า…” เธอสูดหายใจ “เราสองคนรักกันในแบบของเราได้จริงๆ แค่่หนึ่งเท่านั้น”
“ตรงไปตรงมาว่า…” น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย“ถ้าเราไม่มีกันในชีวิตจริง ๆ ต่อจากนี้ เราก็ยังอยู่ได้”
“แล้ว…” เขาเกือบกระซิบ “ตรงไปตรงมาว่า…คืนนี้ เรา‘ยังอยากอยู่ใกล้กัน’ อยู่ไหม”
คำถามสุดท้ายทำให้มุมปากเธอยกขึ้นทั้งที่ตายังแดงจาง ๆ
“ยศยังอยากเหรอ”
เขาหัวเราะนิด ๆ
“ผมคงโกหกตัวเองเก่งเกินไป…ถ้าตอบว่า ‘ไม่’”
ปีใหม่หลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจกับตัวเองอีกครั้ง
ก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ
“งั้น…หลังจากนี้ไป” เธอพูดชัด “ขอให้ทุกอย่างที่เราทำ…เป็‘การบอกลา’ ไม่ใช่ ‘การเริ่มต้นใหม่’ ตกลงไหม”
หัวใจเขาชาไปครึ่งดวง
เขารู้…ว่าประโยคนั้น คือเงื่อนไขสุดท้ายของคืนนี้
เขาพยักหน้า
“ตกลงครับ”
พูดจบ
รู้สึกเหมือนลงชื่อในสัญญาที่จะทำให้ตัวเองเจ็บไปอีกนาน
แต่เขาก็เซ็น…ด้วยปากตัวเองนี่แหละ
⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯
หลังทานข้าวกันเงียบ ๆ ต่ออีกนิดหน่อย
มีเื่เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เล่าแลกกัน
ทั้งความเปิ่นของเขาในห้องเรียน
ทั้งเื่เพื่อนในคณะ ที่บางคนเริ่มมีแฟน
ทั้งเื่นิ่ม ที่เขาเล่าว่าเธอใกล้เรียนจบแล้ว
ปีใหม่ฟังเงียบ ๆ
ดวงตาเธอ “จำชื่อ” ผู้หญิงอีกคนได้ั้แ่ครั้งที่เขาเคยเล่าแล้ว
ก่อนจะแยกจากร้าน
พนักงานยืนยิ้มส่ง
ประตูห้างเปิดออก สายลมเย็นจากแอร์เปลี่ยนเป็ลมอุ่นจากถนน
ปีใหม่หันมามองเขา
“ขึ้นรถไหม”
“ครับ”
เขาตอบโดยไม่ถามด้วยซ้ำว่ารถไหน
เพราะรู้ดีว่าเป้าหมาย…คือที่เดิม
คอนโดห้องนั้น
โลกใบเล็กที่เหลือแค่เขากับเธอ
โลกที่ไม่มีพ่อเธอ
ไม่มีพ่อเขา
ไม่มีนิ่ม
ไม่มีใคร
นอกจาก “คนเคยรัก” ที่กำลังจะรักกันอีกครั้ง
เพื่อบอกลากันจริง ๆ
⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯
ภายในห้องคอนโด
กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยยังอยู่
เฟอร์นิเจอร์เหมือนเดิมแทบทุกอย่าง
ยกเว้นของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เพิ่มขึ้นจากการเติบโตของเ้าของห้อง
กรอบรูปวิวต่างประเทศ
สมุดโน้ตภาษาอังกฤษ
ถุงกระดาษจากร้านหรู
ปีใหม่วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ หันกลับมามองเขา
“แปลกดีนะ” เธอว่าแ่ ๆ “เหมือนเวลามันวกกลับมา แต่จริง ๆแล้วเราไปไกลจากวันแรกมากแล้ว”
“อือ…” เขาตอบเบา ๆ
หัวใจเต้นแรงแบบคนที่รู้ดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไร
แต่กลับไม่คิดจะหนี
ปีใหม่เดินเข้ามาใกล้
เธอยกมือแตะแขนเขาเบา ๆ
“ยศ…”
“ครับ”
“คืนนี้…ขอให้ยศจำไว้แค่ว่า เราเคยมีเวลาที่เป็ของกันและกันจริงๆ ก็พอ”
เขามองเธอ
เห็นแววตาที่ไม่ใช่แค่ความเร่าร้อน
แต่เต็มไปด้วยความอาลัย
เขายื่นมือออกไปบ้าง
มือทั้งสองัักันตรงกลางห้อง
ครั้งก่อน…เธอเป็คนชวน
ครั้งนี้…เขาเป็คนดึงเธอเข้ามาแน่นขึ้น
ปีใหม่โอบแขนรอบคอเขา
เขาโอบเอวเธอ
จูบที่ตามมา…ไม่ใช่จูบของคนเพิ่งเริ่มต้น
แต่เป็จูบของคนที่รู้แล้วว่าตรงไหนของกันและกันทำให้ใจสั่นที่สุด
หัวใจเขาเต้นแรงจนรู้สึกถึงเสียงในหู
ลมหายใจร้อนผ่าวของเธอแนบอยู่ตรงริมฝีปาก
ทุกััที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
ไม่ใช่แค่การ “โหยหา”
แต่เป็การ “เก็บ”
เก็บกลิ่นผิว
เก็บเสียงครางปนหัวเราะแ่ ๆ
เก็บน้ำหนักมือที่กอดตอบ
เก็บแม้กระทั่งเงาตัวเองบนกระจกที่เห็นเธอซบไหล่เขา
เขาไม่คิดถึงอะไรเลยตอนนั้น
ไม่คิดถึงพ่อ
ไม่คิดถึงนิ่ม
ไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้
มีแค่ตอนนี้…
ที่โลกทั้งใบเหลือแค่เตียงนอน
ผ้าห่ม
แสงไฟสลัว
กับผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่หัวใจของเธอเคยปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้กว่าคนอื่นทุกคน
ร่างเปลือยเปล่าที่แสนคุ้นเคยผิวขาวนวลเมื่อต้องแสงไฟสลัวทำให้รู้สึกลึกลับน่าค้นหา
ดอกบัวคู่งามที่เต่งตึงชูชัน เหมือนกำลังท้าทายให้เหล่ามวลภมรทั้งหลายมารุมดอมดม
เอวกิ่วคอด สะโพกผายกลมกลึงที่แสนเย้ายวนแผ่นหลังนวลเนียนสมวัยของสาวสะพรั่งเต็มตัว
ร่องหลืบที่ปิดสนิทราวกับป้องกันมิให้สิ่งใดเข้ามากล้ำกลายปกคลุมด้วยแพรไหมอ่อนนุ่มบาง ๆ
เรียวขาสมส่วนรับกับสะโพกผาย มองดูเหมือนประติมากรรมตระการแก่ผู้พบเห็น
ยิ่งเขามองร่างอันเร่าร้อนที่อยู่ตรงหน้านานเท่าไหร่ภายในอกของเขาก็เหมือนกับมีไฟกองใหญ่สุมอยู่
และแน่นอนว่าร่างกายตื่นตัวอย่างเต็มที่ลำคอแห้งผาก กระหายที่จะเข้าไปกลืนกินให้พ้นจากความหิวโหย
หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาบรรจงประกบริมฝีปากเรียวบางลงบนริมฝีปากของเขา
ทั้งสองแลกจูบกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ปลดปล่อยวางทุกอย่างไว้ข้างหลังให้สมกับที่ต้องจางหายไปหลายเดือน
ชั่วครู่หนึ่ง ปีใหม่ก็ถอนริมฝีปากออกมาและยื่นเข้าไปกระซิบที่ข้างหูยศ “เราไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ”
พูดจบก็เดินจูงมือชายหนุ่มเข้าไปในห้องน้ำที่ตกแต่งตามสไตล์ของยุโรปมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน
ไม่ว่าจะเป็อ่างอาบน้ำสวยหรู เคาน์เตอร์สำหรับแต่งหน้าพร้อมกระจกบานใหญ่ลวดลายคลาสสิก
หรือจะเป็ส่วนอาบน้ำฝักบัวที่กว้างขวาง เขามองไปรอบๆ อย่างคุ้นเคย ที่ที่เขาเคยเข้ามาใช้เป็ประจำ
แต่ที่ต่างไปจากทุกครั้งคือครั้งนี้เขาเข้ามาพร้อมกันกับพี่ปีใหม่ด้วยร่างกายที่ไม่มีอะไรห่อหุ้ม ช่างน่าตื่นเต้นจริง ๆ
ปีใหม่จูงมือยศมาถึงอ่างอาบน้ำที่มีน้ำอยู่ครึ่งอ่างน้ำอุ่นกำลังดี แล้วดันให้ยศลงไปนอนแช่ในน้ำ เอาศีรษะพิงขอบอ่าง
จากนั้นเธอก็ค่อย ๆหย่อนร่างเปลือยเปล่าที่สมส่วนแสนงดงาม ลงไปในอ่างคล่อมร่างชายหนุ่มและหันหน้าเข้าหากัน
ทั้งสองคนแลกจูบกันอย่างดื่มด่ำเร่าร้อนเหมือนคนที่อดอาหารมานานและมาพบอาหารอันเลิศรส มือของยศตะปบลงไปบนดอกบัวคู่งามคลึงเคล้า บีบเค้น อย่างหนักแน่นแต่นุ่มนวล เขาถอนจูบออกมา มือข้างหนึ่งกอดรัดแผ่นหลังของเธอให้ลำตัวเข้ามาใกล้แล้วงับไปที่ยอดบัวงามคู่นั้นตวัดลิ้นโลมเลียดูดดมสองบัวงามสลับไปมามืออีกข้างก็ส่งลงไปสำรวจหลืบถ้ำอันเร้นลับแต่คุ้นเคยที่เปียกชิ้น
หญิงสาวถูกโจมตีทั้งบนล่างอย่างไม่ทันตั้งตัวก็ได้แต่แอ่นอกดันเข้าสู้้าพร้อมส่ายสะโพกไปมาต่อต้านด้านล่าง
“ซี๊ดดดดดดด...เสียวเหลือเกิน..ยศจ๋า..พี่มีความสุขจริงๆ”
การต่อสู้นัวเนียติดพันไปมาอยู่ครู่หนึ่งจนหญิงสาวกำลังจะพ่ายแพ้ แต่ยังพาสติกลับมาได้ทัน เธอรีบผละออกจากตัวของยศ
แล้วถอยไปเล็กน้อยจากนั้นใช้มือข้างหนึ่งดันสะโพกของยศให้ลอยขึ้นพ้นน้ำแก่นกายที่ตั้งตรงปรากฏตรงหน้าพร้อมท่าทางที่ผงกหัวเหมือนเชิญชวนให้เข้ามาสู้กันไม่รอช้าเธอใช้มือกำรอบแท่งนั้นไว้หลวม ๆ รูดขึ้นลงเบา ๆ ทำเอาเ้าของต้องแหงนหน้าขึ้นฟ้าพร้อมเสียงกัดฟันที่ลอดออกมาแต่ไม่ทันให้ตั้งตัว ริมฝีปากเรียวงามก็สวมลงมากลืนแก่นแท้ไว้ในปากและทั้งดูดทั้งรูดขึ้นลงบางจังหวะก็รัวลิ้นจนชายหนุ่มถึงกับร้องสูดปากเอาลมหายใจเข้าปอดอย่างแรงเพื่อผ่อนคลายความเสียวซ่านที่แล่นมาจากแก่นกายขึ้นไปสู่หนังศีรษะความอัดอั้นภายในกายพลุ่งพล่านจนเกือบจะะเิออกมา
“พะ..พะ..พี่ใหม่...ผะ..ผะ..ผม จะทนไม่ไหวแล้ว..อูยยยยย...”
หญิงสาวถอนปากออกมา ใบหน้ายิ้มน้อย ๆอย่างพอใจ “ไม่ต้องอั้นไว้หรอกยศ ปล่อยให้มันออกมาเถอะ พี่รับได้”
พูดจบหญิงสาวก็หันไปจั้งหน้าตั้งตาจัดการกับเ้าแท่งเหล็กอย่างเมามันปากโลมเลีย มือกระตุกขึ้นลงอย่างบางเบาแต่ถี่ ๆ
เมื่อเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ชายหนุ่มก็สุดจะกลั้นไหว ฉับพลันความอัดอั้นก็ะเิออกมาอย่างรุนแรงราวกับปืนฉีดน้ำ
หญิงสาวรู้สึกได้ถึงน้ำอุ่น ๆ ข้นที่พุ่งเข้ามาในปากของเธอ รสชาติปะแล่ม ๆ กลิ่นคาวนิด ๆ ติดจมูกแต่กระนั้นเธอก็กลืนกินมันลงไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับห่อปากเร่งดูดกลืนหมายจะไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียวทำเอากล้ามเนื้อทั้งร่างของยศต้องเกร็งเพราะความเสียวซ่านที่ได้รับ
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรพุ่งเข้าปากเธออีกปีใหม่ก็ถอนปากเงยหน้าขึ้นมองที่ชายหนุ่ม “เป็ไงมั่งยศ...รู้สึกดีไม๊”
“มันสุดยอดไปเลยครับพี่...เดี๋ยวผมจะตอบแทนให้นะ”พูดจบก็พลันยกตัวของหญิงสาวให้ขึ้นไปนั่งบนขอบอ่าง
แล้วลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาว พลางยกขาทั้งสองข้างของปีใหม่ขึ้นพาดไว้ที่บ่าทั้งสองข้างของเขา
การทำแบบนี้ทำให้ร่องหลืบที่ปกคลุมด้วยแพรไหมบางๆ ของหญิงสาวลอยเด่นขึ้นมา สองกลีบบางสีชมพูอ่อน ๆ
อ้าออกเล็กน้อยเหมือนเย้ายวนเชิญชวนให้คนตรงหน้าเข้าไปสำรวจภายในชายหนุ่มไม่รอช้า เขาประกบปากลงไปบนร่องหลีบอันงดงามนั้นพร้อมใช้ลิ้นโลมเลียขึ้นลงและแยงเข้าไปสำรวจภายในหลืบ ปากก็ดูดเอาน้ำหวานจากร่องที่มีกลิ่นหอมยั่วยวนใจลิ้นก็รัวปุ่มกระสันและแยงรัวเข้าไปภายใน
เมื่อเจอแบบนี้หญิงสาวก็ได้แต่แหงนหน้าขึ้นสูดปากด้วยความเสียวซ่านแขนสองข้างยันไปไว้ด้านหลัง ขาถูกล็อคไว้ด้วยแขนของชายหนุ่มทำให้ไม่มีทางที่จะหลบหนีออกจากสถานการณ์นี้ได้ทำได้เพียงยกสะโพกเข้าไปบดขยี้สู้กับปากของเขา
“ซี๊ดดดดดดด....เสียวเหลือเกิน..ยศจ๋า..อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊ะ..อูยยยยยยส์...โอยยยยยย”เธอทำได้แค่เปล่งเสียงและยอมให้ชายหนุ่มกระทำอย่างที่เขา้าเท่านั้น
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน มีแต่เสียงจ๊วบ ๆ ๆ ๆ ๆของชายหนุ่ม และเสียงสูดปากกระสันของหญิงสาวอบอวลไปทั่วห้อง
ในที่สุด “กรี๊ดดดดดดดดด...ยศจ๋า..พะ..พะ..พี่เสร็จแล้ว”พร้อมทั้งกล้ามเนื้อทั่วตัวที่เกร็งและสะโพกยกขึ้นดันส่ายบดอยู่กับปากของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความฉ่ำเยิ้มที่แสนจะหอมหวาน
เขาประคองร่างเปลือยของหญิงสาวที่อ่อนแรงลงมานอนในอ่างน้ำพร้อมตระคองกอดเธอไว้พรมจูบไปที่หน้าผากและแก้มอย่างทะนุถนอม หญิงสาววางมือลงบนแผงอกของเขาขากอดก่ายที่ลำตัว หลับตาพริ้ม ลมหายใจค่อย ๆ สงบลง
ผ่านไปพักหนึ่งหญิงสาวลืมตาขึ้นแหงนมองชายหนุ่ม
“น้ำเย็นหมดแล้ว เราไปล้างตัวที่ฝักบัวกันเถอะ” เธอบอกชายหนุ่ม
“ไปซิครับ” แล้วทั้งสองก็ประคองกันมายืนอยู่ใต้ฝักบัวหญิงสาวเปิดน้ำและปรับอุณพภูมิให้อุ่นพอดี
เมื่อโดนน้ำอุ่นชโลมทั่วร่างกายของคนทั้งสอง ทำให้รู้สึกสดชื่นทั้งสองต่างชโลมครีมอาบน้ำให้แก่กันและกัน
ยศถูครีมอาบน้ำไปทั่วตัวของปีใหม่แต่มือก็วนเวียนลูบไล้อยู่กับเพียงดอกบัวคู่งามสลับกับร่องรักของเธอ
ส่วนมือของปีใหม่ก็เกาะกุมอยู่ที่แก่นกายของยศที่บัดนี้มันตั้งตรงขึ้นมาอีกครั้งเธอรูดมันอย่างแ่เบา
เมื่อน้ำได้ชะล้างฟองออกจากตัวคนทั้งสองจนหมดเหลือเพียงร่างเปลือยสองร่างที่เกาะกุมกันและกัน
เขานวดสองเต้างามพร้อมกระตุ้นร่องรักของเธอจนหยาดเยิ้มอีกครั้งส่วนเธอก็บรรจงกำรูดแท่งเหล็ก
ไม่นานปีใหม่ก็ย่อตัวลงคุกเขาตรงหน้ายศเธอโน้มตัวเข้าหาแก่นกายพร้อมทั้งมันด้วยเรียวปากบางของเธอ
ภาพที่ปรากฏคือหญิงสาวนั่งคุกเข่าโลมเลียแก่นกลางชายหนุ่มบางจังหวะก็โยกหัวเข้าออก บางจังหวะก็โลมเลียแท่งด้วยปลายลิ้น ส่วนมือของชายหนุ่มก็คอยปัดผมของหญิงสาวที่มักจะลงมาปิดบังใบหน้าของเธอไปไว้ด้านหลัง
เวลาผ่านไปเขาดึงตัวเธอให้ยืนขึ้นแล้วอุ้มเธอไปนั่งอยู่ที่ขอบเคาน์เตอร์หน้ากระจกเงาบานใหญ่จากนั้นก็นั่งคุกเขาลง ตรงหน้าคือร่องหลืบที่หอมหวาน เขาไม่รอช้าฝังใบหน้าเข้าไปที่ร่องนั้นพร้อมดูดเลียและรัวลิ้นเข้าใส่
ยิ่งเมื่อเขารัวลิ้นลงไปที่ละมุดเม็ดงาม ทำเอาหญิงสาวต้องสูดปากแหงานหน้าขึ้นบนพร้อมพรั่งพรูน้ำหวานออกมาชโลมร่องหลืบอย่างไม่ขาดสายจนเปียกชื้นและมีบางส่วนที่ล้นทะลึกจนหยดลงพื้น“ซี๊ดดดดดดด...เสียวจังเลย..ยศ”
ยิ่งได้ยินคำนี้ยศยิ่งเร่งมือในการปลุกเร้าและกวาดกลืนน้ำหว่านภายในร่องอย่างถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ
“โอยยยยย...ซี๊ดดดดดด...พี่เสียวเหลือเกิน...ทนไม่ไหวแล้ว...ทำพี่เถอะยศ”
เพื่อตามใจหญิงสาว เขาประคองเธอลงมายืนเท้าแขนหันหน้าเข้าหากระจกบนกระจกมีหน้าหญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายเปลือยเปล่า ใช้ข้อศอกยันตัวเองไว้ขณะที่ไม่รู้ตัวก็รู้สึกได้ว่ามีแท่งแข็ง ๆ กำลังค่อย ๆ ชำแรกเข้ามาภายในร่องหลืบของเธอแท่งนั้นผลุบเข้าผลุบออกทีละนิด จากที่แทรกเข้ามาเล็กน้อยก็ค่อย ๆเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่แท่งนั้นถอนออกแล้วดันกลับเข้ามาใหม่จนในที่สุดก็เข้ามาในกายเธอจนหมดสิ้น จากนั้นก็ได้ยินเพียงเสียงตั๊บๆๆๆๆๆๆพร้อมกับการรูดเข้ารูออกของแท่งนั้นจนเธอเกิดความเสียวและรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นภายในร่องมองไปบนกระจกเห็นใบหน้าที่สั่นคลอนไปมาของเธอเข้าจังหวะกับเสียงกระแทกทางด้านหลังทรวงอกอิ่มเอิบถูกเกาะกุมและเคล้าคลึงบดขยี้จากมือของชายหนุ่มเป็ภาพที่ทำให้หญิงสาวเกิดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านถึงขีดสุด
“พี่เสียวร่องมากเลยยศ...เร่งให้เร็วขึ้นอีก..กระแทกเข้ามาแรง ๆ...นั่นแหละ..ดีจังเลย...ซี๊ดดดดดดดด”เธอเอ่ยเสียงกระเส่า
“ได้ครับพี่...ผมก็เสียวมากอย่างไม่เคยเป็มาก่อน..อูยยยย..ร่องพี่มันบีบรัดแท่งผมจังเลย” แล้วก็เร่งบดขยี้ร่องต่อไป
“เอาเลยยศ พี่กำลังจะเสร็จ..แรง ๆ อีก..ไม่ไหวแล้ว..โอ๊ยยยยยย...กรี๊ดดดดด...พี่เสร็จแล้วยศ”
“รอผมด้วยครับพี่”เขาเร่งสาวแก่นเข้าออกร่องรักของเธออย่างถี่ยิบจนร่างของเธอสั่นไปมาตามแรงกระแทก
เขาสาวเข้าออกราวสิบกว่าครั้งก็พลันะเิความอัดอั้นออกมาใส่เข้าไปในร่องรักจนมีน้ำล้นออกมาไหลไปตามขาของเธอ
ทั้งสองคนยืนอยู่ในท่าที่ชายหนุ่มประกบแนบชิดอยู่ด้านหลังของหญิงสาวสักครู่หนึ่งเขาจึงค่อย ๆ ถอนตัวออกมา พร้อมหยาดน้ำผสมปนเปกันที่ไหลออกจากร่องรักลงไปตามขาจนถึงพื้น
..................................................
ความเร่าร้อนในคืนนั้น…
ปนไปกับน้ำตาจาง ๆ ของคนทั้งคู่ในจังหวะที่ไม่มีใครพูดถึง
ไม่มีคำสัญญา
ไม่มีแผนอนาคตร่วมกัน
มีแค่
“อยู่ตรงนี้ก่อน”
และ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้…เราต้องปล่อยกันไปจริง ๆ”
⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯
เมื่อร่างกายสงบลง
เหลือเพียงเสียงหายใจที่เริ่มเรียบ
เขานอนตะแคงมองใบหน้าของปีใหม่ใกล้ ๆ
ผมเธอกระจายเต็มหมอน
ดวงตายังคงคม…แต่เหนื่อย
“ยศ…”
“ครับ”
“พี่ขอโทษนะ”
เขาขมวดคิ้ว
“ขอโทษเื่อะไรครับ”
“ที่ทำให้ยศเข้ามาไกลขนาดนี้ ทั้งที่พี่รู้อยู่แล้วว่า…วันหนึ่งพี่คงต้องเดินออกไป”
เขาส่ายหัว
“ผมก็เดินเข้ามาเองเหมือนกัน”
“แต่พี่เป็คนเปิดประตู” เธอเถียงเบา ๆ
ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง
เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอ
“ผม…ดีใจนะครับ”
“ดีใจอะไรของยศ” เธอหัวเราะทั้งน้ำเสียงล้า ๆ
“ดีใจที่ครั้งหนึ่ง…ผมเคยได้รักพี่แบบไม่หลบ ๆ ซ่อน ๆในหัวตัวเองอย่างเดียว”
เขาพูดช้า ๆ
“ถึงสุดท้าย…มันจะเป็รักที่ไม่มีสิทธิ์ไปถึงโต๊ะกินข้าวบ้านพี่
แต่สำหรับผม…มันก็ยังเป็รักอยู่ดี”
ปีใหม่หลับตา น้ำตาหยดเล็ก ๆ ซึมออกมาตรงหางตาก่อนจะไหลลงขมับ
เขาเอื้อมมือไปเช็ดให้เบา ๆ
“แล้วพี่ล่ะครับ”
“หืม”
“สำหรับพี่…ผมเป็อะไร”
เธอเงียบอยู่นาน
ก่อนจะตอบเบา ๆ
“ยศ…เป็ ‘ความกล้า่สั้น ๆ’ ในชีวิตพี่”
เขานิ่ง
“ความกล้าที่…ทำให้พี่รู้ว่าพี่ก็เลือกคนที่ครอบครัวไม่เลือกได้เหมือนกัน”
“แต่ก็เป็ความกล้าที่…พี่ไม่มีแรงจะดื้อกับทุกอย่างได้นานกว่านี้”
คำตอบนี้…ทั้งสวย ทั้งเจ็บ
เขายิ้มบาง ๆ
“ผม…ยอมครับ”
“ยอมอะไร”
“ยอมเป็แค่่สั้น ๆ ในชีวิตพี่…ถ้าอย่างน้อย่นั้นมันทำให้พี่รู้สึกว่า ‘ตัวเองได้เลือก’ สักครั้ง”
ปีใหม่มองเขานิ่ง ๆ
“ยศ…วันหนึ่ง ถ้าพี่แต่งงานกับใครสักคนไปแล้วพี่จะไม่กลับมาหายศอีก”
“ผมรู้ครับ”
“พี่ไม่อยากเป็คน…ที่ดึงคนเก่ากลับเข้ามาในชีวิตทั้งที่ตัวเองเป็คนตัดสินใจเดินออกไป”
“ครับ…”
“คืนนี้…คือครั้งสุดท้ายแล้ว”
เขาเม้มปากแน่น
แต่ยังคงพยักหน้า
“ครับ…”
คำเดียวกัน
ที่เหมือนขีดเส้นใต้ให้ทุกอย่าง
คืนที่ทั้งเร่าร้อนและขมขื่นที่สุด
จบลงพร้อมคำว่า “ครั้งสุดท้าย” จากปากเธอเอง
⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯
— จบตอนที่ 11 —
2K
