'ซอมบี้!!!' เซี่ยซีหานกรีดร้องคำนี้ในใจทันที นี่นอกจากมันจะมาอยู่ในโลกผู้วิเศษที่มีสัตว์ประหลาดและปีศาจ แม้แต่ผีดิบก็มีด้วยเหรอ จิตใจของเซี่ยซีหานหวาดกลัวและดำมืดลงไปอีกหลายระดับ มันรู้สึกแล้วว่าโลกใบนี้อยู่ยากกว่าที่มันคิดมากนัก
"ความตายที่กลับมามีชีวิต พวกมันชั่วร้าย พวกมันมีความกระหายอย่างแรงกล้า เหล่านักรบและทหารใช้ดาบ ขวานและค้อนเพื่อฆ่ามัน แต่ช่างน่าแปลก พวกมันไม่ตาย มือที่ขาดและคอที่ขาดของพวกมันยังขยับได้ การสู้กับพวกมัน พวกเราจำต้องตัดคอ แขนขาพวกมันให้หมด ไม่งั้นก็จำเป็ต้องทุบให้แหลกเละละเอียดจนกลายเป็เศษเนื้อ จากนั้นพวกเราก็เผามันเพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับพวกมันดี เพราะแม้คอมันจะขาดสายตาของมันก็ยังจ้องมองมาที่พวกเราอย่างกระหาย"
'มารดาเอ็งเถอะนี่มันโหดกว่าซอมบี้ในหนังของบิดาอีก ปกติยิงหัวมันต้องตายแล้วไม่ใช่เหรอ แต่นี่มันยังขยับได้อีก อะไรจะน่ากลัวขนาดนี้' เซี่ยซีหานเอาบรรทัดฐานของโลกเก่าของตัวเองมาเป็ที่ตั้ง แต่มันก็พบว่าใช้ไม่ได้อย่างรวดเร็ว ซอมบี้ของโลกนี้ดูจะโหดกว่ามาก
มันยังตั้งใจฟังเจียตัวต่อไป
"ด้วยความอยากรู้ถึงความลับของ 'ความตายที่มีชีวิต' หัวหน้านักรบคนหนึ่งจึงจับมันและล่ามมันไว้ด้วยโซ่ เพื่อเอาตัวมันกลับไปเพื่อเรียนรู้ แต่... ผู้คนรอบตัวเขากลับเกิดอาการบ้าและคลุ้มคลั่ง นักรบที่แกร่งมากที่สุดไม่กี่คน พวกเขาจำต้องฆ่าเพื่อนและพี่น้องของตัวเอง พวกนั้นบ้าคลั่งเรากับไม่ใช่มนุษย์ มันกัดเนื้อกินหนังของพวกเดียวกันเอง นอกจากนั้นยังรวดเร็วมาก ราวกับว่าขีดจำกัดทางร่างกายของพวกมันสูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง"
"แต่โชคดีอย่าง แม้พวกมันจะมีศักยภาพร่างกายที่สูงขึ้นเมื่อพวกมันบ้า แต่ทักษะการต่อสู้ของพวกมันกลับไม่มีเลย เหล่าหัวหน้านักรบที่แกร่งที่สุดจึงสามารถเอาชนะได้ และฆ่าทุกคนที่บ้า ครั้งนี้กลุ่มนักรบที่รอดชีวิตไม่มีใครคิดจะนำ 'ความตายที่มีชีวิต' กลับมาด้วย พวกเขาเผามันจนหมด จากนั้นก็แจ้งเื่นี้ไปที่อาณาจักร นายป้อมก็พึ่งรู้เื่นี้ได้ไม่นาน หลังจากไปที่เมืองหลวงเพื่อเอายุทธภัณฑ์ไปขาย"
เจียตัวจับไหล่เซี่ยซีหานแน่น
"ก่อนที่ความจริงใดๆ จะปรากฏ เ้าควรมีทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเอาไว้ จากที่นายป้อมถางอี้บอกมา พวกความตายที่มีชีวิตมันแข็งแกร่งและรวดเร็วขึ้นมาก แต่มันจะไร้ทักษะการต่อสู้ นั่นคือช่องว่างและโอกาสในการรอดชีวิตของเ้า ซีหานแม้เ้าจะมีโอน่าและได้เป็ผู้วิเศษแล้ว แต่ถ้าเ้าไม่มีความแข็งแกร่งและยังไม่ใช่นักรบที่แท้จริง หากเ้าพบพวกมัน ไม่ง่ายที่เ้าจะมีชีวิตรอดได้ เมื่อเจอพวกมันหนึ่งตัว เ้าอาจจะแน่ใจได้ว่า มีอีกนับร้อยตัวอยู่ด้านหลังพวกมัน นอกจากนั้นพวกเรายังไม่รู้ว่า ทำไมคนที่พามันกลับมาอยู่ๆ ถึงบ้าคลั่งได้ นี่อาจจะเป็ไสยเวทย์หรือมนตร์ดำบางอย่าง หรืออาจจะเป็คำสาปของผู้วิเศษที่มีอำนาจสูงส่ง มันเป็อะไรก็ได้ ข้าไม่อยากไม่เ้าเป็อะไร... เ้าเข้าใจข้าใช่ไหม"
เซี่ยซีหานรับรู้ถึงความอบอุ่นจากน้ำเสียงของเจียตัว
มันถอนหายใจดัง
"ท่านลุงเจีย ข้าจะฝึกมัน"
เจียตัวยิ้ม
...
จันทร์ส่อง บนท้องฟ้าดวงดาวแห่งทางช้างเผือกพร่างพราวราวกับไร้จุดจบ หากไม่นับซึ่งความหนาวเหน็บ แดนเหนือแห่งนี้เวลาค่ำคืนมันสวยงามเหลือเกิน
ยอดเขาเจียตัวถอดเกราะเหล็กส่วนอกของตัวเองออก เหลือแต่เกราะหนังหลวมๆ
"ซีหานเ้าพร้อมแล้วรึยัง"
เซี่ยซีหานยิ้มเจื่อนๆ มันไร้ประสบการณ์การต่อสู้ แต่ถึงอย่างนั้นก็แอบมีความมั่นใจเล็กๆ นั่นเพราะพลังโอน่าของมันที่ทะลุขีดจำกัด เรียกว่าแม้แต่ผู้วิเศษระดับนักวิจัยก็มีโอน่าสู้มันไม่ได้
นอกจากนั้นศักยภาพด้านร่างกายของมันหลายปีมานี้ก็เติมโตมากจริงๆ เซี่ยซีหานลึกๆ ก็อยากรู้ว่า ตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน ผู้ชายปกติควรมีค่า 'ศักยภาพร่างกาย' ที่ประมาณ 150 ถึง 200 หน่วย แต่เซี่ยซีหานมีศักยภาพร่างกายใกล้ๆ จะหนึ่งพันแล้ว ดังนั้น พูดกันตรงๆ เซี่ยซีหานควรแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาสี่ถึงห้าเท่า
เจียตัวบอกกับเซี่ยซีหานว่า ให้มันใช้ทุกอย่างที่มีมาต่อสู้กับมันได้เลย
เจียตัวคือนักรบสามดาบ พูดง่ายๆ ก็คือนักรบระดับ 3
เส้นทางนักรบต่างจากผู้วิเศษ ตรงที่ผู้วิเศษวัดความแข็งแกร่งกันที่พลังโอน่า แบ่งแย่งระดับกันด้วยอาณาจักร เซี่ยซีหานรับรู้ว่า หากมันเป็ผู้วิเศษที่ได้ลงทะเบียนเอาไว้ มันสามารถไปทำการลงทะเบียนและรับโทเคนผู้วิเศษมาได้
โทเคนผู้วิเศษมีไว้ใช้เพื่อบอกว่า ตัวเองอยู่ระดับหรืออาณาจักรใด แต่ตอนนี้เซี่ยซีหานไม่มีมัน ดังนั้น จึงไม่มีใครรู้ว่าเซี่ยซีหานนั้น จริงๆ อยู่ในระดับใดของการเป็ผู้วิเศษ แม้แต่เจียตัวก็ไม่รู้เช่นกัน
เจียตัวรับรู้เพียงว่า เส้นทางผู้วิเศษของเซี่ยซีหานไปได้ดี มันใช้พลังสร้างวัตถุจากความว่างเปล่าได้ ซึ่งนับเป็เื่พื้นฐาน
"ลุงเจียข้าจะเอาละนะ ยาาาาาาาาาาาาาาาก" เซี่ยซีหานแผดเสียง มันวิ่งเข้าหาเจียตัวอย่างไรประสบการณ์
แต่พอเจียตัวจ้องมองไปที่เซี่ยซีหาน มันก็ต้องใ นั่นเพราะ 'เร็ว...' คำคำเดียวที่เจียตัวอธิบายได้
และในขณะนั้น มือของเซี่ยซีหานก็มีต้นไม้งอกออกมา และมันก็ก่อรูปเป็หมัดขนาดใหญ่ เส้นผ่าศูนย์กลางของหมัดต้นไม้นี้น่าจะมีขนาดประมาณ 30 เิเ
ซีหานใช้มันต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของเจียตัว
ร่างของเจียตัวแม้จะใหญ่และอ้วน แต่เขาก็พลิ้วไหว เจียตัวโยกศีรษะหลบได้ง่ายๆ นั่นเพราะแม้เซี่ยซีหานจะเร็ว แต่การออกหมัดและจังหวะหยั่งเท้าเรียกว่าไร้ประสิทธิภาพ
เจียตัวอ่านทักษะของเซี่ยซีหานได้ั้แ่ยังไม่ออกหมัด เขาจึงหลบมันได้โดยง่าย
แต่ถึงอย่างนั้นเจียตัวก็ไม่รู้ เซี่ยซีหานนั้นเ้าอุบายมากกว่าที่เขาคิด
ใต้หว่างขาเจียตัว แผ่นดินสั่นไหว
และด้วยสัญชาตญาณที่ร้องเตือนของเจียตัว มันก็รับรู้ได้ว่า ใต้เท้าของมันกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่างที่เป็ปัญหา เจียตัวก้มหน้าเหล่สายตา
มันพบว่า เศษดินกำลังรวมตัวกันอย่างรวดเร็วและก่อรูปเป็หมัดที่มีขนาดเท่าหมัดของผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง มัดนั้นกำลังพุ่งมาที่หว่างขาของเจียตัว
สิ่งนี้อันตรายมาก จุดที่หมัดดินเล็ง มันคือจุดตายของผู้ชาย!!!
ร่างอ้วนใหญ่ของเจียตัวพลิกตีลังกาไปด้านหลัง โดยใช้มือข้างหนึ่งหยั่งพื้นเป็ฐานไว้
เซี่ยซีหานเห็นแบบนั้นก็คิดไม่ถึง ร่างอ้วนใหญ่ของลุงเจียจะพลิ้วเกินไปแล้ว ทั้งๆ ที่อ้วนกลมและแก่มากแล้ว ปีนี้ลุงเจีย 47 แล้วนะ แต่ยังพลิ้วยิ่งกว่าหนุ่มๆ อีก
"ดี!!!" เสียงของเจียตัวเต็มไปด้วยความชอบใจ เซี่ยซีหานฮึกเหิมบุกอย่างต่อเนื่อง มันใส่สุดเต็มคาราเบลจริงๆ
พื้นดินเกิดเป็หมัดก่อรูป ยิงเข้าหาเจียตัวไม่ยั้ง ส่วนใหญ่เจียตัวจะพลิกตัวหลบ บ้างก็ะโ
แต่บางครั้งเขาก็เลือกกระทืบเท้า เหยียบหมัดที่ยังไม่ทันก่อรูปได้สมบูรณ์
หมัดธาตุดินที่เซี่ยซีหานสร้างไม่ได้มีมวลแข็งแกร่งมากนัก มันก็แค่หินชั้นดีที่ปาหัวคนธรรมดาแตกได้ ส่วนความเร็วการก่อรูป ก็ไม่ได้เร็วถึงขั้นเป็หมัดสายฟ้า ให้พูดตรงๆ มันเป็หมัดที่สร้างความรำคาญมากกว่าการโจมตีที่เด็ดขาด
แต่เจียตัวไม่รู้ว่า นี่คืออุบายในการต่อสู้อย่างหนึ่งของเซี่ยซีหาน สิ่งนี้เซี่ยซีหานรู้ดีแก่ใจ
แต่ทำไมมันถึงทำแบบนี้
นั่นเพราะเมื่อหมัดชกขึ้น มันจะเกิดเป็แท่นหินที่สูงราวขนาดตัวคน
เซี่ยซีหานใช้มันในการบังสายตา มันซ่อนตัวโดยเสาหินเหล่านี้ เข้าสู่มุมอับสายตาของเจียตัว
แล้วมันก็จ้องมองเจียตัวราวเหยื่อ นี่คือยุทธศาสตร์การต่อสู้ที่มันคิดเอาไว้ เพื่อต้องพบการต่อสู้ที่แท้จริง วันนี้เซี่ยซีหานเอามันมาลองใช้กับเจียตัว
แต่ต้องพูดตรงๆ เซี่ยซีหานก็ไว้หน้าเจียตัวมาก นั่นเพราะนี่คือเจียตัว มันจึงเป็หมัดที่พุ่งขึ้นมาจากพื้น แต่ถ้าเป็ศัตรูจริงๆ เซี่ยซีหานจะสร้างดาบที่แหลมคมแทน
และในจังหวะนั้นเอง... เซี่ยซีหานอ้อมไปด้านหลังเจียตัวสำเร็จ จากการหลบซ่อนที่เสาหินรูปหมัดของตัวเอง
"ท่านลุงท่านเสร็จข้าแล้ว" เซี่ยซีหานแผดเสียงอย่างดีใจ มันคิดว่ามันจะอัดเจียตัวได้จริงๆ
แต่ในขณะนั้นเอง กับมีเสียงหัวเราะเจียตัวดัง
ตึงกำแพงหินรูปหมัดถูกทำลาย ก่อนเซี่ยซีหานจะได้ออกหมัด เจียตัวกลับพุ่งตัวลอยเข้ามาหาตัวมันก่อน มือใหญ่ๆ ของเจียตัวง้างอ้ากว้าง ก่อนจับเข้าใบหน้าเซี่ยซีหาน
"เด็กดี เ้ามีพร์ด้านโอน่า แต่เ้ายังไม่มีจิตแห่งนักรบเลย นั่นทำให้ข้ามองเห็นเ้าอยู่ตลอด แม้ไม่ต้องมองตัวเ้าเลยก็ตาม" น้ำเสียงของเจียตัวราวกับผู้มีชัยหยอกล้อเด็กน้อย
...
'จิตนักรบคืออะไร?' เซี่ยซีหานพยายามคิด แต่มันก็พบว่าไม่มีคำตอบใดๆ ในหัว สมองของมันว่างเปล่าเกี่ยวกับคำคำนี้
นอกจากนั้น
!!!ตูมมมมมมมมมม เสียงพื้นหิมะแตกกระจาย เซี่ยซีหานถูกฝ่ามือของลุงเจียตัวของมันตบเข้าหน้าเต็มรัก
ร่างมันกระแทกพื้น
'เจ็บฉิบหาย' เซี่ยซีหานได้แต่กล่าวทรมานในใจ ก่อนนอนแผ่หลา นานเท่าไหร่แล้วที่มันไม่ได้เจ็บตัวแบบนี้ มันยิ้มไม่ออก จมูกมีเืกำเดาไหลเลอะเทอะด้วยนะ!!!
ร่างมันจมไปในกองหิมะ
เจียตัวไม่หยั่งมือกับมันเลยจริงๆ ...
49K
