เยี่ยชิงเหมยยืนมองแผ่นหลังของเผิงเยี่ยนสามีผู้เป็คู่ชีวิตที่ในยามนี้กำลังเก็บของออกจากบ้านด้วยสายตาอันเ็ปเธอและเขาใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมายาวนานมากกว่าสามสิบปี การจากไปของเขาในคราวนี้น่าจะเป็การจากลาอย่างเด็ดขาดระหว่างเธอกับเขา
“คุณอยู่คนเดียวได้จริงๆ หรือ”นี่คือคำถามของเขายามที่หันมาถามเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจถึงอย่างไรเขาและเธอก็ใช้ชีวิตร่วมกันมานานหลายปีแล้ว
“ทำไมฉันจะอยู่คนเดียวไม่ได้ หลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าฉันก็อยู่คนเดียวอยู่แล้วหรือ”เยี่ยชิงเหมยพูดพลางเดินไปเปิดประตูบ้านแล้วจึงได้ถอยออกมาเปิดทางให้เขา
“คุณไปเถิดค่ะส่วนเื่ทะเบียนสมรสของพวกเราฉันจะให้ทนายของฉันติดต่อคุณไปอีกครั้ง”คำพูดของเยี่ยชิงเหมยทำให้เขาส่ายหน้า
“อาเหมยตลอดหลายปีที่ผ่านมาผมดูแลคุณมาอย่างดี กินอยู่อย่างสุขสบายผมนอกใจคุณก็จริงแต่จิ่งหรานเขาไม่เคยล้ำเส้นมาล่วงเกินคุณเลยนะ”คำพูดของเผิงเยี่ยนทำให้เยี่ยชิงเหมยส่ายหน้า
“แม้ว่าจะไม่เคยล้ำเส้นแต่ฉันก็เฝ้าอดทนมาโดยตลอดกับการที่ต้องทนเห็นคุณมีคนอื่นอยู่ข้างนอกผู้คนต่างก็รับรู้กันไปจนทั่วว่าคุณมีภรรยาอีกคนอยู่ข้างนอกส่วนฉันเพราะเห็นแก่ลูกจึงสู้อดทนเรื่อยมาแต่ตอนนี้พอได้แล้วพวกเราควรจะจบสิ้นความสัมพันธ์กันได้เสียที” เมื่อเยี่ยชิงเหมยเอ่ยเช่นนี้เผิงเยี่ยนก็ทอดถอนใจออกมา
“แล้วคุณจะอยู่อย่างไรงานการคุณก็ไม่เคยทำเลยสักอย่าง ส่วนลูกเขาก็แยกออกไปมีครอบครัวเป็ของตนเองแล้วอีกทั้งตอนนี้เขาก็รับเยว่เล่อไปดูแลที่บ้านในฐานะคุณแม่ของเขาแล้วส่วนคุณนอกจากบ้านหลังนี้แล้วก็ไม่มีอะไรที่เป็ของคุณเลยสักอย่าง”เผิงเยี่ยนเอ่ยออกมาพลางจ้องเยี่ยชิงเหมยด้วยสายตาดูแคลน
บ้านหลังนี้ใช้เงินมรดกที่พ่อแม่ของเยี่ยชิงเหมยมอบให้ซื้อมาเขาจึงไม่คิดจะแย่งชิงบ้านหลังนี้กับเธอเพียงแต่หลังจากหย่าขาดกันไปแล้วเขาก็คงไม่สะดวกที่จะต้องมาคอยส่งเสียเลี้ยงดูเธออีกยามนี้เขาเองก็เกษียณอายุราชการแล้วในฐานะที่เป็นายทหารนอกราชการเงินำาญที่ได้เขาจำเป็ต้องเก็บเอาไว้สำหรับตัวของเขาเองในอนาคตหากเธอยังคงคิดจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยาเขาก็ยังพอจะเลี้ยงดูเธอได้บ้างแต่ในเมื่อเธอคิดจะตัดขาดกับเขาแล้วเช่นนี้เขาก็ไม่อาจจะใจกว้างแบ่งเงินำาญของตนเองมาเลี้ยงดูเธอได้อีก
“คุณวางใจเถิดค่ะหลังจากนี้ฉันจะไม่ไปรบกวนคุณอีกคุณอยากจะใช้ชีวิตกับภรรยาน้อยของคุณอย่างไรก็เชิญแต่ฉันจะไม่อดทนใช้คำว่าภรรยาหลวงของคุณอีกต่อไปแล้ว”คำพูดของเยี่ยชิงเหมยทำให้เผิงเยี่ยนจ้องมองเธออีก
“เป็อย่างที่จิ่งหรานเคยบอกกับผมคุณไม่ได้รักผมอย่างที่ควรจะเป็เช่นนั้นก็สมควรแล้วที่คุณจะต้องเป็เช่นนี้”ครั้งคำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเ็ปใจยิ่งนักน้อยครั้งนักที่เขาจะพูดถึงผู้หญิงคนนั้นให้เธอได้ยินแต่ยามนี้เธอเข้าใจแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นพูดถึงเธอแบบไหน
“แค่หล่อนบอกว่าฉันไม่รักคุณคุณก็เลยเป็ชู้กับหล่อนได้โดยที่คุณไม่ต้องรู้สึกผิดกับฉันได้เช่นนั้นหรือคะหลี่จิ่งหรานคนนั้นเป็คนเก่งมากไม่ใช่หรือเก่งถึงขนาดทำให้แม่และน้องสาวของคุณยังต้องมาชื่นชมต่อหน้าฉันแล้วทำไม่หล่อนจึงได้หาสามีที่เป็ของตนเองไม่ได้ล่ะทำไมจะต้องมาข้องเกี่ยวกับสามีของคนอื่นเช่นนี้ถ้าฉันรู้ว่าสุดท้ายแล้วเื่มันจะเป็เช่นนี้ตอนนั้นที่ฉันได้รู้ว่าพวกคุณเป็ชู้กันฉันน่าจะเอาเื่พวกคุณให้ถึงที่สุดไม่น่าเอาแต่คิดกังวลว่าหน้าที่การงานของคุณจะต้องพังทลายเพราะเื่ชู้สาวเลย”คำพูดของเยี่ยชิงเหมยทำให้เผิงเยี่ยนพลันมีอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมา
“อย่ามาทำเป็พูดดีถ้าคุณทำอย่างนั้นจริงๆคุณจะสามารถใช้ชีวิตเป็คุณนายเผยอย่างมีความสุขมาได้ถึงตอนนี้หรือคุณอยากจะให้ผมรู้สึกขอบคุณคุณหรือไงที่คุณไม่กล้าฟ้องร้องผมผมรู้นะว่าสาเหตุที่คุณไม่กล้าโวยวายและยอมทนเงียบมาโดยตลอดมาไม่ใช่เพราะคุณห่วงหน้าที่การงานของผมแต่ที่จริงแล้วเป็มันเพราะคุณเสียดายสถานะคุณนายผู้พันของผมต่างหาก อาเหมย!หลายปีมานี้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายล้วนเป็เพราะผมทั้งสิ้นผมอยากจะรู้นักว่าหลังจากที่คุณหย่าขาดจากผมไปแล้วคุณจะใช้ชีวิตอย่างไร”เมื่อได้ยินคำพูดของเผิงเยี่ยน เยี่ยชิงเหมยก็หัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน
“เผิงเยี่ยนในเมื่อคุณคิดดูถูกฉันเช่นนี้พวกเราก็ไม่มีสิ่งใดที่จะต้องคุยกันอีกฉันผิดเองที่คิดว่าการที่ฉันอดทนอดกลั้นเก็บกักความเสียใจเอาไว้แล้วจะทำให้คุณเห็นใจฉันแต่เปล่าเลยสุดท้ายแล้วการกระทำของฉันมันก็เป็แค่เพียงการลดทอนคุณค่าของตนเองในสายตาของคุณเพียงเท่านั้นดังนั้นคุณไปเสียเถิดค่ะ พวกเราสองคนสมควรสิ้นสุดความเป็สามีภรรยากันเสียที”เมื่อเยี่ยชิงเหมยเอ่ยเช่นนี้เผิงเยี่ยนก็พยักหน้า
“ในเมื่อคุณ้าเช่นนี้ผมก็ตามใจคุณผมเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเมื่อคุณไม่มีผมแล้วคุณจะเป็เช่นไร”เมื่อเผิงเยี่ยนเอ่ยจบเขาก็ลากกระเป๋าเดินออกจากบ้านไปในทันทีทิ้งให้เยี่ยชิงเหมยยืนจ้องมองเขาเดินออกจากประตูบ้านเพียงลำพัง
เธอยืนมองเขาขนกระเป๋าขึ้นรถและสตาร์ทรถออกไปจากบ้านด้วยสายตาอันเจ็บช้ำเป็อย่างที่เขาพูดพอเธอหย่าขาดกับเขาสิ่งเดียวที่เธอมีก็คงจะเป็บ้านหลังนี้หลังจากที่เธอแต่งงานกับเขาก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้พ่อกับแม่รู้สึกเสียใจเพราะ้าประคับประคองชีวิตคู่กับเขาไว้ทำให้เธอและพ่อแม่ของเธอต้องห่างเหินกันแม้แต่วาระสุดท้ายของพวกเขาเธอก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยเลยกว่าจะรู้พวกเขาก็แค่เพียงทิ้งที่ดินผืนหนึ่งและบ้านเก่าอันทรุดโทรมให้เธอแล้วเพราะคิดว่าเธอคงจะไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกเธอจึงได้ตัดสินใจขายที่ดินที่เป็มรดกของเธอและบ้านเก่าของพ่อและแม่ของเธอมาซื้อบ้านหลังนี้ตามคำยุยงของแม่สามี
ส่วนสาเหตุที่พ่อและแม่ของเธอโกรธเคืองเธอจนพูดจาตัดขาดกับเธอก็ล้วนเป็เื่ที่พวกเขาเห็นว่าเธอกำลังถูกครอบครัวของสามีเอาเปรียบอยู่เพียงเท่านั้นไม่ใช่ว่าเธอจะหูหนวกตาบอดจนไม่รู้ว่าตนเองกำลังถูกเอาเปรียบแต่เพราะว่าเธออยากจะประคับประคองชีวิตคู่ของตนเองเอาไว้เธอจึงได้ยอมทุกอย่างแม้กระทั่งการรับลูกของน้องสาวของเผิงเยี่ยนมาเลี้ยงเป็ลูกของตนเองเธอก็ทำแล้วสุดท้ายเป็อย่างไรเล่า เมื่อวานนี้ตอนที่เธอและพ่อของเขาทะเลาะกันเขาบอกกับเธอว่าถ้าเธออย่าขาดกับพ่อของเขาเธอก็คือคนอื่นสำหรับเขาเพราะฉะนั้นอย่าหวังว่าเขาจะเห็นด้วยกับการคิดหย่าขาดกับเผิงเยี่ยนของเธอ
ดังนั้นตอนนี้เธอจึงไม่เหลืออะไรเลยไม่ว่าจะเป็ความกตัญญูในฐานะลูกที่มีต่อพ่อแม่ความภาคภูมิใจในตนเองในฐานะภรรยาคนหนึ่ง และความสุขใจในการเป็แม่คนเยี่ยชิงเหมยเหลียวมองรอบกายอันว่างเปล่าแล้วก็ได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาเธอได้แต่คิดเสียดายวันเวลาที่ผ่านพ้นไปและคิดเสียใจที่เธอทุ่มเทชีวิตและจิตใจให้กับคนที่ไม่เคยเห็นค่าในตัวของเธอเลย
2K
