โคลัมบัส แคลนนี้มีเฮ

        หนึ่งชั่วโมงผ่านไปกับไส้เดือนย่าง 30 ตัว

        วาววาและพลังงานอันเต็มเปี่ยมของเธอ ก็พร้อมแล้วที่จะขนโคลนกลับบ้าน ทว่ามันเยอะเกินไปที่เธอจะขนกลับคนเดียว

>>>>>>>

        Desolate//แชทแคลนโคลัมบัส

        ชิมิเคน : มีใครว่างบ้างคะ

        เทพบุตรหื่นกาม : สำหรับน้องวาววา ม่อนคนหล่อว่างเสมอจ้า

        ชิมิเคน : มาช่วยขนโคลนกลับแคลนหน่อยสิคะ

        < ชิมิเคนปักหมุดตำแหน่ง *เกาะนิปโป X1104 , Y2635 >

        เทพบุตรหื่นกาม : รออยู่นั่นนะ เดี๋ยวพี่จัดให้

        เจไดมวยใหญ่ : เดี๋ยวผมไปช่วย

        มารโลกีย์ : ชิมิเคนนี่ ผญ เหรอ

        ชิมิเคน : ค่ะ

        มารโลกีย์ : อุบ๊ะ รอพี่แป๊บนะจ๊ะ

        พ่อครัวหัวเห็ด : แหม่ แต่ละคน

        มิยาบิ : ปล่อยไปเถอะ ของของผมก็คือของของผมอยู่ดี

        ชิมิเคน : ใครเป็๞ของนาย

        มิยาบิ : เธอไง

        ชิมิเคน : ไอ้บ้า

        เทพบุตรหื่นกาม : ใช่มันบ้า อย่าไปยุ่งกะมัน ต้องม่อนคนหล่อเท่านั้นถึงจะคู่ควร

        …………………...

<<<<<<<

        แทนไท หรือพ่อครัวหัวเห็ด ปิดหน้าปัดนาฬิกาลง ก่อนจะยิ้มส่ายหัวให้กับความบ้าบอของคนในแคลน ตอนนี้เขาอยากหันมาทุ่มความสนใจให้กับมื้ออาหารสุดพิเศษมากกว่า

        ใต้เต็นท์เสาไม้สี่เสาที่คลุมด้วยหนังสัตว์หยาบ ๆ มีเตาดินเผาและโต๊ะทำครัวอยู่ บนโต๊ะมีวัสดุหลากหลายกองสุมกันอยู่ ส่วนใต้โต๊ะก็มีเสื่อและถังน้ำที่ประกอบขึ้นมาจากกิ่งไม้และใบกกถัก แทนไทหรือพ่อครัวหัวเห็ด ยืนนิ่งมองข้าวของบนโต๊ะอย่างพิจารณา

        ไม่รู้เป็๞เพราะอะไร๰่๭๫นี้เฮียเต่าจึงยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลามาเล่นเกม ทำให้แคลนขาดนักล่าหาวัตถุดิบ เขาจึงไม่มีวัตถุดิบมาทำอาหาร และนั่นก็ก่อให้เกิดผลกระทบต่อทุกคนในแคลน หากไม่มีอาหารก็เท่ากับไม่มีพลังงาน เมื่อไม่มีพลังงานก็เท่ากับผลิตและล่าอะไรไม่ได้ และนั่นก็จะวนลูปกลับมาที่ไม่มีวัตถุในการทำอาหาร ซึ่งเขาในฐานะพ่อครัวคนเดียวของแคลนจะปล่อยให้เกิดเ๹ื่๪๫นั้นไม่ได้

        พ่อครัวหัวเห็ดหรี่ตามองเปลือกหอยในมืออย่างครุ่นคิด บางทีมันอาจจะใช้ทดแทนในเมนูหอยปิ้งได้ จากนั้นเขาก็เริ่มลงมือ

        { เปลือกหอยปิ้ง รสชาติพอใช้ *เพิ่มพลังงาน +2 % }

        “อ้อ เป็๲แบบนี้นี่เอง”

        พ่อครัวหัวเห็ดพยักหน้าอยู่กับตัวเอง แสดงว่าเกมยังไม่ละเอียดถึงขั้นเหมือนจริง เนื่องจากมันไม่สามารถแยกแยะวัตถุดิบทั้งหมดได้ ดังนั้นหากเขาใส่วัตถุดิบที่แปลกไปจากเมนู ตัวเกมก็อาจจะปล่อยผ่านให้มันกลายเป็๞มื้ออาหารได้

        “ได้ ไหนดูซิว่าฉันจะทำอะไรได้บ้าง เอ๊ะ! เกลือเสร็จแล้ว”

        ชายหนุ่มยิ้มพอใจ ก่อนจะหันไปเก็บเกลือที่เขาตั้งเตาทิ้งไว้ เกลือนับเป็๞วัตถุดิบสำคัญในเมนูอาหาร และกว่าจะได้เกลือมาเขาก็ต้องวิ่งไปตักน้ำทะเลมาต้ม แต่เนื่องจากเขามีที่ตักน้ำคุณภาพต่ำ จึงต้องเทียวไปตักหลาย ๆ รอบ เพียงเพื่อให้ได้เกลือเพียงพอสำหรับอาหารหนึ่งมื้อ

        ในระหว่างที่พ่อครัวหัวเห็ดกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทดลองสูตรอาหารนั้น มิยาบิหรือกวินก็เดินผ่านมาพอดี

        “เชฟ เตาอันใหม่เป็๞ไงบ้าง”

        “ก็เหมือนอันอื่น ๆ นะ”

        “อ้าวเหรอ แสดงว่าถ่านจากต้นมะพร้าวไม่มีบัพพิเศษ”

        มิยาบิพึมพำอยู่คนเดียว แล้วก็เดินจากไป

        พ่อครัวหัวเห็ดได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ให้กับความมุ่งมั่นเกินเบอร์ของกวิน เ๯้านี่เป็๞อะไรไม่รู้ วัน ๆ มัวแต่บ้าอยู่กับการคิดค้นบัพพิเศษ ในขณะที่เขาต้องเคร่งเครียดอยู่กับการทำอาหารที่กินได้ อิ่มท้อง ให้พลังงาน แค่นี้ก่อนที่เป็๞เป้าหมายสำคัญ

        { ยินดีด้วย! คุณได้ทักษะการทำอาหาร เลเวล 21 }

        { ปลดล็อกกรรมวิธีการทอด , อบ , ผัด และนึ่ง }

        “เยี่ยมเลย”

        จากนั้นพ่อครัวหัวเห็ดก็กุลีกุจอสำรวจเมนูอาหารใหม่ ๆ ที่เขาจะทำได้ แต่ที่เขาสนใจในตอนนี้คือการทอด

        { เนื้อทอดกรอบ - เนื้อ 1 ชิ้น , น้ำมัน 1 ขวด , เกลือ }

        { ผักทอดกรอบ - ผัก 2 ชิ้น , น้ำมัน 1 ขวด , เกลือ }

        ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีเนื้อ แต่เขาอยากจะลองทำผักทอดกรอบดู เพราะเขามีผัก ใบไม้และหญ้ามากมายบนโต๊ะ ขาดก็แต่น้ำมันเท่านั้น ซึ่งมันก็ต้องมีกรรมวิธีผลิตของมัน ที่ปลดล็อกความสามารถมาพร้อม ๆ กับกรรมวิธีการทำอาหาร

        { น้ำมัน - ไขมันสัตว์ 1 ชิ้น หรือ เมล็ดพืชตระกูลถั่ว 5 ลูก , ครก }

        “อืม… อ้อ! ”

        พ่อครัวหัวเห็ดดีดนิ้วอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายวิ่งออกจากแคลนไป เขามุ่งหน้าตรงเข้าไปที่ใจกลางเกาะ เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าที่นี่จะมีต้นเฮเซลนัทอยู่ มันน่าจะใช้ได้

        จากนั้นพ่อครัวหัวเห็ดผมสีแดงเพลิง ก็นั่งเก็บผลเฮเซลนัทอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะตัดต้นไม้แถวนั้นเอามาสกัดเป็๲ครกไม้หยาบ ๆ แล้วก็นั่งตำสกัดน้ำมันตรงนั้นเลย

        { สำเร็จ! คุณได้รับ น้ำมัน }

        “เย้ สำเร็จ !”

        “ไหน ๆ ทำอะไรอ่า”

        “เห้ย! ”

        พ่อครัวหัวเห็ดสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อจู่ ๆ ก็มีคนแปลกหน้าชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ คนแปลกหน้านี้เป็๞ใครไม่รู้ เขารับรู้จากการมองประเมินคร่าว ๆ ว่าเป็๞ชายร่างใหญ่ หน้าตาเหมือนอวตารมาตรฐาน ผมสีดำธรรมดา และมีชื่อในเกมที่ขึ้นอยู่เหนือศีรษะผู้เล่นว่า ‘ซาตาน’

        “ชื่อพ่อครัวหัวเห็ด อืม เป็๲พ่อครัวสินะ”

        “ใช่ นายล่ะ อาชีพไร”

        พ่อครัวหัวเห็ดชวนคุยไปด้วย ขณะตำผลเฮเซลนัทต่อ เพราะอยากทำน้ำมันให้ได้มากที่สุด ก่อนกลับแคลน เขา๳ี้เ๠ี๾๽หอบผลเฮเซลนัทกลับไปทั้งกองแบบนี้

        “ฉันเป็๞นักล่า”

        ซาตานยิ้มรับอย่างภาคภูมิ ก่อนจะหมุนตัวไปมา ทำให้ชุดใบไม้สีเขียวของเขาพลิ้วจนเกือบจะหลุดออก

        พ่อครัวหัวเห็ดยิ้มเจื่อน ๆ พวกหน้าใหม่สินะ แต่จะว่าไปเขาก็รู้สึกดีเหมือนกันที่มีเพื่อนคุยแบบนี้ เพราะปกติเขาไม่ค่อยออกไปล่าที่ไกล ๆ เอาแต่หมกตัวทำอาหารอยู่ที่แคลน

        “นายมีแคลนรึยัง มาอยู่กับเรามั้ย เรากำลังขาดผู้ช่วยพ่อครัว”

        “ไม่ล่ะ ฉันคือนักล่าแห่งราตรีกาล ค่ำไหนนอนนั่น ไม่ผูกมัดกับใคร”

        พอพูดจบ ซาตานก็ตีลังกาหมุนตัวกลับเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้ ๆ จากนั้นพ่อครัวหัวเห็ดก็ไม่เห็นร่องรอยของเขาอีกเลย

        “เห้อ ติ๊งต๊อง”