เขมกรป้อนรัก

        “ลีจงซอกคะ” ชายหนุ่มหลับตา สูดลมหายใจจนสุด คว้าร่างเล็กเข้ามากระชับไว้แน่น แล้วหันใบหน้าหล่อเหลากลับไปเอาคำตอบจากแม่บ้าน

        “คุณรัตนาพักผ่อนแล้วค่ะ”

        “ถามจริงเถอะ ไม่รู้สึกอะไรกันบ้างเลยหรือ ที่ปล่อยให้ผู้หญิงมานอนหน้าบ้านแบบนี้ แถมเมาไม่ได้สติอีก เธอเมาได้ยังไง”

        “ผู้หญิงคนนี้ทานเหล้าเข้าไปเองทั้งหมด คุณรัตนาไม่ได้ทำอะไรค่ะ”

        “ผมไม่คิดเลยนะ ว่าคุณรัตนานอกจากมีนิสัยดื้อดึงแล้ว ยังไร้หัวใจได้ขนาดนี้ ถ้าคนของผมเป็๲อะไรไป ผมเอาเ๱ื่๵๹พวกคุณถึงที่สุดแน่” ชายหนุ่มพูดจบ จึงประคองร่างของหญิงสาวเข้าไปนั่งในรถ ก่อนจะขับออกไป

        “เกือบเป็๞เ๹ื่๪๫แล้ว” แม่บ้านยกมือขึ้นทาบอก

        “คุณท่านก็แปลกคน เล่นอะไรเป็๲เด็ก” หญิงแม่บ้านส่ายศีรษะแล้วเดินกลับเข้าไปพักผ่อน สองมือของเขมกรขับรถมุ่งตรงไปยังบ้านของดาริน ก่อนเขาจะนึกบางอย่างได้ แม่เธอเป็๲โรคซึมเศร้าถ้าเห็นลูกในสภาพแบบนี้ ไม่ดีแน่ เขาตีไฟเลี้ยวเข้าจอดเทียบกับถนน พลางรื้อค้นมือถือของดารินมากดโทรหามารดาของเธอ

        “สวัสดีครับ ผมเป็๞เ๯้านายของดารินนะครับ”

        “ค่ะ มีอะไรหรือคะ” เสียงของหญิงกลางคนรับ พลางทำน้ำเสียงแปลกใจ

        “พอดีว่าที่บริษัท มีงานด่วนเข้ามามาก ผมเลยอยากให้ดารินอยู่ทำโอทีต่อจนถึงเช้า พรุ่งนี้ดารินถึงจะกลับครับ ตอนนี้ดารินยุ่งมาก” เขาพูดในขณะที่พยายามปัดมือปลาหมึก ของหญิงสาวออกจากร่างกายของตัวเอง

        “อ่อ..ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์โทรมาด้วยตัวเอง”

        “ครับ สวัสดีครับ” เขมกรวางสายไป พร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

        “ผมจะเอาไงกับคุณดี” เขามองหญิงสาวครู่หนึ่งอย่างหนักใจ

        “ลีจงซอกออกมาขับรถได้ด้วย ปกตินอนนิ่งอยู่ในห้อง อย่างเดียวเลย ฮึอึก” หญิงสาววาดมือมาจับใบหน้าของชายหนุ่มแล้วจิ้มไปที่ใบหน้าของเขา เสียงอ้อแอ้ของเธอทำให้เขมกรตัดสินใจพาหญิงสาวกลับบ้าน

        “ดื่มน้ำ” หลังจากชายหนุ่มแบกร่างของหญิงสาวที่เมาแทบไม่ได้สติ มาวางพิงไว้บนโซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน ค่อยๆ ประคองให้เธอดื่มน้ำเพื่อที่จะคลายฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

        “ม่าย!” ร่างเล็กส่ายศีรษะไปมา พลางดันมือชายหนุ่มออก แล้วล็อกคอเขาไว้แทน เรียวปากอวบทำปากจู๋เข้าจูจุ๊บเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มถลาตัวออกชนขอบโซฟา ดวงตาคมเบิกโพลงอย่างตกตะลึง สองมือปกป้องใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ หลังจากหญิงสาวเข้าจู่โจมอย่างหนักหน่วง

        “หยุดนะดาริน คุณเมาอะไรได้ขนาดนี้” เขาเริ่มทนไม่ไหว จึงใช้แรงที่มีมากกว่า รวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้ ดวงตาเยิ้มของเธอมองตรงมายังชายหนุ่มที่กำลังเหนื่อยหอบ แล้วปล่อยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

        “ฮึอึก เ๯้านายนี่คะ มาอยู่บ้านฉันได้ยังไง” หญิงสาวพูดไปสะอึกไป

        “บ้านคุณ!” เขาทวนคำพูดของหญิงสาว แล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พลางหันไปหยิบน้ำแล้วยื่นให้

        “ใช่ผมเป็๞เ๯้านายคุณ ผมชื่อเขมกร ไม่ใช่ลีซุกซอกอะไรนั่น ในเมื่อรู้ว่าผมเป็๞เ๯้านายคุณแล้ว ก็ทำตามที่ผมบอก ดื่มน้ำซะ” หญิงสาวยอมดื่มน้ำที่เขาป้อนให้อย่างว่าง่าย ก่อนจะหันมายิ้มหวานอีกครั้ง เขมกรปล่อยเธอ นั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน แล้วตัวเองเบี่ยงมาทำธุระส่วนตัวในห้อง ร่างหนาถอดเสื้อสูทออกจากกาย พลางปล่อยตัวนั่งอยู่บนที่นอนครู่หนึ่งก่อนจะคว้าทุกอย่างแล้วเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย เสียงเปิดน้ำในห้องนอนใหญ่ดังหญิงสาวลืมตาขึ้น พลางเดินตามเสียงสายฝนนั้นไป

        “ฝนตกต้องเก็บผ้า ฝนตกตรงหนาย” ดารินพูดลากยาวๆ ด้วยน้ำเสียงอู้อี้ แล้วพยุงร่างเดินซวนเซตามเสียงน้ำไปเรื่อยๆ พลางเอาหูแนบกำแพงไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูห้องของเขมกร มือบางเลื่อนมาหมุนลูกบิดประตู ก่อนจะแฝงตัวเข้าไปนั่งรออยู่บนเตียงนอนของเขา พร้อมกับเสียงปิดน้ำเงียบสนิท หญิงสาวเอียงคอฟังเสียงสายฝนพบว่ามันหยุดตกไปแล้ว จึงเอนกายเตรียมจะพักสายตา หากแต่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างบางกลับกระเด้งขึ้นมาแล้วต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นหุ่นล่ำสันของชายหนุ่มขาวละเอียดอวบอิ่ม ซิกแพคแน่นจนไม่อาจละสายตา

        “คุณเข้ามาห้องผมได้ไง!” เขมกร๻๷ใ๯ไม่ต่างกัน ไม่ทันที่เขาจะก้าวเท้าเดิน แต่ความเร็วของดารินรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า แป๊บเดียวก็มาหยุดอยู่ที่แผงอกหนาของเขา สองมือเธอจับหมับเข้าที่หน้าอกหนา แล้วขย้ำ พร้อมเอาหน้าแนบไปแล้วซุกไซร้ตามอารมณ์