มหาพิภพต้าหวง ดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต เป็ที่พำนักของสรรพชีวิตนับล้านเผ่าพันธุ์ แม้รูปลักษณ์และการดำรงอยู่จะแตกต่างกันเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่สืบทอดเป็สัจธรรมร่วมกันมาั้แ่อดีตกาลคือ การบ่มเพาะตบะเพื่อข้ามพ้นขีดจำกัดแห่งตัวตน
ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันเป็จุดศูนย์รวมพลังงานที่เข้มข้นที่สุดของมหาพิภพต้าหวง เหนือฟากฟ้าปรากฏร่างเงาอลังการของ พญาหงส์เพลิง ตนหนึ่งสยายปีกเพลิงสีแดงทองแผ่ปกคลุมนภาจนแดงฉานดุจอาทิตย์อัสดง นางคือทายาทสายเืโบราณแห่งเผ่า หงส์์เพลิงอสูร เพียงตนเดียวที่เหลือรอดจากการล่มสลายจากมหาาในครั้นอดีตกาล
"หนิงจูเชว่" ยอดสตรีผู้ครองตบะ ขอบเขตเทวะขั้นสมบูรณ์ แม้ในสายเืจะเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งผยอง ทะนงดุจราชินีแห่งท้องนภา แต่นางกลับใฝ่หาเพียงอิสระเสรีเหนือสิ่งอื่นใด
ทว่าความหายากของสายเืกลับเป็บาปติดตัว นางถูกยอดฝีมือทั่วทุกสารทิศตามล่าอย่างไม่ลดละ แม้แต่มหาอำนาจใน ขอบเขตเหนือเทวะ ยังก้าวออกมาจากการกักตนเพื่อล้อมปราบหวังชิง "แก่นอสูร" ของนางมา
ด้วยเป็ที่เลื่องลือว่าเผ่าหงส์์เพลิงอสูรนั้น "กฏสัจธรรมแห่งขีวิต" หากผู้ใดได้หลอมรวมพลังแห่งการจุติและฟื้นคืนนี้ ย่อมกลายเป็ตัวตนที่อยู่เหนือความตายและยากจะดับสูญ
ณ เทือกเขาปะาเทพ
ยอดเขาสูงเสียดฟ้าบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีเลืิอดและกลิ่นอายสังหารรุนแรง ขุนเขาหมื่นลี้สั่นะเืเลื่อนลั่นด้วยแรงปะทะของยอดฝีมือผู้พลิกฟ้าคว่ำดิน
ตรงกลางวงล้อม หนิงจูเชว่ ในร่างกึ่งมนุษย์กึ่งปักษา ปีกเพลิงของนางฉีกขาดแต่กลับฟื้นคืนอย่างรวดเร็วด้วยกฏสัจธรรมแห่งชีวิต เืสีทองหยดลงบนพื้นหินจนละลายกลายเป็ลาวา รอบกายของนางคือกองซากศพของยอดฝืมือขอบเขตเทวะนับสิบร่าง
ทว่าเบื้องหน้าของนางยังมีบุรุษชุดขาวสามคนยืนตระหง่าน บรรยากาศรอบตัวคืออำนาจแห่งกฏเกณฑ์ ขอบเขตเหนือเทวะ ที่กดทบจนมิติโดยรอบปริร้าว
"หนิงจูเชว่! เ้าดื้อรั้นไปก็ไร้ผล!" หนึ่งในนั้นตวาดก้อง พลางมือร่ายค่ายกล "โซ่ตรวนสยบดารา!" เส้นแสงสีทองพุ่งขึ้นจากพื้นดินรัดตรึงร่างของนางไว้
"ส่งแก่นอสูรมาให้ข้า! แล้วข้าจะเหลือิญญาให้เ้าได้ไปจุติใหม่! หากยังดื้อดึงอย่าหาว่าข้าไร้ซึ่งความเมตตา!"
หนิงจูเชว่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "พวกร่ายล้อมรังแกสตรีเช่นพวกเ้า มีหน้ามาพูดเื่ความเมตตา? หากอยากได้กฏแห่งชีวิตไป งั้นก็จงลิ้มรสความตายที่ข้าเป็ผู้มอบให้เถิด!"
"ค่ายกลสังหารเทพ...เปิด!" ยอดฝีมือขอบเขตเหนือเทวะทั้งสามะโขึ้นพร้อมกัน
ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือเทือกเขากลายเป็สีดำมืด อาวุธเทพเจ็ดชิ้นพุ่งแหวกผ่าอากาศลงมาดุจดาวตกปักลงรอบตัวนาง สร้างเป็กรงขังมิติที่บีบอัดจนกระดูกของนางลั่นกร๊อบ หนิงจูเชว่ััได้ถึงความตายที่ใกล้เข้ามา ครั้งนี้แม้แต่พลังปราณและแห่งกฏเกณฑ์ของนางก็ถูกผนึกกดทับจนใช้ไม่ได้
"ในเมื่อพวกเ้าอยากได้นัก...ก็จงมอดไหม้ไปพร้อมกับข้า!"
ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็สีอำพัน พลังปราณในจุดตันเถียนขยายตัวจนถึงขีดสุด กฏแห่งเพลิงถูกเร่งจนเกินขีดจำกัด กฏสัจธรรมแห่งชีวิตถูกย้อนกระบวนการ จากการสร้างสรรค์กลายเป็การทำลายล้างที่รุนแรงที่สุดในเทือกเขาปะาเทพ!
ตูมมมมมมมมม!
การะเิตนเองของยอดฝีมือขอบเขตเทวะขั้นสมบูรณ์ผนวกกับกฏเกณฑ์ของจักรวาลช่างน่าสยดสยอง แสงสว่างจ้ากลบสิ้นทุกสรรพสิ่ง เทือกเขาปะาเทพที่ยืนยงมานับล้านปีพังทลายกลายเป็ฝุ่นผงในชั่วพริบตา รัศมีการทำลายล้างแผ่ออกไปหมื่นลี้ ลบทุกชีวิตและตัวตนของยอดฝีมือเ่าั้ให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์
ในจังหวะที่มิติพังทลายเพราะแรงะเิ เสี้ยวจิติญญาสีแดงหม่นขนาดเท่าเมล็ดข้าวได้อาศัยรอยแยกของห้วงมิติที่ฉีกขาด พุ่งตัวหลบหนีออกไปอย่างเงียบเชียบ
หนึ่งหมื่นปีต่อมา
ณ ทวีปอันห่างไกลที่เงียบสงบ
ลึกเข้าไปในถ้ำลับใต้หุบเขาที่ไร้ผู้คน แสงสลัวรำไรตกกระทบลงบนผลึกสีแดงเืก้อนมหึมา ภายในผลึกนั้นปรากฏร่างของสตรีโฉมงามนางหนึ่ง ผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะ เส้นผมสีแดงเพลิงยาวสยาย นางนอนนิ่งในแนวตั้งสงบราวนางไม้ที่หลับใหล
ทันใดนั้น เปลือกตาของนางขยับไหวเล็กน้อย กลิ่นอายจางๆเริ่มหมุนเวียนอีกครั้ง
หนึ่งหมื่นปีแห่งการหลับใหล...บัดนี้ถึงเวลาแล้ว