รักนี้ที่ผูกพัน (จบ)

สิ่งหนึ่งที่สร้างความไม่เข้าใจให้เกิดขึ้นอย่างแท้จริงก็คือลิซซี่ต้องการอะไรจากเขากันแน่...ต้องการเงิน เพื่อจะกลับไปประกอบธุรกิจในวิชิต้า หรือว่าต้องการจะเข้ามาทำงานจริงจังในนิวยอร์กนี่...?เขากระชากกระดาษออกจากเครื่องพิมพ์ ขยำจนเป็นก้อนอย่างระบายอารมณ์ และเมื่อมิสซิสโอ๊คส์เดินเข้ามาสอบถามเกี่ยวกับสัญญาของลูกค้ารายหนึ่ง เขาก็บอกกับเธอว่า“มิสซิสโอ๊คส์ คุณช่วยไปบอกสามีคุณด้วยนะว่า ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าเขาจะมีความรู้สึกยังไง ถ้าคุณจะต้องแสดงเป็นคนสองคนในเวลาเดียวกัน”สีหน้าของเม็ก โอ๊คส์ บอกความไม่เข้าใจอะไรเลย“นี่คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่คะ มิสเตอร์วูลฟ์”“ไปบอกเขาอย่างนั้นก็แล้วกัน” เมื่อพูดจบเขาก็เดินกระแทกเท้าปีงบังกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวลิซซี่แวะร้านกาแฟ สั่งสแครมเบิ้ล เอ็กส์, เบค่อนทอดกรอบเหลืองสามชิ้น ขนมปังปิ้งสองชิ้น แยม และกาแฟดำ ภายหลังที่อิ่มจากอาหารแล้วก็ยอมรับกับตัวเองว่าความรู้สึกดีขึ้นมากขณะจิบกาแฟถ้วยที่สอง เธอก็พยายามใช้ความคิดอยู่ว่าควรจะทำอย่างไรจึงจะแก้ไขความผิดพลาดล่าสุดที่ก่อขึ้นไว้ได้ ...เธอออกจะโกรธตัวเองที่วิ่งออกมาจากห้องทำงานของไมเคิลทั้งที่น้ำตาเต็มตาแบบนั้น ทำไมเธอจึงต้องทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงกว่าที่มันเป็นอยู่แล้วด้วย...?ในยามนี้ลิซซี่รู้แต่เพียงว่า เธอจะต้องเอาเงินจำนวนหนึ่งมาจากกระเป๋าของไมเคิลให้จงได้ ไม่เช่นนั้นแล้วก็ไม่มีทางซื้อตั๋วเครื่องบินส่งไปให้เชลซีเพื่อให้เดินทางมานิวยอร์กได้แน่ ยิ่งกว่านั้นยังจะต้องจ่ายค่าเช่าโรงแรมและค่าอาหารวันละสามเวลาอีก...เชลซีนั้นตกปากรับคำไว้แล้วว่าเรื่องอาหารไม่ต้องห่วง เธอสามารถลดจำนวนมื้อลงได้ และลิซซี่เองก็ยินดีให้เพื่อนสาวนอนร่วมห้องในโรงแรมเอ็มไพร์ แม้ว่าจะต้องเบียดกันสักหน่อย แต่เธอกับเพื่อนสาวก็เคยใช้ชีวิตร่วมกันอย่างลำบากยากแค้นกว่านี้มาแล้วเพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่ลิซซี่ต้องทำก็คือ จะต้องเอาตัวเชลซีมานิวยอร์กให้ได้ ...เธอยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มจนหมด และหันกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงของสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นกับชีวิตอีกครั้งเธอจะต้องกลับไปหาไมเคิลอย่างสงบเสงี่ยม แต่ขณะเดียวกันก็ควรจะบอกให้เขาได้รับรู้ไว้ตั้งแต่แรกเลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขานั้นจะยึดมั่นอยู่บนฐานของการทำงานตามสายงานอาชีพที่เธอถนัดเท่านั้นแต่ ...สมมุติว่าเขาเกิดรู้ความจริงแล้วว่าเธอเป็นใครล่ะ ...?ลิซซี่รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทั้งตัวอย่างช่วยไม่ได้ กระนั้นก็ยังสั่นศีรษะปฏิเสธตัวเองอยู่ดี...มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย เพราะเมื่อมาถึงวันนี้ เธอไม่ได้มีอะไรเหมือนเด็กสาววัยรุ่นคนที่ไมเคิลรู้จักเมื่อยี่สิบปีก่อนในแคนซัสเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่จะทำให้เขารู้ได้ว่าเธอคือลิซซี่ ออลสัน ก็เห็นจะเป็นเพียงแค่เรือนผมสีแดงนั่นเท่านั้นเงินที่เธอจ่ายเป็นค่าอาหารในแต่ละวันนั้น ถ้าตัดรายการอาหารเช้าออกเสีย เธอจะสามารถซื้อตั๋วเครื่องบินให้เชลซีเดินทางมานิวยอร์กได้ครึ่งทางเท่านั้น แม้จะถือว่าเป็นการใช้เงินอย่างประหยัดที่สุดแล้วก็ตาม และเมื่อมาถึงตอนนี้ อาการเข่าอ่อนก็หายไปเรียบร้อยแล้ว เธอขยับวิกให้เข้าที่ทางก่อนจะเดินกลับไปยังสำนักงานของไมเคิล วูลฟ์อีกครั้งตอนที่ลิซซี่เดินไปถึงตรงนั้นปรากฏว่าเขากำลังออกมายืนเรียกแท็กซี่อยู่หน้าสำนักงานพอดี“โอ...ไมเคิลคะ ดีใจจังที่จับตัวคุณไว้ได้ทัน” เธอทักทายด้วยน้ำเสียงแจ่มใส “ยกโทษให้ฉันด้วยนะคะที่วิ่งออกมาจากห้องทำงานของคุณแบบนั้น สงสัยว่าฉันจะต้องแพ้อะไรสักอย่างในห้องทำงานคุณแน่เลยล่ะค่ะนี่”ไมเคิลขมวดคิ้วย่น“หรือจะเป็นเพราะเฟอร์นิเจอร์หนังเทียมพวกนั้น? ” หางเสียงของเขาราวประชดประชันอยู่เธอหัวเราะเสียงใส อย่างที่วาดภาพไว้ว่าหญิงสาวชาวนิวยอร์กเขาจะต้องหัวเราะกันแบบนั้น“คุณนี่ชอบพูดจาตลกจังเลยนะคะไมเคิล” รถแท็กซี่เข้ามาจอดเทียบอยู่ข้างฟุตปาธ เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เมื่อคว้าแขนเธอได้ก็รุนให้เข้าไปนั่งในรถก่อนที่ตัวเองจะตามเข้าไป“ไมเคิล...” เธอร้องทักท้วงด้วยความตกใจที่เขาอุกอาจทำเช่นนั้นเขาบอกจุดหมายปลายทางกับคนขับ โดยไม่ได้ปล่อยมือจากแขนลิซซี่เลย และแล้ว...เมื่อถึงตอนหนึ่งมือที่จับแขนอยู่ก็เลื่อนขึ้นโอบไหล่ ซึ่งการทำเช่นนั้นทำให้วิกที่ลิซซี่สวมอยู่เลือนลง เพียงแต่ไม่มีปอยผมสีแดงโผล่ออกมาให้เห็นเท่านั้น หรืออย่างน้อยเธอก็หวังว่ามันจะไม่โผล่ออกมา แต่มันก็เป็นเพียงความกังวลที่ผ่านเข้ามาในใจเพียงแวบเดียว เพราะดูเหมือนว่าขณะนี้ความคิดทั้งมวลของเธอจะมุ่งอยู่แต่ท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบอยู่รอบไหล่มากกว่า ทุกความรู้สึกในร่างกายดูจะมุ่งอยู่แต่สัมผัสจากเขามากกว่าอื่นใด มันเป็นสัมผัสที่แข็งแรง พร้อมจะปกป้องให้ความปลอดภัย และสร้างความรู้สึกอันรุมเร้าให้เกิดขึ้นอย่างน่าพิศวงยิ่งนักไมเคิลเองก็ออกจะแปลกใจกับปฏิกิริยาที่เธอแสดงออกอยู่สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอในวันนี้ มันไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรเป็นแรงบันดาลใจมาก่อน ซึ่งก็คงเหมือนที่เคยเล่นกันมา เมื่อครั้งยังเด็กเท่านั้น ซึ่งในสมัยนั้นเขาไม่เคยมองเธอในแง่ของความเป็นผู้หญิง ซึ่งก็เช่นเดียวกับที่เขามิได้คาดหวังอะไรจากเธอในวันนี้ ...เขาแน่ใจว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นด้วยความรู้สึกที่เป็นกลางอย่างแท้จริง ...เพียงแต่เมื่อคืนนี้ต่างฝ่ายต่างก็เป็นนักแสดงด้วยกันทั้งคู่แต่ตอนนี้มันมิได้เป็นเช่นนั้นแล้วเขาไม่รู้ว่าลิซซี่จะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ...อาจจะคิดหรือไม่คิดแบบเดียวกับเขาก็ได้ แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปดวงตาคู่สีฟ้าที่เขากำลังจรดต้องอยู่ในยามนี้คือดวงตาของหญิงสาวคนหนึ่ง เนียนไหล่อวบอิ่มที่ท่อนแขนของเขากำลังทาบทับอยู่ก็เป็นเนียนไหล่ของผู้หญิงที่เป็นสาวเต็มตัวอย่างไม่ต้องสงสัยเลยทั้งเธอยังเป็นผู้หญิงที่เปี่ยมพลัง จิตใจกล้าหาญอย่างยิ่ง ไม่ใช่สัตว์โลกที่เป็นเพศเมียเพราะเครื่องหมายเพศเท่านั้นเธอคือลิซซี่ ออลสัน แน่นอน...ใต้วิกสีดำที่คลุมครอบคือปอยผมสีแดงหนานุ่ม ใต้เครื่องสำอางที่ละเลงไว้จนหนาเตอะคือใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เต็มไปด้วยจุดกระและผิวที่ขาวราวน้ำนม ไม่ว่าเธอจะใช้ความพยายามสักเพียงไรก็ไม่มีทางจะเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงของรูปลักษณ์เรือนกายไปได้เธอคือลิซซี่ ออลสัน ...ซึ่งไมเคิล วูลฟ์ รู้แท้แก่ใจ...ขอพระเจ้าทรงช่วยด้วยเถิด...เขาเฝ้าแต่ครุ่นคิด...แต่เรารู้จริงๆ ...และแล้วอย่างไม่รู้ตัวเลย ที่ฝ่ามือแข็งแรงเริ่มลูบไล้ไปตามเนียนไหล่นั้นลิซซี่กระเถิบออกห่าง เลื่อนตัวไปจนสุดเบาะ“นี่คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรกันแน่? ” เธอถามห้วนๆ และวูลฟ์ก็ยิ้มกว้างให้“ก็ให้กำลังใจคุณไงล่ะ วันนี้เป็นวันที่ผมมีงานยุ่งที่สุด แต่ถึงยังงั้นก็ยังอยากคุยกับคุณอยู่ดี”เธอมองหน้าเขาอย่างระแวงสงสัย และรอยยิ้มบนใบหน้าของไมเคิลก็จางลงทั้งสีหน้าและท่าทางของเขาขณะนี้เปลี่ยนเป็นการเป็นงานขึ้นก็เอา...ถ้าเขาทำได้ ฉันก็ทำได้...เธอคิดอยู่ในใจ และทำไปตามความคิดของตนทันที“คุณมีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันอีกล่ะ? ” เธอถามด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกแบบเอลิซาเบธ เกสท์"สิ่งแรกที่อยากจะพูดก็คือ ผมไม่ต้องการเพิ่มงานเอกสารหรือเพิ่มเรื่องบิลล์ให้คุณ เพราะฉะนั้นคุณควรจะให้รายละเอียดเรื่องการบินของเชลซี บาร์นาร์ด ไปที่เกวน และทางเราจะเป็นผู้ดูแลเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง”“ฟังเข้าท่ามากเลยล่ะค่ะ มันช่วยให้ฉันเชื่อถือในคำพูดที่คุณเขียนจดหมายไปถึงฉันมากขึ้น เอาเถอะค่ะไมเคิล ฉันยินดีจะให้เชลซีบินมาในนามของคุณ ซึ่งทั้งคุณและฉันต่างก็รู้กันอยู่ว่าเรามีการทำสัญญาผูกพันกันไว้...”“เดี๋ยวครับ...เดี๋ยว ...ขอเวลาหน่อย ว่าแต่ตอนนี้คุณมีสัญญาติดมาด้วยงั้นหรือ? ”“ตอนนี้ยังค่ะ แต่ฉันสั่งให้สำนักงานทนายความเตรียมไว้ให้แล้ว”"งั้นคืนนี้คุณเอาติดไปบ้านผมเลยนะ ผมอยู่ที่อาคารซาเวียร์,เซ็นทรัล ปาร์ค เช้าธ์ เกวนจะบอกคุณได้ว่าไปทางไหน...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 10

นิยายแนะนำ

รักนี้ที่ผูกพัน (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 10

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้