เกิดใหม่ทั้งที..แต่มาอยู่ในร่างของขอทาน

        หลังจากที่เย่ซวนลุกขึ้นเขาก็ใช้วิชาตัวเบาสำรวจรอบๆอีกครั้งเพราะตอนนี้สะดวกสบายกว่าการเดินเป็๲ไหนๆ ไม่นานเขาก็มาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ในตอนแรกที่เขาเจอผลไม้ประหลาดสีทอง

'จากความคิดของเราข้างบนนั้นต้องมีอะไรอยู่แน่ๆ' เย่ซวนมองขึ้นไป

        เย่ซวนพยายามใช้วิชาตัวเบาไต่ขั้นไป แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะว่ารอบๆต้นไม้เหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ไม่สามารถใช้พลังลมปราณได้ 

'ถ้าเป็๲แบบนี้คงต้องใช้แรงของตัวเองปีนขึ้นไป' 

        ๻ั้๹แ๻่จุดตันเถียนของเย่ซวนถูกสร้างขึ้นพละกำลังของเขาก็มีเยอะกว่าแต่ก่อนมากซึ่งเขาเอาก็รู้สึกได้ เย่ซวนเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้และใช้แขนโอบไปที่ลำต้น โชคดีที่ต้นไม้ต้นนี้ผิวของมันไม่ได้เรียบเนียนไม่งั้นคงไม่สามารถยึดเกาะเอาไว้ได้ เย่ซวนปืนไปได้เกือบที่จะถึงครึ่งของครึ่งทาง แรงของเขาก็เริ่มหมด ทำให้เขาต้องตัดสินใจ๠๱ะโ๪๪ลงมากก่อน

"ตู้มมมม" เสียงของเย่ซวนกระแทกกับพื้นดิน จนเกิดเป็๲รอยเท้าสองรอยขึ้น

'นึกว่าขาจะหักซะแล้ว' เย่ซวนคิดในใจ เขาไม่คิดว่ามันจะสูงขนาดนี้พอมองจาก๪้า๲๤๲ แต่หลังจากที่เขากระโดนลงมาทำให้คิดผิดเพราะมันสูงประมาณ 20 จั้งได้

'กว่าจะปืนขึ้นไป๪้า๲๤๲ได้คงต้องใช้เวลา' ไฟแห่งการฝึกฝนของเย่ซวนยิ่งเพิ่มขึ้น

'ไปสำรวจรอบๆต่อดีกว่า' เย่ซวนคิดก่อนจะหันหลังไปในทิศทางที่เขาไม่เคยไป

        ผ่านไปประมาณ 2 ชั่วยามเขาก็มาเจอหน้าผาแห่งหนึ่งมันมีน้ำตกไหลลงมาจาก๪้า๲๤๲

'สวยจริงๆ'

'งั้นอาบน้ำที่นี้ก่อนดีกว่า' เย่ซวนคิดก่อนที่จะถอดชุดออกแล้ว๠๱ะโ๪๪ลงไปว่ายน้ำเล่น

        เย่ซวนเล่นน้ำได้สักพักก็ขึ้นมาใส่ชุดแล้วมุ่งหน้าต่อไป เขาไม่รู้ทิศทางเลยเดินไปตามทางที่พระอาทิตย์ขึ้น ในความคิดของเขา เขาจะไปสำรวจทางที่พระอาทิตย์ขึ้นและขากลับ ค่อยกลับทางที่พระอาทิตย์ตก

        ระหว่างทางเย่ซวนใช้วิชาตัวเบาสลับกับการเดินธรรมดา ทำให้เขาเข้าใจเกี่ยวกับเหยียบจันทราไปอีกขั้น เสียดายที่ตอนนี้จุดตันเถียนของเขาไม่สามารถกังเก็บพลังลมปราณได้เยอะ

        ในที่สุดเย่ซวนก็เห็นความเปลี่ยนแปลงจากป่าที่มีสีเสียวสดใส แต่ด้านหน้าของเขาตอนนี้มันกลับเป็๲ผืนป่าที่แห้งแล้งแค่เดินเข้าไปใกล้ก็ทำให้รู้สึกร้อนและอันตรายแล้ว

'เอาไว้เรามันใจกว่านี้ค่อยเข้าไปสำรวจแล้วกัน' เย่ซวนคิดในใจ

        ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปทางเดิม เย่ซวนมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปอีกไม่นานพระอาทิตย์ก็ใกล้จะตก แต่เขาก็ยังไม่เจอน้ำตกที่เมื่อเช้าเขาแวะชำระร่างกายเลย คิ้วของเย่ซวนเริ่มขมวดเข้าหากัน 

'เอายังไงต่อดีเนี้ยยย' เย่ซวนยกมือขึ้นเกาหัว

'เหมือนจะลงทางซะแล้วสิ'

'คงต้องหาที่พักชั่วคราวไปก่อน' 

        เย่ซวนเดินไปเรื่อยๆจนเจอที่เหมาะสมแก่การพักผ่อน เขาเดินไปนั่งลงแล้วเริ่มเดินลมปราณทันทีจนเวลาล่วงเลยไปถึงตอนค่ำเย่ซวนลืมตาอีกทีพระจันทร์ขึ้นซะแล้ว

'เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยหาทางกลับไป'

'คืนนี้จะฝันอีกมั้ยนะ'

'ฉันอยากจะฝึกฝนวิชาต่อสู้ซะแล้วสิ'

        ยิ่งคิดถึงตำราจันทรา สยบฟ้า เย่ซวนก็ยิ่งตื่นเต้นเขาพยายามที่จะข่มตานอน จนผ่านไปสักพักเขาก็หลับไป จนเวลาล่วงเลยไปถึงตอนเช้า แสงแดดสาดส่องไปยังตัวของเย่ซวนจนเขาตื่นขึ้นมา เย่ซวนลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ พอรู้ว่านี้คือโลกแห่งความเป็๲จริง ทำให้เย่ซวนอดผิดหวังไม่ได้

'แปลกแหะทำไมไม่ฝันแบบเมื่อคืน'

'หรือว่าเราต้องนอนในถ้ำนั้น ?'

'หรือต้องนอนบนเตียงหิน ?'

'หรือว่าต้องลงไปแช่ในบ่อน้ำหวังฝูจิ่ง ?'

        ตอนนี้มีคำถามมากมายเกิดขึ้นภายในหัวของเด็กหนุ่ม เพราะเมื่อคืนหลังจากที่เขาหลับไปเขาไม่ได้ฝันถึงอะไรเลย มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนแสงแดดส่อง

'คงต้องทดลองดู'

'แต่ก่อนอื่นเราต้องหาทางกลับไปที่ถ้ำนั้นให้ได้ก่อน'

        เย่ซวนลุกขึ้นก่อนจะมุ่งตรงไปทางทิศตะวันตก ใช้เวลาไป 3 ชั่วยาม กว่าจะหาน้ำตกที่เขาเคยชำระร่างกายเจอ

"เย้ในที่สุดก็เจอแล้ว"

        เย่ซวน๻ะโ๠๲ออกมาด้วยความดีใจก่อนที่เขาจะรีบมุ่งตรงไปข้างหน้า ผ่านไปไม่นานเย่ซวนก็มองเห็นต้นไม้ใหญ่ซึ้งมันคือจุดที่เด่นที่สุดทำให้เขากำหนดทิศทางได้งายขึ้น เย่ซวนรีบมุ่งหน้าไปทางนั้นทันทีด้วยความตื่นเต้น จนเขาไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้วิชาตัวเบาของเขายกระดับไปอีกขั้นแล้ว

        หลังจากมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่เขาก็มุ่งหน้าไปที่ถ้ำนั้นทันที พอมาถึงเขาก็เข้าไปในถ้ำทันที

'ก่อนอื่นคงต้องทดลองนอนที่พื้นดูก่อน'

        เย่ซวนเริ่มนั่งรวบรวมลมปราณจนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วยาม เขาก็ยังไม่รู้สึกง่วงหรือรู้สึกถึงอะไรแปลกๆเลย

'หรือมันต้องนอนหลับก่อน'

'น่าจะเป็๲แบบนั้นไม่งั้นมันคงไม่เรียกว่าฝัน'

        คิดได้ยังนั้นเย่ซวนก็พยายามข่มตาหลับไม่รู้ว่าใช้เวลาไปเท่าไหร่เขาถึงหลับจริงๆ ตื่นมาอีกทีก็เช้าของอีกวันแล้ว

'ไม่ถูกต้อง'

'เมื่อคืนก็ไม่ได้ฝันอะไรเลยแหะเรานอนหลับเป็๲ตายเลย'

        คงต้องลองใหม่อีกทีขึ้นนี้ เย่ซวนลุกขึ้นและเดินไปที่บ่อน้ำหวังฝูจิ่ง ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าและลงไปแช่น้ำ

'นี้เราก็ไม่ได้กินอะไรมา2วันแล้วรู้สึกหิวอยู่เหมือนกันแหะ'

'ไอ้ผลไม้ที่เราเจอตอนนั้นมันต้องหล่นลงมาจากรังนกนั้นแน่ๆ'

'เดี๋ยวแช่น้ำเสร็จค่อยไปดูอีกที เผื่อจะโชคดี'

        เย่ซวนหลับตาลงและเริ่มเดินลมปราณ ตอนนี้การเดินลมปราณเป็๲นิสัยติดตัวของเขาไปแล้ว หรือ พูดอีกอย่างมันคือนิสัยทั่วไปของคนที่ฝึกกำลังภายใน เวลาที่ไม่ได้ทำอะไรหรือเวลาว่างก็จะนั่งเดินลมปราณแทนที่จะนั่งอยู่เฉยๆ

..

ตอนนี้ยาวหน่อยนะครับเพราะผมเริ่มที่จะเร่งเนื้อเ๱ื่๵๹แล้ว

ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ