4 ปีผ่านไป
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้นข้าวหอมโตขึ้นมาก จนตอนนี้จากเด็กสาวในชุดมัธยมต้นก็เปลี่ยนมาอยู่ในชุดนักศึกษา
เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวกับกระโปรงทรงเอสีดำเผยให้เห็นรูปร่างอรชร ผมดัดลอนที่ถูกมัดรวบเอาไว้หลวม ๆ และแต่งหน้าด้วยโทนสีชมพูอ่อนทำให้เธอยิ่งดูงดงามมากขึ้น
“เปิดเทอมวันแรกคนสวยของแด๊ดดี้ก็จัดเต็มเลยเหรอคะ” คำชมแสนหวานออกจากปากของกฤตตินเมื่อลูกสาวสุดรักสุดหวงเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน
“วันนี้ข้าวหอมสวยมากไหมคะแด๊ดดี้” ข้าวหอมยิ้มแป้น พอลงไปถึงชั้นล่างก็หมุนตัวให้เขาดู
“มากค่ะ แต่จะดีกว่านี้ถ้ากระโปรงของข้าวหอมยาวปิดเข่านะคะ” เนื่องจากเป็มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง นักศึกษาส่วนมากจึงแต่งตัวสวยไปเรียนเพราะไม่ได้มีกฎที่เคร่งครัด
“ข้าวหอมมั่นใจแบบนี้ค่ะแด๊ดดี้ ถ้าจะให้ใส่ยาวปิดเข่าข้าวหอมว่าน่าจะเดินลำบากนะคะ” ข้าวหอมแย้ง
“ค่ะ ถ้าข้าวหอมคิดว่าใส่แล้วมั่นใจแด๊ดดี้ก็ไม่ว่า” กฤตตินไม่ใช่คนหัวโบราณจึงไม่ได้ห้ามอะไร แม้มันจะขัดหูขัดตาเล็กน้อยก็ตาม เขาเข้าใจว่าผู้หญิงก็ต้องรักสวยรักงามกันอยู่แล้ว ถ้าไปเจอเพื่อนทุกคนแต่งตัวสวยกันหมดแต่ข้าวหอมเชยอยู่คนเดียว เธอคงรู้สึกไม่ดีแน่
“ขอบคุณค่ะแด๊ดดี้” ข้าวหอมยิ้มก่อนจะนั่งรับประทานข้าวเช้ากันสองคน
“แล้วนี่จะไปยังไง” กฤตตินถามหลังจากที่ทั้งคู่กินข้าวเสร็จ
“แด๊ดดี้ไปส่งข้าวหอมได้ไหมคะ” ข้าวหอมเอ่ยในขณะที่นั่งย่อตัวเพื่อใส่รองเท้าผ้าใบสีชมพูที่ฌานซื้อให้แทนการใส่ส้นสูง
“ได้สิ ข้าวหอมไปมหาวิทยาลัยวันแรกทั้งที”
“แด๊ดดี้น่ารักที่สุดเลยค่ะ” หญิงสาวใส่รองเท้าเสร็จก็ลุกเดินไปกอดร่างใหญ่ของพ่อเลี้ยงที่ตัวพอ ๆ กับอาฌานของเธอ
แม้รูปร่างจะคล้ายกัน แต่เวลากอดกฤตตินกับฌานความรู้สึกของข้าวหอมกลับมีต่อคนทั้งคู่ต่างกันลิบลับ เธอรู้ตัวดีว่ามีความรู้สึกแปลก ๆ กับอาฌานมาั้แ่เด็ก ทุกครั้งที่สบโอกาสข้าวหอมก็มักจะฉวยโอกาสเข้าไปใกล้ชิดเขา ไม่ใช่แค่กอด แต่รวมถึงหอมแก้ม นั่งตัก หรือเอาใบหน้าไปถูไถกับแขนกำยำนั้น
แต่ยิ่งเธอโตเขากลับยิ่งแสดงออกชัดเจนว่ามีเส้นกั้นเอาไว้ ถ้าเลือกได้ข้าวหอมก็อยากจะกลับไปเป็เด็กตัวเล็ก ๆ ต่อ เพื่อแลกกับการที่เขาจะได้ไม่ต้องมาทิ้งระยะห่าง
“ไปค่ะ” กฤตตินผละออกแล้วเดินไปเปิดประตูรถคันสีแดงฉูดฉาดให้ข้าวหอมนั่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อประจำตำแหน่ง
เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยข้าวหอมก็หันไปหากฤตติน ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มสากเบา ๆ
“บ๊ายบายค่ะแด๊ดดี้ แล้วตอนเย็นแด๊ดดี้จะมารับไหมคะ”
“น่าจะไม่ได้ค่ะ มีคนจองคิวแล้ว” ทั้งที่เขาอยากจะมาส่งและรับลูกสาวด้วยตัวเอง แต่กลับมีอยู่คนหนึ่งที่บอกว่าให้สลับกันรับส่งข้าวหอม
“อาฌานจะมารับข้าวหอมเหรอคะ!” ข้าวหอมตาโตเมื่อคิดว่าคนที่จะมารับมาส่งเธอได้ก็คงจะมีแค่สองคนนี้ ถ้าอย่างนั้นจองคิวที่ว่าไม่ใช่แด๊ดดี้ของเธอมีคนจอง แต่หมายถึงเธอต่างหาก
“ตาลุกวาวเลยนะคะคนสวยของแด๊ดดี้” กฤตตินมองดูหน้าของลูกสาวที่ทำตาเป็ประกาย ทั้งที่ได้เจอกันก็แทบจะวันเว้นวันด้วยซ้ำ
“ก็ข้าวหอมดีใจนี่คะ” หญิงสาวไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก เธอตอบเสียงหวานพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างจนหุบไม่ลง
“ตั้งใจเรียนนะคะเดี๋ยวถึงบ้านแด๊ดดี้จะโอนเงินไปให้ค่ะ” กฤตตินโน้มตัวไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของเธอ
“ข้าวหอมมีเงินที่แด๊ดดี้ให้แทบจะล้นบัญชีแล้วนะคะ แด๊ดดี้ไม่ต้องให้ข้าวหอมหรอกค่ะ” ตอนไปโรงเรียนเขาก็มักให้เป็แบงก์เทาทุกเช้า และก็ยังจะโอนมาให้เธอกินขนมบ่อย ๆ อีก
เธอรู้ว่าเขารวยแต่ก็ไม่อยากให้ต้องใช้เงินกับเธอมากมาย ข้าวหอมอยากให้พ่อของเธอเก็บเอาไว้สร้างครอบครัวในอนาคตดีกว่า
“ได้ไงกันล่ะคะ”
“ค่ะ พูดไปแด๊ดดี้ก็ไม่ฟัง งั้นบ๊ายบายนะคะ ขับรถกลับบ้านปลอดภัยค่ะ” ข้าวหอมโบกมือลาและเตรียมที่จะลงจากรถ
“ค่ะ ตั้งใจเรียนนะคะคนสวย” กฤตตินยิ้มตามร่างเล็กที่เดินเข้าไปในตึกคณะบริหารธุรกิจ ที่เ้าตัวบอกว่าอยากเรียนเพื่อมาช่วยแบ่งเบางานของเขา
ไม่รู้ว่าการที่ข้าวหอมเรียนจะได้มาช่วยเขาจริง ๆ หรือไปช่วยใครอีกคน เผลอ ๆ อาจจะไม่ได้ทำงานแต่คอยทำหน้าที่ดูแลบ้านสบาย ๆ
“อีกนานไหมห้องนี้จะเสร็จ” ฌานเอ่ยถามลูกน้องขณะเดินเข้ามายังห้องหนึ่งในชั้นบนสุดที่เป็โซนของเ้าของคอนโด ซึ่งห้องนี้เขาสั่งให้ตกแต่งอย่างสวยงาม อัดแน่นไปด้วยเฟอร์นิเชอร์มากมาย อีกทั้งราคายังแพงกว่าห้องที่เขาอยู่ปัจจุบันอีกด้วย
แต่เฟอร์นิเชอร์และผนังห้องล้วนเป็สีชมพู บรรดาลูกน้องต่างก็สงสัยว่าฌานผู้เป็ชายแท้ที่ร่างกายใหญ่โตทำไมชอบอะไรหวานแหววมากขนาดนี้
“ใกล้แล้วครับ ตอนนี้เสร็จไปกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ” ผู้ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบหันไปตอบเ้านาย
“อืม ช่วยเร่งมือหน่อยแล้วกัน” เพราะเขาเตรียมสิ่งนี้เอาไว้เพื่อให้ของขวัญแก่คนสำคัญ
“ครับ”
ฌานกอดอกแล้วใช้สายตาไล่สำรวจไปรอบห้อง ั้แ่การออกแบบ ตกแต่งห้อง เลือกแบบเฟอร์นิเชอร์มาวาง เขาคอยดูแลทุกขั้นตอนอย่างละเอียดด้วยความตั้งใจ เพื่อให้ออกมาเพอร์เฟกต์ที่สุด และหวังว่าคนที่ได้รับจะชอบ
“คุณฌานคะ นี่ก็บ่ายโมงแล้ว เย็นนี้คุณฌานก็ไม่มีงานอะไร เราไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ” ฌานที่กำลังจะเดินขึ้นไปยังลิฟต์ก็ถูกอรอุมาหรืออร ผู้ช่วยเลขาและลูกสาวของหุ้นส่วนในโครงการคอนโดที่กำลังสร้างถามขึ้น
เธอถูกฝากฝังให้มาร่วมงานกับเขา อีกทั้งยังพ่วงด้วยตำแหน่งคู่นอนเก่าในระยะหนึ่งที่ฌานเคยเรียกเจออยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ติดต่อสานสัมพันธ์กันมาพักใหญ่แล้ว
“ผมมีนัดแล้ว” ฌานตอบเสียงเรียบ
“นัดอะไรกันคะ อรว่าอรก็พอมีความตื่นเต้นให้คุณมาเล่นสนุกด้วยนะคะ”
“พอดีว่าผมไม่ชอบความสนุกเดิม ๆ น่ะครับ ที่สำคัญตอนนี้อยู่ในหน้าที่งาน ผมคือเ้านาย ส่วนคุณคือลูกน้องที่มาดูงาน ดังนั้นรู้จักหน้าที่ด้วยนะครับ” ฌานตอกกลับจนอีกฝ่ายหน้าเหวอ
“จะซีเรียสอะไรขนาดนั้นล่ะคะ คนกันเอง” อรอุมารีบทำเป็แสร้งยิ้ม
“แต่สำหรับผม คุณกับผมไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้นครับ” ฌานส่งยิ้มเย็นให้ ก่อนจะก้าวขาเดินจากไป ปล่อยให้อีกฝ่ายได้แต่กำหมัดแน่นอยู่คนเดียว
“ถ้าไม่ติดว่าคุณหล่อและรวย อย่าหวังว่าฉันจะตามคุณเถอะไอ้บ้า!” เธอกัดฟันแน่นพลางก่นด่าคนที่เพิ่งเข้าไปในลิฟต์
“บ๊ายบายนะเอย กลับบ้านดี ๆ ล่ะ” ข้าวหอมโบกมือลาเพื่อนสนิทที่รู้จักั้แ่มัธยมปลาย และยังเข้าเรียนคณะเดียวกัน
“ข้าวหอมก็ด้วยนะ เจอกันพรุ่งนี้” อจลาหรือเอยโบกมือลาตอบ
ข้าวหอมเดินไปยังจุดนัดพบที่ลานจอดรถใกล้ ๆ ตึกคณะ
ฌานที่มารอรับหญิงสาวเกือบสิบนาทีเมื่อเห็นร่างที่แสนคุ้นเคยก็รีบลงจากรถไปหา แล้วรับหนังสือเรียนมาถือแทน
“เป็ไงคะข้าวหอม เรียนวันแรกสนุกไหม” เขาถามขณะพาเธอเดินกลับไปยังรถ
“ก็สนุกดีค่ะ การเรียนมหาวิทยาลัยกับมอปลายต่างกันมากเลย”
“เดี๋ยวตอนทำงานก็แตกต่างจากตอนเรียนอีกค่ะ แต่อาฌานว่าอาฌานติดใจอยู่เื่หนึ่งนะคะ” เมื่อเข้ามานั่งในรถกันแล้วฌานที่นั่งประจำหลังพวงมาลัยก็หันไปมองคนข้าง ๆ
“เื่อะไรคะ” ข้าวหอมเอียงหน้าถามอย่างสงสัย
“ทำไมกระโปรงนักศึกษาสั้นจังเลยคะ ดูสิ พอนั่งมันก็ร่นขึ้นมาเยอะเลยค่ะ” ฌานเอ่ยบอกพร้อมกับหรี่ตาที่มองอย่างไม่ชอบใจ
“ก็ข้าวหอมใส่แล้วมั่นใจไงคะ ตอนนั่งก็มีกระเป๋าหรือหนังสือปิดแบบนี้ค่ะ” หญิงสาวพูดขณะรับหนังสือมาวางไว้บนตักแล้วเอากระเป๋าสะพายข้างวางทับอีกที
“แล้วตัดปัญหาด้วยการใส่ยาวกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ”
“แต่ข้าวหอมใส่แบบนี้แล้วมั่นใจนี่คะ หรือว่าอาฌานมองแล้วข้าวหอมใส่แล้วดูไม่เข้า” เธอเริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง เพราะั้แ่เมื่อเช้ากฤตตินก็ทัก
“เข้าค่ะ สวยดีด้วย แต่มันสั้นไปในสายตาของอาฌานค่ะ อาหวง” ฌานพูดชัด ๆ ให้กับข้าวหอมได้ยิน
“งั้นข้าวหอมระวังตัวแทนได้ไหมคะ เวลาไปนั่งข้าวหอมสัญญาว่าจะหาอะไรมาปิด หรือไม่ข้าวหอมก็จะเพิ่มความยาวอีกหน่อยค่ะ” หญิงสาวยิ้มออกเมื่อได้ฟังเหตุผลของเขา
“ค่ะ แต่ถ้าข้าวหอมใส่แล้วมั่นใจจริง ๆ อาฌานก็ไม่อะไรค่ะ เอาที่ข้าวหอมโอเค” ฌานใช้ฝ่ามือโยกเบา ๆ ที่ศีรษะเล็ก
“วันนี้อาฌานไม่มีงานเหรอคะ ถึงมารับข้าวหอมได้” ข้าวหอมชวนคุยหลังจากรถได้แล่นออกสู่ถนนใหญ่แล้ว
“ค่ะ จริง ๆ จะมาส่งตอนเช้าแต่แด๊ดดี้หนูไม่ยอม อาฌานเลยอด”
“คิก ๆ เห็นแด๊ดดี้บอกว่ามีคนจองคิวแล้ว”
“ตอนแรกก็เกือบจะอดมารับข้าวหอมกลับบ้านด้วย แต่อาฌานไม่ยอมเหมือนกัน สุดท้ายอาฌานก็สู้กับแด๊ดดี้ข้าวหอมจนชนะ” ฌานหันไปบอกเธอและระบายรอยยิ้มออกมา
“สู้กันเลยเหรอคะ เจ็บไหมคะอาฌาน” ข้าวหอมหันไปถามแบบติดตลก เพราะเธอรู้ว่าคงแค่มีปากเสียงกันปกติ
“ไม่หรอกค่ะ แด๊ดดี้ข้าวหอมกระจอกจะตาย สู้อาฌานไม่ได้หรอก”
“อาฌานเก่งจังเลยค่ะ” ข้าวหอมหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินประโยคโอ้อวดนั้น
“เดี๋ยวอาฌานพาแวะไปทานของว่างก่อนนะคะ ข้าวหอมรีบกลับไปอ่านหนังสือหรือไปทำอะไรไหมคะ”
“ไม่ค่ะ ข้าวหอมพร้อมไปทุกที่ที่อาฌานอยากพาไปเลยค่ะ” เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ยิ่งได้ยินว่าเขาจะพาไปกินของอร่อยกันสองคน ต่อให้มีภารกิจด่วนที่จำเป็ขนาดไหน ก็ต้องชิดซ้ายให้เธอได้ไปเดตกับเขา
“เอานมชมพู คัปปุชชีโน แล้วก็เซตของหวานขนาดกลางหนึ่ง เซตของทอดใหญ่หนึ่งครับ” เมื่อมาถึงคาเฟฌานก็เดินไปสั่งอาหารแล้วเดินไปหาข้าวหอมที่นั่งจองโต๊ะรออยู่
“ถ่ายรูปกันค่ะอาฌาน” หญิงสาวลุกไปนั่งข้างเขาก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปด้วยกล้องหน้า ทันใดนั้นเธอก็หอมแก้มสากของคนตัวโตพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ที่กดถ่าย
“ถ่ายทีเผลอเหรอคะ” ฌานหันไปมองข้าวหอม ซึ่งเ้าตัวก็รีบเปิดรูปให้ดู
“อาฌานเอารูปไหมคะ”
“เอาค่ะ เดี๋ยวส่งให้อาฌานด้วยนะ” ฌานใช้แขนพาดไปบนเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ แล้วเอียงตัวมองภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อกี้
“ข้าวหอมส่งให้ตอนนี้เลยค่ะ” มือเล็กกดเข้าแชตของรายชื่อที่อยู่้าสุด ก่อนจะส่งรูปที่ถ่ายด้วยกันไปให้
“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ” พนักงานสองคนนำอาหารและเครื่องดื่มมาวางบนโต๊ะ
ข้าวหอมสังเกตเห็นคนหนึ่งแอบส่งสายตาให้กับคนข้างกายเธอ
“มองขนาดนั้นแลกเบอร์เลยไหมคะ” ข้าวหอมที่ทนต่อสายตาของพนักงานสาวไม่ไหวจึงเงยหน้าขึ้นถาม
“เอ่อ ขอโทษค่ะ” เธอรีบก้มหน้าขอโทษก่อนจะหันหลังเดินออกไป
“เสียงโหดเชียวนะคะข้าวหอม” ฌานหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าและน้ำเสียงอีกแบบเธอที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“อาฌานหล่อมากเลยนะคะ หล่อจริง ๆ” ข้าวหอมเบะปากพูดอย่างเซ็ง ๆ เวลาไปไหนมาไหนกับเขาสองคนก็มักจะเจอสายตาของผู้หญิงที่มองราวกับพร้อมจะถวายตัวให้เขาบ่อย ๆ
“แต่อาฌานก็สนใจแค่ข้าวหอมเท่านั้นแหละค่ะ” มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบศีรษะของหญิงสาวแล้วโน้มตัวลงจูบที่ขมับเธอ
“รักอาฌานที่สุดเลยค่ะ” ข้าวหอมเปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับพลัน เธอยิ้มร่าและหันไปกอดร่างหนา
“งั้นเรามากินขนมกันเถอะ”
“ค่ะ” หญิงสาวหันกลับไปหาขนมที่เขาสั่งมาให้และกินด้วยความเอร็ดอร่อย
ข้าวหอมอยากหยุด่เวลาที่เธอได้เป็คนสำคัญของเขาเพียงคนเดียวแบบนี้ตลอดไป เธอยังไม่พร้อมที่จะเป็รองใครในสายตาของอาฌาน เพราะเธอรักเขาที่สุด และหวังว่าจะได้เขามาสักวัน
แม้มันคงจะไม่มีทางเป็ไปได้ แต่ข้าวหอมก็ยังหวังและภาวนาเสมอว่าอยากให้มันเกิดขึ้นจริงอยู่ดี
140
