บทที่ 22 ฉันมีฉู่เจียงชวน
แม่สามีไปทำงานในทุ่งนา ถังซีเหมียนไม่ได้ไปด้วย เธอจึงอยู่ริมแม่น้ำเป็เพื่อนฉู่เจียงหรงซักผ้า
เมื่อทั้งสองซักผ้าเสร็จ และกำลังเดินกลับก็เห็นหญิงชราที่ขึ้นชื่อว่า เป็โทรโข่งประจำหมู่บ้านยืนอยู่หน้าประตูบ้าน
ฉู่เจียงหรงถาม "ป้าหลิว มีอะไรเหรอคะ ?"
"เอ่อ ฉันมาหาเหมียนเหมียนน่ะ เมื่อกี้ฉันขึ้นไปขุดผักป่าบนเขามา แล้วเห็นเจียงชวนของเธออยู่กับผู้หญิงคนนึงบนนั้นน่ะ !"
สีหน้าฉู่เจียงหรงเปลี่ยนไปทันที "ป้าหลิว ! พูดอะไรเหลวไหลอย่างนั้น เจียงชวนอยู่ในหมู่บ้านมาหลายปีแล้ว ป้าเคยเห็นเขาเป็คนแบบนั้นไหม !"
"โอ๊ย ฉันก็แค่มาบอกให้พวกเธอรู้เท่านั้นแหละ ! ฉันไปก่อนนะ รอน้องชายเธอกลับมาแล้วค่อยถามเองก็แล้วกัน !"
หลังจากป้าหลิวส่งข่าวและกำลังจะรีบจากไป ก็ได้ยินเสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูเสียก่อน "ป้าหลิวคะ ฉันเชื่อใจเจียงชวน เพราะฉะนั้นไม่ควรแพร่งพรายออกไปจะดีกว่า ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าอะไรจริงไม่จริงใช่ไหมคะ ?"
ป้าหลิวเดินสะดุดอากาศและรีบพยักหน้า "ใช่ ๆ ๆ ฉันรู้ ! เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ฉันจะพูดเหลวไหลได้ยังไงกันล่ะ !"
ถังซีเหมียนมองป้าหลิวเดินห่างออกไปแล้วจึงเปิดประตู "พี่คะ วางใจได้เลย ! ถึงฉันจะไม่เชื่อใจตัวเอง แต่ก็จะไม่สงสัยเจียงชวนเด็ดขาด !"
ฉู่เจียงหรงพยักหน้า "พวกเธอต้องเชื่อใจกันให้มากนะ"
อาหารกลางวันเป็ซุปกระดูกตุ๋น ถังซีเหมียนตั้งใจว่าทุกครั้งที่กลับบ้านจะซื้อมาทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ซื้อมามากเป็พิเศษ เธอเลือกชามที่มีเนื้อเยอะแล้วเอาไปให้บ้านผู้ใหญ่บ้าน
กระดูกชิ้นใหญ่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง แค่มองก็น้ำลายไหลแล้ว !
ตอนนี้ภรรยาผู้ใหญ่บ้านกำลังซ่อมเสื้อผ้าอยู่ที่บ้าน เห็นถังซีเหมียนถือของเข้ามาก็ใ "ทำไมถือของมาเยอะแยะแบบนี้ ! บ้านเธอก็มีคนเยอะรีบเอากลับไปกินเองเถอะ !"
"บ้านพวกเรายังมีอีกเยอะค่ะ" ถังซีเหมียนยิ้มพลางเกาะแขนภรรยาผู้ใหญ่บ้าน "ป้าคะ พูดแบบนี้ได้ยังไง หลายปีมานี้ถ้าไม่ใช่เพราะลุงผู้ใหญ่บ้านช่วยออกเงินให้ ฉันจะเรียนหนังสือได้อย่างสบายใจได้ยังไงกัน การแบ่งของกินของใช้ให้พวกคุณเป็สิ่งที่สมควรทำแล้วค่ะ"
"เด็กคนนี้ตอนไม่รู้เื่ก็ทำให้คนเป็ห่วง ตอนนี้รู้เื่มากเกินไปก็ทำให้คนเป็ห่วงอีก !" ภรรยาผู้ใหญ่บ้านคิดสักครู่แล้วหยิบถุงงาออกมา "นี่เป็งาที่บ้านย่าซงเอามาให้ มีประมาณ 1 ชั่ง เธอเอาไปกินนะ !"
"งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ" ถังซีเหมียนลุกขึ้น ล้วงกระเป๋าเสื้อแล้วเอากุ้งทอดกรอบ 3 ชิ้นใหญ่วางบนโต๊ะ "อันนี้ก็ให้พวกคุณกินด้วย !"
พูดจบก็หายตัวไป จากนั้นภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็หยิบขึ้นมาดู "กุ้งทอดกรอบ ?! นี่มัน…! เหมียนเหมียน !"
ถังซีเหมียนถือชามวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
ส่วนฉู่เจียงชวนนั้นยังไม่กลับมา ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถขึ้นเขาไปได้ ถ้าเกิดเจออะไรขึ้นมาจริง ๆ ตอนนั้นเธอคงไม่ใช่ไปตามหาคนแล้ว แต่จะกลายเป็ภาระซะมากกว่า !
เมื่อเข้าบ้านมาก็เห็นว่าทุกคนกำลังรอกินข้าวอยู่
"แค่ไปส่งของเอง ทุกคนกินไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องตั้งใจรอฉันหรอก"
ถังซีเหมียนยิ้มพลางนั่งลง "กินข้าวกันเถอะ"
หมั่นโถวที่ทำจากแป้ง 2 ชนิดกับผักดอง ชามใบใหญ่เต็มไปด้วยกระดูกตุ๋นน้ำแดง
น่าน่าค่อย ๆ คีบชิ้นที่มีเนื้อเยอะใส่ลงในชามของถังซีเหมียน
ถังซีเหมียนอดยิ้มไม่ได้ "ไม่โกรธน้าแล้วเหรอ ?"
น่าน่าอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง "แม่บอกว่าน้าหวังดี หนูจะไม่ทะเลาะด้วยอีกค่ะ"
"เด็กดี ! รอให้หายดีก่อน แล้วน้าจะส่งหนูไปเรียนหนังสือนะ"
น่าน่าพยักหน้า
หลังกินข้าวเสร็จ ถังซีเหมียนก็เตรียมจะไปรอฉู่เจียงชวน
เขาเคยรอเธอตั้งหลายครั้ง ตอนนี้ถึงคราวที่เธอต้องรอเขาบ้างแล้ว !
"ระวังหน่อยนะ บนเขามีสัตว์ป่าเยอะ ตอนนี้เจียงชวนขาดีแล้ว ถ้าเป็แต่ก่อนคงไปไม่ได้หรอก" สวี่กว่างเฟินยื่นตะกร้าสะพายหลังให้ถังซีเหมียน "ถือโอกาสไปขุดผักมาด้วย อย่าไปยืนรอเฉย ๆ ล่ะ"
"ช่างเป็คนขี้งกจริง ๆ !" ถังซีเหมียนพูดจบก็วิ่งหนีไป
สวี่กว่างเฟินขว้างตะเกียบใส่ส้นเท้าเธอ พร้อมกับบ่นกระปอดกระแปด
"ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้นะ !"
ถังซีเหมียนเดินไปได้ไม่นานก็เจอกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนนึง แต่เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนี้เลย น่าจะไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้
แต่อีกฝ่ายกลับขวางเธอเอาไว้
ถังซีเหมียนถามด้วยท่าทีอ่อนโยน "เราเคยรู้จักกันเหรอ ? คุณกำลังตามหาใครหรือเปล่าคะ ?"
"เธอคือถังซีเหมียนใช่ไหม ? ฉันชื่อ เจียงอวิ๋นอวิ๋น มาจากหมู่บ้านเหยียนซาน"
เจียงอวิ๋นอวิ๋น
ถังซีเหมียนมองคนตรงหน้าพลางพยักหน้า
"อ้อ สวัสดี มีอะไรให้ฉันช่วยไหม ?"
เจียงอวิ๋นอวิ๋นพูดอย่างตรงไปตรงมา "เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันได้ดูตัวกับฉู่เจียงชวน ฉันชอบเขามาก แล้วเธอก็ตั้งท้องไม่ได้ เธอจะยอมยกเขาให้ฉันไหม ?"
ถังซีเหมียนถึงกับชะงักงัน เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัว
พี่สาวคนนี้มาจากไหน ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้ ตอนที่เธอไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ์ เธออยาจะหัวเราะจริง ๆ !
หลังจากที่ความคิดมากมายผ่านเข้ามาในหัว ถังซีเหมียนก็สูดหายใจลึก "ขอโทษนะคุณเจียง ฉันคิดว่าการที่พูดเล่นแบบนี้มันไม่ตลกซะเลยนะ"
"ฉันไม่ได้พูดเล่น ฉันสืบมาแล้ว วันเสาร์และวันอาทิตย์เธออยู่บ้าน ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาเธอโดยเฉพาะ !" เจียงอวิ๋นอวิ๋นพูดตามตรง
"ฉันชอบฉู่เจียงชวน หวังว่าเธอจะยอมยกเขาให้ฉัน !"
"เหตุผลล่ะ ?"
สายตาของถังซีเหมียนเปลี่ยนเป็คมกริบในทันที
อย่าให้เธอรู้เชียวว่าคนที่พาฉู่เจียงชวนไปดูตัวเป็ใคร !
เธอจะจัดการแน่นอน !
กล้าดียังไงมาจีบชายที่แต่งงานมีภรรยาแล้ว
อยากตายหรือไง !
เจียงอวิ๋นอวิ๋นถูกเธอจ้องจนรู้สึกใจเต้น แต่ก็ยังกัดฟันพูดว่า "ก็เพราะฉันสามารถให้กำเนิดลูกชายให้เขาได้ !"
"พูดเหมือนกับเธอเคยมีลูกกับใครมาก่อนอย่างนั้นแหละ !" ถังซีเหมียนแค่นเสียงไม่พอใจ
ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เล่นสนุก ๆ สักหน่อยก็คงไม่เป็ไร
"พี่สาว หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ ฉันกับเจียงชวนเป็สามีภรรยาที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย และจะไม่มีวันหย่ากับเขาเด็ดขาด ตอนนี้กฎหมายก็ห้ามมีบ่าวไพร่ ห้ามมีอนุภรรยา ดังนั้นเธอควรไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ !"
เจียงอวิ๋นอวิ๋นแทบจะโมโหตายกับท่าทางเ็าของเธอ "ธะ…ธะ…เธอ..."
"ดูสิ พูดตะกุกตะกักแล้ว ปากยังต้องฝึกอีกเยอะเลยนะ !"
"...ฉันจบมัธยมปลายนะ! แล้วเธอมีอะไรล่ะ !"
"ฉันมีฉู่เจียงชวน !"
"ฉะ…ฉะ…ฉันมีบ้านอิฐ 3 หลังใหญ่นะ !"
"ฉันมีฉู่เจียงชวน"
"ฉันสามารถให้งานเขาได้ !"
"ฉันมีฉู่เจียงชวน"
เจียงอวิ๋นอวิ๋นโกรธจนตาแดง "เธอไม่รู้จักอายเลยหรือไง !"
"ฉันมีฉู่เจียงชวน"
"แก !"
เจียงอวิ๋นอวิ๋นกัดฟันพูด "แกพูดอย่างอื่นไม่เป็หรือไง !"
"อ๋อ ฉันทำงานที่สถานีวิทยุประจำอำเภอเงินเดือน 50 หยวน ยังมีรายได้เสริมด้วยนะ เื่พวกนี้เธอน่าจะรู้ดีอยู่แล้วใช่ไหม ?"
ถังซีเหมียนพูดพลางหัวเราะเยาะ "คนที่จบแค่มัธยมปลายเหมือนฉัน มีงานที่ได้เงินไม่ถึง 30 หยวน มีบ้าน 3 หลัง มีความสามารถที่ผู้หญิงเกือบทุกคนมี ยังกล้ามาหาฉัน ความมั่นใจของเธอนี่มัน...!"
เธอถึงกับตบไหล่เจียงอวิ๋นอวิ๋นพลางพูดว่า "พี่สาว จำเอาไว้ให้ดีนะ ฉู่เจียงชวนเป็ผู้ชายของฉัน ถ้าเธอกล้าแตะต้องเขา ฉันจะทุบกระดูกเธอให้แหลกเลย !"
แรงมือของเธอไม่ใช่น้อย ๆ สายตาเ็าราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายในวินาทีถัดไป
เจียงอวิ๋นอวิ๋นถึงกับตกตะลึง กระทั่งถังซีเหมียนเดินห่างออกไปแล้ว เธอถึงได้หายใจออก นวดไหล่พลางนั่งยอง ๆ หอบหายใจ
แม้จะไม่ยอมรับในใจ แต่ถังซีเหมียนคนนี้...ไม่ใช่คนที่จะมาหาเื่ได้ง่าย ๆ !
1K
