พริกแกงเดินทางมาถึงประเทศไทยหลังจากนั่งเครื่องนานถึงเก้าชั่วโมงพร้อมสัมภาระเล็กน้อยเพราะบางส่วนถูกส่งกลับมาก่อน ไชโยไปรอรับสัมภาระโดยให้เธอยืนรอคนที่บ้านมารับ
ว้าว... ไม่ได้มาตั้งปีเจริญขึ้นเยอะเลยแฮะคนก็เยอะด้วย ฮือ... ใครมาสะกิดหลัง ผู้ชายใส่หมวกมีหนวดหัวฟูใครวะ? แว่นตาดำนี่ก็เห่ยสุดๆ รุ่นยายเลยมั้ง
"ฉันเอง" ชายหนุ่มเลิกแว่นตาขึ้นเล็กน้อยพอให้เห็นใบหน้าก่อนจะยิ้มหวานส่งสายตาปิ้งๆ ให้
"ฮิวโก้!!"
"ชู... เดี๋ยวคนก็จำฉันได้หรอกฉันแอบมา" นึกว่าใครที่แท้ก็ฮิวโก้นี่เอง
ฮิวโก้ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดีเพื่อนสนิทของพริกแกงดึงเธอมากอดอย่างแรงด้วยความคิดถึง เธอไม่คิดว่าฮิวโก้จะว่างมารับได้เพราะตอนนี้เขาเป็นักร้องดังระดับซุปตาร์ไปแล้ว เมื่อก่อนทั้งสองเรียนที่เดียวกันบ้านพักอยู่ย่านเดียวกันก่อนที่ฮิวโก้จะบินกลับมาเป็นักร้องที่ไทยเมื่อสามปีก่อน เขาร้องเพลงลงในยูทูปแล้วไปเตะตาค่ายดังเข้าเลยเซ็นสัญญาเป็ศิลปิน เกือบปีได้ที่ทั้งสองไม่ได้เจอกันหลังจากที่บินไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่นด้วยกันเพราะงานฮิวโก้เยอะมาก พริกแกงแอบจับแขนฮิวโก้ดู
ว้าว... แอบมีกล้ามด้วยเนื้อก็แน่น
"พี่โยใช่มั้ยที่บอกว่าจะมาถึงวันนี้" เธอถามอย่างรู้ทัน
"มีอะไรที่เกี่ยวกับแกแล้วฉันไม่รู้ มาๆ ๆ ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อย"
ฮิวโก้อ้าแขนออกออดอ้อนให้เพื่อนสาวโผล่เข้ามากอด เธอเลยยื่นมือผลักหัวฮิวโก้อย่างรำคาญ
"เดี๋ยวแฟนคลับนายก็มาตบฉันหรอก ไปได้แล้วพี่โยมาโน้น" ไชโยทักทายฮิวโก้อย่างคุ้นเคย ทั้งสามคนเดินออกมาข้างนอกเพื่อรอรถมารับ ก่อนขึ้นเครื่องพ่อของพริกแกงรับปากว่าจะมารับเธอคิดว่าท่านคงจะเบี้ยวนัดเหมือนเคย ท่านสัญญาอะไรกับเธอไว้แล้วทำตามสัญญานับครั้งได้
เฮ้อ... ก็เธอมันไม่ใช่ลูกรักนี่เลยไม่มีความสำคัญอะไร
"อาละวาดเป็อาทิตย์เลยครับ อารมณ์เสียตลอดนี่ก็พึ่งจะยิ้มนี่แหละเข้าบ้านไปไม่รู้ว่าจะทะเลาะกันอีกหรือเปล่า ความอดทนคุณหนูยิ่งมีน้อย" ไชโยแอบกระซิบกับฮิวโก้ระหว่างเดินไปที่ลานจอดรถ
"สวัสดีครับคุณหนูพริกแกง ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ" ผู้ช่วยนายธงชัยทักทายด้วยสีหน้ากระอักกระอวนใจที่เ้านายไม่ได้มาด้วย
"สวัสดีค่ะคุณลุงนพ... พริกนึกแล้วเชียวว่าพ่อต้องไม่มา" หึ ที่อย่างนี้ละแม่นจัง พอตอนสอบทำไมไม่แม่นอย่างนี้วะ
พริกแกงจากที่อารมณ์เสียั้แ่ก่อนมาพอรู้ว่าพ่อเธอเบี้ยวนัดอีกก็อารมณ์เสียหนักยิ่งกว่าเดิม คนรอบข้างรู้สึกได้จากอาการเคาะเท้าข้างหนึ่งกับพื้นหลายๆ ครั้ง ใบหน้าเปลี่ยนสีขึ้นมาทันที ทุกคนรีบพูดจาปลอบใจให้เธออารมณ์ดีขึ้นแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ผู้ช่วยรีบชี้แจ้งว่าพ่อเธอติดประชุมสำคัญจึงมารับไม่ได้เลยให้ตนมาแทน
"คุณลุงน่าจะมาเป็พ่อของพริกนะคะดูแลพริกมากกว่าคนเป็พ่ออีก นี่คิดๆ ดูแล้วเราเจอกันบ่อยกว่าเจอพ่อซะอีก..." นี่ก็ครบหนึ่งปีพอดีที่ไม่เจอหน้าท่านแต่กลับเจอหน้าผู้ช่วยหรือเลขาของท่านทุกสามเดือนซึ่งถือว่าบ่อยกว่าเจอหน้าพ่อของเธออีก
พอถึงลานจอดรถพริกแกงขอแยกกลับกับฮิวโก้เพื่อทั้งสองจะได้คุยกันสะดวก พริกแกงหอบพวกของขวัญที่เหล่าแฟนคลับฮิวโก้ให้มาโยนไปเบาะหลังอย่างไม่สนใจ ฮิวโก้ร้องเสียงหลงเพราะกลัวของพัง
"แล้วพี่ชายเธอรู้ยังว่ากลับมาอยู่นี่ฉันไม่ได้โทรหาพี่พีชเลย งานแน่นทุกวันนี่ก็แอบมาเดี๋ยวต้องไปถ่ายนิตยสารอีกตอนสองทุ่ม"
"ก็รู้อยู่แหละ เจอกันเมื่อเดือนที่แล้วตอนเฮียพีชไปเล่นคอนเสิร์ตที่ลอนดอนแล้วก็หายหัวไปเลย"
"่นี้เฮียทัวร์คอนเสิร์ตเดี่ยวอยู่น่ะ พวกฉันสี่คนแยกย้ายกันทำงานน่าจะอีกสักสองเดือนถึงจะเริ่มทำเพลงใหม่เต็มวง" ฮิวโก้เป็หนึ่งในนักร้องวงบอยแบนด์ชื่อดังวง Block b (บล็อก บี) ซึ่งมีสมาชิกในวงสี่คนคือฮิวโก้ กอนโม แม็ก และ'พีชหัวหน้าวงนั่นคือพี่ชายคนโตของพริกแกงเองซึ่งเธอมีพี่ชายทั้งหมดสามคนด้วยกัน คนรองคือ'พอล' และ'ภัทร' พี่ชายคนเล็ก ทั้งสามคนตอนนี้ได้กลับมาอยู่ที่เมืองไทยแล้วเพราะต้องคอยช่วยธุรกิจครอบครัว
"ถามจริงชื่อวงใครคิดไม่เอาเท่ๆ กว่านี้"
"ก็ไม่มีอะไร... ตอนคิดชื่อวงก็เถียงกันไม่เลิกอีเฮียพีชแกก็เลยเอาศัพท์มาจับฉลากได้ตัวไหนก็มาผสมกันมั่วๆ ดีนะหวยไม่ออกเป็บ๊อกๆ หมาทั้งวงเลย"
พอคุยได้สักพักเสียงโทรศัพท์ของฮิวโก้ก็ดังขึ้น เขายกขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นายธงชัยพ่อพริกแกงนั่นเองที่โทรมา
"พ่อแกโทรมาแกจะคุยมั้ย?" พริกแกงโบกมือบอกไม่รับสายเพราะอย่างไรวันนี้ก็ต้องเจอหน้ากันอยู่แล้ว
"สวัสดีครับคุณลุง ครับ... พริกแกงหลับอยู่ครับคงเหมื่อย ครับเดี๋ยวผมไปส่งบ้านเองครับสวัสดีครับ"
นายธงชัยสั่งให้เธอกลับมาทานอาหารเย็นที่บ้านก่อนอย่าพึ่งรีบไปไหนแต่เธอไม่ใส่ใจจะฟัง เธอหันข้างใส่หลับตาลงพิงกระจกรถ ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ ฮิวโก้ขับรถไปเรื่อยๆ ท่ามกลางสายฝนที่เดี๋ยวตกเดี๋ยวหยุดแข่งกับเสียงวิทยุที่กำลังรายงายข่าวสลับกับการรับสายผู้จัดการส่วนตัวของฮิวโก้ตลอดเวลา อยู่ๆ รถยนต์ก็กระตุกแล้วหยุดลงกลางถนน พริกแกงเอ่ยถามด้วยความสงสัยปนหงุดหงิด
"เออ... สงสัยน้ำมันจะหมดน่ะขามาว่าจะเติมแต่ลืม" ฮิวโก้บอกต้องเข็นรถเข้าข้างทาง เขาปลดที่รัดเข็มขัดออกมองพริกแกงสีหน้าจริงจัง
"เข็น? นายกับฉันเนี่ยน่ะ! โนๆ ๆ ฉันไม่ทำ!" พริกแกงส่ายหน้าอย่างเอาเป็เอาตาย
ปิ้น! ปิ้น!! เสียงแตรรถข้างนอกดังขึ้น
"เร็วๆ! เห็นมั้ยรถข้างหลังติดเป็ทางยาวแล้ว!"
พริกแกงหันไปมองข้างหลังซึ่งมันจริงอย่างที่ว่า รถคันข้างหลังพากันบีบแตรไล่พวกเธออยู่
"เออก็ได้!" เธอพูดกระชากเสียงไม่พอใจ
เซ็งจริง วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันนะแม่งทำไมต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วย!
เธออยากจะะโระบายอารมณ์ใส่ใครก็ได้แต่กลัวคนหาว่าบ้า
ทั้งสองคนลงมายืนอยู่ข้างรถ ฮิวโก้สั่งให้พริกแกงไปเข็นตรงท้ายรถส่วนตัวเขาเองจะเข็นตรงประตูรถฝั่งคนขับเพื่อที่จะได้บังคับพวงมาลัยรถเพื่อที่จะเข็นเข้าข้างทาง
"ออกแรงหน่อยสิ!" ฮิวโก้ะโบอก
"นี่ก็สุดแรงแล้วโว้ย!!"
การปรากฏตัวของฮิวโก้นักร้องคนดังที่ถอดเครื่องพลางตัวออกกับพริกแกงสาวนิรนามที่ลงมาเข็นรถนั้นได้รับความสนใจจากคนแถวนั้นเป็อย่างดี พริกแกงที่ตอนแรกดูไม่ค่อยเต็มใจช่วยแต่ก็ดูทะมัดทะแมนดีทำให้ผู้คนอดที่จะมองไม่ได้ ด้วยความที่พริกแกงนั้นมีรูปร่างที่สูง 170 หุ่นค่อนข้างดีใบหน้าเรียวรูปไข่ ปากจิ้มลิ้มจมูกโด่งแต่พองาม ที่สำคัญคือดวงตาคู่นั้นที่มองดูมีเสน่ห์น่าค้นหา ผมดกดำยาวถึงกลางหลังถูกถูกทับด้วยหมวกแค็ปสีดำ ผิวขาวนวลละเอียดที่โผล่พ้นเสื้อยืดแขนสั้น กระโปงอัดพีสสีซีดรองเท้าผ้าใบคู่โปรดที่ลงมือเพนส์เองกับมือ มองดูแล้วช่างเป็อะไรที่ลงตัวมาก ดูเท่มีเสน่ห์แม้แต่เพศเดียวกันยังต้องมองด้วยความชื่นชมปนอิจฉาที่พระเ้าช่างลำเอียงอะไรอย่างนี้
เนื่องจากรถยนต์อยู่เลนขวาพวกเขาต้องเข็นรถเข้ามาฝั่งซ้ายของช่องทางเดินรถ ด้วยความที่ถนนค่อนข้างลื้นจากฝนที่ตกลงมาก่อนหน้านี้ทำให้รถลื่นไถลไปยังเลนข้างๆ อย่างเร็วเป็เหตุให้รถที่กำลังวิ่งมานั้นเบรกแทบไม่ทันสร้างความใให้กับเ้าของรถทั้งสองคันไม่น้อย
"มองไม่เห็นหรือไงว่ารถกำลังวิ่งมา! หัดมองทางบ้างสิ! ถ้าคุณชายฉันเกิดเป็อะไรขึ้นมาจะทำยังไง!!" คนขับรถลงมาโวยวาย
"ขอโทษครับพอดีรถผมเสียนะครับ ขอโทษจริงๆ!" ฮิวโก้กล่าวขอโทษคู่กรณีอย่างรู้สึกผิด
"เบื่อจริงไอ้พวกไม่ดูตาม้าตาเรือสักแต่มีรถกันเฉยๆ อีพวกเด็กเหลือขอเอ้ย..."
"อ้าวลุงก็ขอโทษแล้วไงจะบ่นอะไรอีกเห็นมั้ยว่ารถมันเสียถนนมันก็ลื่น! ทีลุงล่ะทำไมขับรถไม่ดูทางไม่เห็นหรือไงว่าคนเข็นรถมาทางนี้!"สงสัยจะได้ฟาดปากคนแก่ คิดว่าฉันฟังไม่ออกหรือไง
พริกแกงเริ่มที่จะหมดความอดทนพูดสวนกลับคู่กรณี
"พูดอย่างนี้ได้ไงพวกเธอนั่นแหละผิด! รู้มั้ยพวกเธอเกือบชนรถแขกคนสำคัญของท่านรัฐมนตรีเชียวนะอยากติดคุกหรือไง!"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันข้างรถ กระจกรถคู่กรณีก็ลดลงปรากฏชายหนุ่มน่าตาดีสวมแว่นตาดำวัยไล่เลี่ยกับทั้งสองคนกวักมือเรียกคนขับรถของเขา
"เอาเงินนี่ไปให้เขาฉันรีบ" ชายหนุ่มพูดแล้วหลับตานอนต่อ ไม่ว่าใครก็อยากได้เงินทั้งนั้นทำเป็เล่นตัว
"ครับคุณชาย..." ลุงคู่กรณีรับเงินแล้วเดินมาหาฮิวโก้ก่อนจะยัดเงินใส่มือ
"คุณชายให้เอามาให้แล้วจบๆ ไป" พริกแกงมองดูเงินที่เยอะพอควร
"เน่! จะเอาเงินมาเคาะ(ฟาด)หัวกันเลยเหรอออกมาคุยกันหน่อยสิ!" พริกแกงเดินไปกระชากประตูรถคู่กรณีออก
"พริกอย่า... เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ฮิวโก้กระชากแขนพริกแกงออกมา
"ไม่ต้องฉันเอง!"
"ไม่ๆ เธอนั่นแหละอยู่เฉยๆ!"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะทะเลาะกันเองนั้นชายหนุ่มเ้าของเงินก็เดินออกมาจากรถที่เปิดประตูค้าง
"มีอะไรอีกหรือเงินที่ให้ไปมันไม่พอ..." ชายหนุ่มยืนกอดอกถาม
"อ้าว... ฮิวโก้ นายเองเหรอ" เขาถอดแว่นตาดำออก
"คริส... เออโทษที่ว่ะ พอดีรถฉันเสีย"
พอฮิวโก้เห็นว่าเป็ "คริส" ญาติของเขาเองก็ลดความโกรธลงคนขับรถรัฐมนตรีรีบไหว้ขอโทษทันทีเมื่อรู้ว่าทั้งสองคนรู้จักกัน ทั้งสองพูดคุยกันเล็กน้อยเพื่อความเข้าใจ
"หัดสั่งสอนคนขับรถของนายให้มีมารยา(มารยาท)บนท้องถนนมากกว่านี้นะ คนอื่นเข้าจะได้ไม่ว่าถึงเ้านาย"
พริกแกงพูดภาษาไทยเหน็บแนมชายหนุ่มเพราะรู้สึกเคืองไม่หายที่เขาเอาเงินมายัด
"มารยา? มารยาท... นี่เธอด่าฉันไม่มีมารยาทเหรอ!" คริสมองคนตรงหน้าด้วยแววตาแขงกร้าว
"ฉันว่าคนของนายต่างหาก" ที่จริงเธอว่าทั้งสองคนนั่นแหละ
"พอๆๆ คนกันเองทั้งนั้น! แยกย้ายกันไปละกันนะรีบไม่ใช่เหรอ!"
ฮิวโก้รีบห้ามทัพก่อนที่ทั้งสองคนจะทะเลาะกันเพราะรู้จักนิสัยของทั้งคู่ดี ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปรถใครรถมันโดยที่พริกแกงกับฮิวโก้ก็กลับไปเตรียมเข็นรถต่อขณะที่รถคู่กรณีกำลังเลื่อนออกไปจากที่เกิดเหตุ
“Fuck you, prick”
พริกแกงะโด่าตามหลังพร้อมชูนิ้วใส่ ฮิวโก้อธิบายให้ฟังว่าคริสนั้นเป็ลูกของป้าเขาเอง แต่เขาไม่ค่อยสนิทเนื่องจากตัวเขาเองไปเรียนที่อังกฤษั้แ่เด็กพริกแกงเลยไม่รู้จัก พริกแกงไม่ได้เอาเข้าหูเท่าไหร่นักเพราะไม่ประทับใจในการเจอกันครั้งนี้ เมื่อจอดรถไว้ที่ข้างทางแล้วทั้งสองโบกรถแท็กซี่ให้ไปส่งแทนส่วนรถเดี๋ยวมีคนมาจัดการ
11K
