สองแม่ลูกวิ่งหนีพวกโจรถ่อยทั้งสองคนมาเรื่อย ๆ ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะถึงขีดจำกัด สองขาของลลิตาสั่นระริก นนท์เองก็หอบแฮก เหงื่อกาฬแตกเต็มหน้า
“พะ...พวก เรา หนีพ้นหรือยังนนท์” ลลิตาเอ่ยถามลูกชายของเธอด้วยน้ำเสียงขาด่
“น่าจะพ้นแล้วนะครับแม่ นนท์ไม่เห็นพวกมันไล่ตามมาแล้ว....” นนท์ทรุดกายลงนั่งก่อนเอ่ยตอบ ลลิตาที่เห็นแบบนั้นเธอจึงนั่งลงด้วย เพราะหญิงสาวเองก็เหนื่อยมากเช่นกัน
“งั้นพวกเรานั่งพักกันตรงกำแพงนี้สักครู่คงได้สินะ” ลลิตาเอ่ยขึ้นก่อนแหงนหน้ามองสิ่งที่อยู่ด้านหลังของเธอ ซึ่งมันเป็กำแพงอิฐขนาดใหญ่ สภาพดูเก่าทรุดโทรมเป็อย่างมาก แต่มีความสูงเกือบ 3 เมตร และกว้างพอสมควร เื่ปีนข้ามแทบเป็ไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะไปได้คือเดินตามความกว้างของมันไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเจอทางผ่าน ลลิตากับนนท์คิดว่าจะนั่งพักอีกสักสิบนาทีก่อนจะออกเดินทางต่อ เพราะถึงแม้ยามนี้จะไม่มีไอ้โจรชั่วสองคนนั้นแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพื้นที่ตรงนี้จะปลอดภัย เพราะอาจมีพวกซากศพเดินได้ปรากฏตัวออกมาได้ทุกเมื่อ ที่หลบคือสิ่งที่สองแม่ลูกต้องรีบค้นหาให้ไวที่สุด
“แม่เป็ไงบ้างครับ” เ้านนท์หันไปหามารดาคนสวยก่อนเอ่ยถาม
“ดีขึ้นนิดหน่อย แต่ขายังปวดอยู่เลย”
“ตอนแรกนนท์คิดว่า พวกเราควรจะพักตรงนี้ให้นาน ๆ แต่มานึกดูดี ๆ เกิดมีพวกซอมบี้โผล่มาพวกเราคงแย่แน่ แม่ไปต่อไหวมั้ยครับ” เ้านนท์เอ่ยถามลลิตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ซึ่งหญิงสาวพอได้ฟัง เธอก็เข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที
“ที่นนท์พูดก็ถูก ตอนนี้พื้นที่เปิดโล่งคงไม่มีที่ไหนปลอดภัยอีกแล้ว งั้นพวกเราก็ไปต่อกันเถอะ ค่อย ๆ ไปก็ได้แม่ยังพอเดินไหว” ลลิตาเอ่ยตอบก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ใช้มือยันกำแพง และพยุงตัวลุกขึ้น เ้านนท์เองก็เช่นกัน พอทุกอย่างพร้อมแล้ว สองแม่ลูกจึงคิดจะออกเดินทางต่อ แต่ทว่า....ในยามนั้นเสียงของใครบางคนก็เอ่ยขึ้น
“จะรีบไปไหนกันสองแม่ลูก อยู่คุยกับพวกพี่ก่อนดีมั้ย....”
พอนนท์ กับลลิตาหันไปตามเสียง เืในกายของสองแม่ลูกก็เย็นเฉียบ เพราะพูดไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือ ‘เบิ้ม’ ไอ้โจรชั่วร่างั์ที่พยายามจะข่มขืนลลิตานั้นเอง และแน่นอนคนข้างกายอีกคนก็คือไอ้เปี๊ยกสหายโจรร่างผอมแห้ง ซึ่งบัดนี้แววตาของมันแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เพราะไอ้เปี๊ยกโดนนนท์เอาท่อนเหล็กแอบมาฟาดหัวจนแตกก่อนหน้านี้
“โอ้ ดูหน้าพวกแม่งเด่ะซีดเป็ไก่ต้มเลยวะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
“คงจะงงสินะ ว่าพวกกูตามมาถูกได้ยังไง งั้นจะบอกให้เอาบุญก่อนที่พวกมึงสองตัวจะกลายเป็ผีเฝ้าป่าแถวนี้ จำะุที่ไอ้เปี๊ยกยิงลงพื้นสกัดทางหนีพวกมึงได้ไหมล่ะ มันไม่ได้ยิงพลาดว้อยยย แต่ยิงเพื่อให้พวกมึงหนีมาทางนี้ต่างหาก พวกกูสองคนน่ะนะเดินป่าแถวนี้มาเกือบเดือน รู้หมดว่าตรงไหนมีอะไรอยู่บ้าง อย่างเช่น ถ้าเดินมาแถวนี้ก็เจอกำแพงข้างหลังพวกมึงยังไงล่ะ...”
คำพูดของไอ้เบิ้มทำเอา นนท์กับลลิตานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ยามนี้สองแม่ลูกเข้าใจแล้ว ว่าทำไมไอ้โจรสองตัวนี้ถึงไม่วิ่งไล่ทั้งคู่ต่อ ที่มันไม่ทำเช่นนั้น เพราะไม่มีความจำเป็ต้องทำต่างหาก พวกมันแค่บีบให้ทั้งคู่เดินมาติดกับดัก ก่อนจะตามมาจับอย่างง่าย ๆ
“นี่เราเสียรู้พวกมันั้แ่แรกแล้วงั้นเหรอ...” นนท์หน้าซีดเผือดก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ ส่วนลลิตาที่หลบอยู่ด้านหลัง เธอตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ยามนี้ไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว ด้านหลังเป็ทางตัน ซ้ายขวาไปได้ แต่...สองขาปวดจนแทบเดินไม่ไหว หรือต่อให้วิ่งได้ ทั้งเธอ และลูกชายก็คงไม่เร็วพอจะหลบะุปืน ที่พวกมันกำลังเล็งมา ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...
“เอาไงดีไอ้เบิ้มมึงจะเย็ดอีนี่ไหม ถ้าเย็ด กูจะได้เอาเวลาไปทรมานไอ้เด็กเวรนั้น จากนั้นค่อยฆ่าแม่งทิ้ง” ไอ้เปี๊ยกเอ่ยถามขณะจ้องมองนนท์ด้วยแววตาอาฆาตเคียดแค้น
“ตอนแรกกูก็เงี่ยนอยู่นะ แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์แล้วว่ะ กูว่าฆ่าแม่งทิ้ง ชิงของมาแล้ว ไปหาอะไรแดกกันดีกว่า หิวฉิบหาย”
“เอ่อ พอมึงพูดถึงเื่นี้ กูก็หิวเหมือนกัน ไม่มีอะไรตกถึงท้องั้แ่เย็นเมื่อวานแล้ว”
คำพูดเหล่านี้ดูคล้ายจะทำให้ลลิตาสบายใจขึ้นนิดหน่อย เพราะเธอจะไม่ถูกข่มขืน และไม่ต้องกลายเป็ทาสกาม ทว่า...มันก็ต้องแลกมาด้วยชีวิตของเธอ กับลูกชาย ลลิตานิ่งเงียบ ก่อนจะเริ่มทำใจ หลายวันนี้เธอพบเจอเื่เลวร้าย น่าอัปยศอดสูมากมาย บางทีความตายอาจจะเป็ทางออกที่ดีที่สุดก็เป็ได้ เสียดายอย่างเดียวที่ลูกชายของเธอต้องมาจบชีวิตลงด้วย
“มะ...แม่ครับ นนท์ขอโทษ” นนท์เอ่ยเสียงแ่เบาออกมา ขณะสองตาจับจ้องอยู่ที่ปากกระบอกปืนตรงหน้า ลลิตาที่ได้ยินก็ตอบกลับมาว่า
“แม่รักลูกนะ ส่วนเื่ที่เกิดขึ้นช่างมันเถอะ พวกเราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วถูกไหม ตอนนี้พวกเรามาทำใจให้สงบกันดีกว่า ใครจะไปรู้ ตายตอนนี้อาจสบายกว่าคนที่ยังอยูก็ได้ ลูกคิดงั้นมั้ย”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ จริงของแม่ โลกเราตอนนี้มีวิปริตผิดเพี้ยนไปหมด ทุกอย่างพังทลาย แถมมีทั้งอสุรกาย กับคนบ้าเกลื่อนกลาด ตายน่าจะสบายกว่าจริง ๆ”
ยามนี้นนท์ กับลลิตาหันไปคุยกัน ก่อนที่สองแม่ลูกจะเผยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะออกมา นั้นทำให้ไอ้โจรชั่วสองคนรู้สึกงุนงง ก่อนที่สีหน้าพวกมันจะพลันเปลี่ยนเป็ความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง
“อะไรของพวกมันวะ? กลัวตายจนเสียสติไปแล้วรึไง เห็นแล้วน่ารำคาญฉิบหาย งั้นเดี๋ยวกูจะช่วยสังเคราะห์ให้” ไอ้เบิ้มเอ่ยขึ้น ก่อนที่มันจะยกปืนสั้นสีดำในมือขึ้น แล้วเตรียมลั่นไกยิงมาที่เ้านนท์เป็รายแรก ทว่า...ในวินาทีเป็ วินาทีตายตอนนั้นกลับเกิดเื่ไม่คาดคิดขึ้น!!!
แฮ่รรร...รรรร เกิดเสียงครางต่ำ ๆ น่าขนลุก ดังออกมาจากพุ่มไม้หนาทางด้านขวา ของไอ้เบิ้ม นิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไกปืนหยุดชะงัก ไอ้เบิ้มพลันหันขวับไปหาต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ทว่า...พริบตาเดียว แขนข้างที่ถือปืนก็ถูกร่างเน่าเปื่อยน่าสยดสยอง กระโจนพุ่งเข้ามากัดอย่างแรง เสียงร้องโหยหวนของไอ้เบิ้มดังลั่นสนั่นป่า ส่วนไอ้เปี๊ยกได้แต่ยืนอึ้งด้วยความใ เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก “ยิงมัน!! ไอ้เปี๊ยกฆ่ามัน!!!” ไอ้เบิ้มะโสั่ง ขณะที่มันกำลัง สะบัดซากศพกระหายเืที่กัดแขนให้หลุด ไอ้เปี๊ยกพอได้ยินเสียง สติก็พลันกลับคืน มันไม่รอช้ารีบเล็งปืนใส่ซอมบี้ตัวนั้น แต่ยังไม่ทันจะได้เหนี่ยวไก จู่ ๆ ความเ็ปแสนสาหัสก็พลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง พร้อมกับเสียงร้องอันโหยหวน!!!
ซอมบี้ราว ๆ สอง สามตัวปรากฏออกมาจากทางด้านหลังของไอ้เปี๊ยก ก่อนที่พวกมันจะพุ่งเข้าใส่เหยื่ออันโอชะตรงหน้าอย่าตะกละตะกลาม ไอ้เบิ้มที่เห็นแบบนั้นก็ใมาก แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงคนอื่น เพราะมันเองก็แย่เหมือนกัน ซอมบี้ตัวที่กัดแขนถูกหักคอนอนอยู่แทบเท้า แผลที่โดนกัดสาหัสมาก เนื้อหลุดไปเป็ชิ้น เืไหลออกมาไม่หยุด ไอ้เบิ้มเ็ปจนไม่สามารถยืนไหว แต่ในเสี้ยววินาทีเดียว ความฉิบหายก็ถาโถมเข้ามาใส่ไอ้เบิ้มอย่างต่อเนื่องทันที
เมื่อ จู่ ๆ มีซอมบี้อีกสี่ตัวโผล่ออกมา และพุ่งเข้าเล่นงานมัน...
เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมีสาเหตุมาจากะุเพียงนัดเดียวก่อนหน้านี้ ะุที่ไอ้เปี๊ยกยิงเพื่อต้อนสองแม่ลูกให้มาติดกับดัก ะุที่เกิดเสียงดังจนเรียกฝูงซากศพเดินได้ให้รวมตัวกันตรงนี้
“ปล่อยกูนะ!! ไอ้พวกเหี้ย อ๊ากกกกกกก...กกกก”
ในวาระสุดท้าย ไอ้เบิ้มยังมีกำลังสะบัดเหล่าซอมบี้ให้กระเด็น พร้อมกับเสียงะโอันดังกึกก้อง แต่ถึงมันจะมีเรี่ยวแรงมากแค่ไหน แต่ก็มิอาจต่อกรกับซากศพกระหายเืที่ไม่รู้จักความเ็ป หรือความตายได้ ไม่นานเสียงร้องอันโกรธเกรี้ยวก็ค่อย ๆ เงียบหายไป ร่างใหญ่โตกำยำ ยามนี้กลับถูกฉีกทึ้ง กัดกินอย่างน่าสยดสยอง ส่วนของไอ้เปี๊ยกยิ่งไม่ต้องพูดถึง แขนไปทาง ขาไปทาง ตับไตไส้พุงถูกล้วงควักออกมากองเต็มพื้น
สองแม่ลูกยืนนิ่งอึ้ง กับภาพอันน่าสยดสยองตรงหน้าอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่นนท์จะตั้งสติได้ มันจึงบอกให้มารดาค่อย ๆ เดินไปตามแนวกำแพงอย่างเงียบ ๆ
ยามนี้โชคดีมากเพราะพวกซอมบี้กำลังมีสมาธิอยู่กับอาหารอันโอชะตรงหน้า แต่ถ้าอาหารเ่าั้หมดเมื่อไร จานต่อไปคงเป็ สองแม่ลูกเป็แน่ แถมพวกมันยังทยอยมาเพิ่มอีกเรื่อย ๆ คงเพราะกลิ่นคาวเืที่ลอยคละคลุ้งไปตามลมกระมัง หาก นนท์ กับลลิตาไม่หนีตอนนี้ คงไม่มีโอกาสแล้ว...
จบตอน
3K
