ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

ฉันหายไข้แล้วนะ เมื่อคืนกินยาเข้าไปวันนี้เลยอาการดีขึ้น ฉันไม่อยากคิดถึงตอนกลับบ้านเลย แล้วฉันก็คิดอะไรออก โทรบอกพ่อให้มารับดีกว่า ฉันไม่อยากโดนสาดน้ำอีกแล้ว

คุยโทรศัพท์กับพ่อ

[พ่อคะ ตอนเย็นพ่อมารับบลูหน่อย บลูจะรอที่ป้ายรถเมลแถวบ้านมิดไนท์ค่ะ]

[ให้พ่อไปจัดการแก๊งค์นั้นให้มั้ย]

[ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ แค่น้ำเปล่าโดนสาด]

[พ่อไปรับตอน 2ทุ่มนะ ]

[ได้ค่ะ]

             มิดไนท์

ผมไม่เข้าใจ ช่วงนี้ บลู ถึงไม่ค่อยอยากให้ผมไปส่งสักเท่าไหร่ หรือเธอเกรงใจผม เราเป็นแฟนกันแล้ว เมื่อกี้เธอก็โทรให้พ่อมารับกลับบ้านอีกต่างหาก   ผมสังเกตุเธออีกอย่างคือ เธอดูเงียบๆ ไม่เหมือนตอนที่ผมรู้จักแรก ผมไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้เธอคิดมากหรือเปล่า  ผมกำลังคิดอะไรเพลิน อยู่ๆก็มีสายโทรศัพท์เรียกเข้าเป็นสายพ่อของบลู ผมจึงรับสาย ท่านบอกว่า วานมาส่ง บลู ที่บ้านหน่อยนะ พ่อยังติดธุระอยู่  พอได้ยินแบบนี้ผมดีใจมาก แต่ผมไม่แน่ใจกับคนตรงหน้าผมนะว่าเธอดีใจหรือเปล่า

“พ่อให้ฉันไปส่งเธอแทนท่าน”

“ได้ค่ะ เราไปกันเร็วขึ้นไหมคะ ไปหาอะไรกินกัน”

“ได้ครับ”

             จากนั้นผมก็ขับรถไปส่งเธอ พร้อมกับแวะทานอาหารกันที่ห้างสรรพสินค้า ในช่วงเวลาทุ่มกว่าๆผู้คนในร้านอาหารเริ่มน้อยลง ผมจึงสามารถเข้าไปนั่งกินแบบชิลๆได้ เรามานั่งกินพิซซ่ากัน เราสั่งกันมาแค่ 1 ถาดและน้ำแป็บซี่ ผมเลยถามบลูว่านึกยังไงอยากกินพิซซ่า  ฮ่าๆๆ ฉันเบื่ออาหารเป็นข้าว เลยชวนนายมากินเพิ่มแป้งในร่างกายไง ได้ครับ ฉันจะกินให้หมดเลย

เรานั่งกินอยู่สักพัก ผมก็พาบลูไปส่งถึงบ้าน                        

“พรุ่งนี้ผมมารับนะครับ”

“ค่ะ ”

 บลู ลงจากรถไปแล้ว ผมขับรถไปบ้านเพื่อน ชื่อ วิน เขาเป็นมือกลอง ผมจะชวนให้เขาไปเล่นในงานคอนเสิร์ตผมเดือนหน้า งานใกล้เข้ามาทุกที ส่วนตัวก็เตรียมพร้อมกับงานแต่คงต้องไปฟิตหุ่นก่อนขึ้นคอนเสิร์ต ผมมาถึงบ้าน วิน แล้ว ก็ทักทายตามภาษาเพื่อน

“นายมาตอนนี้ ฉันจะเอาเวลาไหนซ้อม”  

“ไม่ต้องซ้อม เล่นสดเลย เพื้ยนคือเพี้ยน”

“ไนท์ นายอ่ะเพี้ยน 555”

“เออ ยอมรับ”

“ว่าแต่ข่าว แฟนสาวนอกวงการจริงเปล่าวะ”

“ก็จริง ทำไม”

“น่าจะสวยนะ”

“เธอก็น่ารักดี ”