ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        เมื่อพูดจบ อาหญิงใหญ่จิ่งก็หันมาพูดกับจิ่งเยี่ยนกุยว่า “แกไม่ต้องไปคบกับคนนี้หรอกนะ เดี๋ยววันหลังอาจะแนะนำคนที่ดี มีทั้งอำนาจและเงิน แถมยังเอาใจเก่ง พอแกแต่งงานไปแล้วก็จะชีวิตที่สุขสบาย ไปเถอะ ไปกินข้าวบ้านอาก่อน เดี๋ยวอาจะเล่ารายละเอียดของคนคนนั้นให้ฟัง!”

        คำพูดของอาหญิงใหญ่จิ่งนี้ก็เผยให้เห็นถึงเจตนาที่แท้จริงของเธอ ในที่สุดจิ่งเยี่ยนกุยก็เข้าใจว่าอาหญิงใหญ่จิ่งยังไม่ยอมแพ้ ยังพยายามจะจับเธอแต่งงานกับคนเลวๆ เพื่อแลกกับผลประโยชน์

        พูดจบอาหญิงใหญ่จิ่งก็ตั้งใจจะคว้ามือของจิ่งเยี่ยนกุย เธอวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้วว่า วันนี้จะลากตัวจิ่งเยี่ยนกุยไปที่บ้าน แล้วให้ท่านผู้นำคนนั้นมาดูตัว ถ้าถูกใจก็ให้ท่านผู้นำพาตัวจิ่งเยี่ยนกุยไปด้วยทันที

        ส่วนเรื่องที่ว่าจิ่งเยี่ยนกุยจะเต็มใจหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ตราบใดที่ท่านผู้นำคนนั้นชอบก็พอแล้ว สำหรับเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่อย่างจิ่งเยี่ยนกุย จะรังแกอย่างไรก็ได้ คนที่จะออกมาปกป้องจิ่งเยี่ยนกุยก็มีแค่หยางหว่านซิ่วและจิ่งจงอี้เท่านั้น ซึ่งถึงตอนนั้นเธอจะขัดขวางไว้เอง ยังจะไปนับว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรกัน!

        เพียงแต่แผนการของอาหญิงใหญ่จิ่งในวันนี้ล้มเหลวไปเสียแล้ว มือของเธอยังไม่ทันได้สัมผัสเสื้อผ้าของจิ่งเยี่ยนกุย ก็ถูกมือที่แข็งแรงจับไว้แน่น มือคู่นั้นบิดข้อมือของเธออย่างรวดเร็ว ทำให้เธอรู้สึกว่าแขนทั้งข้างแทบจะหัก

        เสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือดเกือบจะหลุดออกมา แต่กลับมีผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งยัดปิดปากของเธอเอาไว้ ทำให้เสียงทั้งหมดถูกกลืนหายไป ทุกคนที่อยู่ในร้านชิ่งอันถังต่างก็พากันตกใจสะดุ้งโหยง

        โชคดีที่เวลานี้เป็นช่วงเที่ยงวัน ในร้านชิ่งอันถังจึงไม่มีลูกค้า

        ฟางเสียนจือมองอาหญิงใหญ่จิ่งด้วยสายตาเย็นชา “ปกติผมไม่ทำร้ายผู้หญิง นอกจากผู้หญิงคนนั้นจะต่ำทรามเกินไป”

        มุมปากของจิ่งเยี่ยนกุยกระตุก เธอไม่คิดว่าฟางเสียนจือเวลาโกรธก็ด่าคนเป็นเหมือนกัน

        อาหญิงใหญ่จิ่งเบิกตาโพลงมองฟางเสียนจือ แววตาของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่น ที่เต็มไปด้วยความกดดันหลายส่วน ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับตัว

        จากนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นเยียบของฟางเสียนจือดังขึ้น “ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกว่าผมอาจจะไม่คู่ควรกับเยี่ยนกุย แต่เธอคือแก่นชีวิตของผม ใครที่คิดจะแย่งเธอไปจากผม ผมก็จะสู้กับคนนั้นให้ถึงที่สุด”

        ซูไป่ชิงรู้สึกว่าคำพูดของฟางเสียนจือคล้ายกำลังบอกเขา จึงยกมือขึ้นลูบจมูก

        ฟางเสียนจือยังคงพูดต่อไปอย่างช้าๆ “เยี่ยนกุยเรียกคุณว่าอาหญิงใหญ่ เพราะเห็นแก่หน้าคุณปู่คุณย่า อย่าคิดว่าเธอเรียกคุณว่าอาหญิงใหญ่แล้วจะเหิมเกริม คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ เรื่องวันนี้เป็นแค่การตักเตือน ถ้าคุณยังกล้าคิดจะทำอะไรกับเยี่ยนกุยอีก ผมจะไม่ไว้หน้าคุณอีกต่อไป”

        พูดจบเขาก็ปล่อยมือ แล้วหยิบหลิงจือ [1] ข้างๆ ขึ้นมาอย่างใจเย็น แล้วหักหลิงจือนั้นออกเป็นสองท่อน

        อาหญิงใหญ่จิ่งตกใจจนหน้าซีด แม้ปกติเธอจะทำตัวดูดีมีชาติตระกูล แสร้งทำเป็นเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวแต่จริงๆ แล้วขี้ขลาดเสียยิ่งกว่าอะไร พอได้รับอิสระก็ดึงผ้าขี้ริ้วออกจากปาก แล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

        หลังจากเธอไปแล้ว ทั่วทั้งชิ่งอันถังก็เงียบสงัด หมอประจำร้านและพนักงานยังคงยืนอึ้งอยู่กับที่

        ก่อนหน้านี้ตอนที่จิ่งเยี่ยนกุยมาส่งยา ฟางเสียนจือก็จะมากับจิ่งเยี่ยนกุยเสมอ ตอนนั้นเขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาช่วยเธอขนยา ท่าทางดูเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา อีกทั้งยังตั้งใจเก็บซ่อนออร่าของตัวเอง ทำให้ไม่ค่อยมีคนสังเกตเห็นเขามากนัก

        แต่สิ่งที่เขาทำในวันนี้กลับทำให้ทุกคนต้องตะลึง หลังจากวันนี้ ทุกคนในชิ่งอันถังต่างก็รู้กันหมดแล้วว่าจิ่งเยี่ยนกุยมีคู่หมั้นที่รักและปกป้องเธอมาก ถึงขนาดกล้าทำร้ายอาของเธอเอง

        ถึงแม้ว่าจิ่งเยี่ยนกุยจะไม่ค่อยอยากพูดเรื่องครอบครัวให้คนนอกฟัง แต่ในเมื่อวันนี้อาหญิงใหญ่จิ่งกล้ามาอาละวาดที่ชิ่งอันถัง วันหน้าหลิวชุนฮวาและจิ่งเสี่ยวเยวี่ยก็อาจจะมาได้เหมือนกัน

        เธอจึงกระแอมเล็กน้อย แล้วอธิบายว่า “ฉันเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง หลังจากที่พ่อแม่บุญธรรมเก็บฉันมาเลี้ยงแล้วพวกเขาก็มีลูกอีกสามคน ปกติก็ไม่ค่อยดีกับฉันเท่าไหร่ ญาติพี่น้องในบ้านก็เลยคิดว่าฉันเป็นคนที่ถูกรังแกได้ง่าย ทำให้พวกคุณได้เห็นเรื่องน่าขันในวันนี้”

        พูดจบก็หันไปพูดกับซูไป่ชิง “พี่ซูคะ ขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ทำให้พี่ต้องลำบาก!”

        ก่อนหน้านี้ซูไป่ชิงเห็นเธออาศัยอยู่กับจิ่งจงอี้และหยางหว่านซิ่ว จึงไม่ได้พบพ่อแม่ของเธอ ทำให้เขาสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าเป็นเพราะครอบครัวของเธอมีปัญหา เขาในฐานะคนนอกจึงไม่สะดวกที่จะถามเรื่องนี้ จึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน

        เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก เขาก็พอจะเดาได้ว่าเธอต้องเจออะไรบ้างในบ้านตระกูลจิ่ง

        และในตอนนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงอยากหาเงิน และทำไมถึงขยันทำงานขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องพวกนี้นี่เอง

        ซูไป่ชิงรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาเล็กน้อย ถึงแม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการความสงสารนั้น เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณเป็นศิษย์ของคุณปู่ของผม ก็เหมือนเป็นคนในครอบครัว จะมีเรื่องอะไรให้ลำบากได้ยังไง”

        “วันนี้ผมจะพูดไว้ตรงนี้เลย พ่อแม่บุญธรรมของคุณไม่ต้องการคุณ นั่นเป็นเพราะพวกเขาโง่ คุณเป็นศิษย์ของคุณปู่ของผมแล้ว ดังนั้นต่อไปชิ่งอันถังก็คือบ้านของคุณ หลังจากนี้ใครทำร้ายคุณ ก็มาหาที่ชิ่งอันถังได้เลย”

        ทุกคนในชิ่งอันถังก็รีบพูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว มีอะไรก็มาหาพวกเราได้เลย! จะดูว่าใครกล้าทำร้ายคุณ!”

        พนักงานที่เคยต้อนรับอาหญิงใหญ่จิ่งพูดว่า “ฉันดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่ายายนั่นมีพิรุธ ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นคนแบบนี้ ฉันจะไล่ตะเพิดหล่อนออกไปตั้งแต่แรกเลย!”

        จิ่งเยี่ยนกุยพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเขามาซื้อยา ก็อย่าไล่เขาเลยค่ะ อย่าขัดขวางเงินทอง”

        ทุกคนในชิ่งอันถังก็หัวเราะออกมา

        ฟางเสียนจือหยิบเห็ดหลิงจือที่เขาหักขึ้นมาถามว่า “อันนี้ผมซื้อ ราคาเท่าไหร่?”

        “ให้ไปเลย” ซูไป่ชิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยนกุยเรียกผมว่าพี่ชาย นั่นก็แปลว่าเธอเป็นน้องสาวของผม...พวกคุณหัวเราะอะไรกัน? อย่ามาทำให้ลำดับญาติของผมปั่นป่วนไปหมดสิ คุณปู่รับเธอเป็นศิษย์นั่นมันเรื่องของคุณปู่ ส่วนผมรับเธอเป็นน้องสาวก็เป็นเรื่องของผม!”

        เมื่อเขาพูดจบ ทุกคนก็หัวเราะกันอีก

        พนักงานคนหนึ่งพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณเป็นเจ้าของร้าน คุณมีสิทธิ์พูด!”

        ซูไป่ชิงพูดจาหยอกล้อไปเล็กน้อย ปกติเวลาเขาดูแลชิ่งอันถังก็จะผ่อนคลายบ้าง เข้มงวดบ้าง เรื่องงานไม่เคยปล่อยผ่าน แต่ถ้าว่างๆ ก็จะพูดคุยเล่นกับทุกคน ดังนั้นพนักงานแม้จะเคารพเขา แต่ก็ไม่กลัวเขา

        และหลังจากที่เขาพูดว่าจิ่งเยี่ยนกุยเป็นน้องสาวของเขา เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

        ฟางเสียนจือเห็นท่าทางของเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเขาเสียทีเดียว เขาหยิบเงินสิบหยวนออกมาวางไว้ที่โต๊ะ แล้วจูงมือจิ่งเยี่ยนกุยพูดว่า “ไปหาอาจารย์ของเธอกัน”

        ซูไป่ชิงก็ยิ้มแล้วเดินออกไปข้างนอกเช่นกัน ขับรถนำทางไป เขาเหลือบมองจิ่งเยี่ยนกุยและฟางเสียนจือที่เดินตามมาในกระจกมองหลัง มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย บางความคิดก็ควรจะปล่อยวางไปเสียบ้าง เมื่อปล่อยวางแล้วตัวเองก็สบาย คนอื่นก็ไม่ต้องลำบากใจ

        ในขณะที่บรรยากาศทางนี้ดูผ่อนคลาย อาหญิงใหญ่จิ่งหลังจากที่ออกจากชิ่งอันถังก็ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว ทั้งขุ่นเคือง ทั้งโมโห หลังจากบ้วนปากอยู่เป็นสิบๆ ครั้ง แต่ก็ยังรู้สึกว่าในปากมีแต่กลิ่นผ้าขี้ริ้ว ทำเอาเธอแทบจะอาเจียน

        อาหญิงใหญ่จิ่งสบถอย่างแค้นใจ “ไอ้พวกตาไม่มีแวว ให้โอกาสแล้วยังไม่รู้จักรับ! คอยดูว่าฉันจะจัดการพวกแกยังไง!”

        เชิงอรรถ

        [1] หลิงจือ 灵芝 คือ เป็นสมุนไพรจีน บำรุงร่างกายเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน ชะลอความแก่