บนรถบัส...
รุ่นพี่นักกีฬาปีสามและปีสี่ชำเลืองมองร่างระหงที่กำลังเดินหาที่นั่ง ั้แ่ที่ก่อตั้งชมรมมา เหล่านักกีฬาก็ยังไม่เคยมีสิ่งใดให้เป็สนใจเลยสักนิด ส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้ชายบ้าพลังที่ร้องะโด่ากันระหว่างซ้อม แต่หลังจากที่ได้เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักเดินฉีกยิ้มส่งความสดใจมาให้ ต่างฝ่ายก็ต่างรีบขยับเพื่อแสดงเป็นัยๆว่าที่นั่งข้างๆยังว่างอยู่!
“ผู้ช่วยมานั่งข้างหน้ากับฉัน”
“อ๊ะ…ครับ ขอโทษครับ”
“ออกรถได้เลยลุง”
มิวเดินกลับมาทางด้านหน้า แต่ด้วยการเคลื่อนไหวของรถบัสกระทันหันมันเลยทำให้เท้าเล็กๆทรงตัวไม่อยู่ ร่างระหงล้มไปทางด้านหน้าก่อนจะกองลงไปบนตักของรุ่นพี่กล้ามล่ำ เมื่อเห็นเช่นนั้นเสียงขอโทษก็กล่าวขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะพยุงร่างบอบบางไปนั่งข้างๆชายวัยกลางคน
“รู้ใช่มั้ยว่าต้องไปเข้าค่ายตลอดการปิดเทอม”
“ท…ทราบครับ”
“ฉันอยากรู้จริงๆว่าอะไรดลใจให้เธออยากมาเป็ผู้ช่วย”
“….”
มิวเม้มปาก...
สาเหตุที่เด็กหนุ่มได้มาเป็ส่วนหนึ่งของชมรมนักฟุตบอลก็เพราะหน่วยกิตที่ได้มาง่ายๆ ร่างเล็ก้าเก็บวิชาทุกอย่างเพื่อตอนเรียนปีสามจะได้มีเวลาว่างมากกว่าคนอื่น ั้แ่ที่เข้ามาเรียนในมหาลัย ตารางเรียนของมิวก็มากมายราวกับตารางงาน
แต่นั่นก็ไม่เคยเป็ปัญหาสำหรับคนที่ชอบเรียนอย่างเขา
กิจวิตรประจำวันั้แ่จำความได้มีแต่หนังสือและปากกาที่อยู่ติดตัวมาั้แ่เกิด หรือจะให้เรียกว่าเนิร์ดขั้นสุดก็ไม่เกินจริง หลังจากที่จบการเข้าค่ายชมรมนักฟุตบอลครั้งนี้ เด็กหนุ่มจะมีเวลาเหลือเฟือในการตั้งใจเรียนวิชาเอกของตัวเอง ในหัวของมิว...มีแค่เื่การเรียนและการหาความรู้เท่านั้น
โดยที่ไม่เคยรับรู้ว่าโลกความเป็จริงมันมีชีวิตชีวาเช่นใด...
และสายตาของโค้ชฟุตบอลร่างใหญ่ที่กำลังก้มมองเรียวขาขาวๆใต้กางเกงขาสั้นตอนนี้ มิวเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันยังมีโลกอีกฝั่งที่พร้อมจะขย้ำคนหัวอ่อนเช่นเขาตลอดเวลา!