" ไอ้สาระเลว " นายน้อยจี่กัดกรามแน่น เขามิเคยถูกดูิ่เช่นนี้มาก่อน
ตระกูลจี่นั้นเป็ตระกูลอันดับหนึ่งของโลกจี่ยี่ การที่นายน้อยแห่งตระกูลอันดับหนึ่ง ต้องมาถูกดูิ่เช่นนี้เป็สิ่งที่ตระกูลจี่รับมิได้
ในครั้งอดีตเคยมีผู้ที่ดูิ่เกียรติของตระกูลจี่ ปรากฎว่าทั้งตระกูลของคนผู้นั้นหายสาบสูญไปจากโลกจี่ยี่ภายในคืนเดียว
หลังจากเหตุการณ์นั้น เหล่าผู้คนทั่วทั้งโลกจี่ยี่ต่างหวาดผวามิกล้าที่จะล่วงเกินตระกูลจี่ จึงเป็เหตุให้ตระกูลจี่มิได้เกรงใจผู้ใดในฌลกจี่ยี่
" ไปจับมันมาให้ข้า ข้าจะให้มันรู้ว่าการที่มันกล้าดูิ่ข้าเช่นนี้ จุดจบของมันจะเป็เช่นไร " เหล่าผู้ติดตามเร่งออกจากโรงประมูลอย่างรวดเร็ว
" ไอ้หนุ่มนั่นตายแน่ "
" ใช่ มิน่าเลย ข้ารู้สึกว่าไอ้หนุ่มนั่นจะมีความรู้เื่สมุนไพรเป็อย่างดี น่าจะเป็อาจารย์หลอมโอสถ "
" ใช่ ข้าก็คิดเช่นนั้น "
" พี่โจว ท่านต้องระวังตัว นายน้อยจี่ส่งคนของตนออกตามหาท่านแล้ว " กู้อินชางส่งเสียงทางจิตหานนท์
" พี่กู้ มิต้องกังวล พวกมันทำอันใดข้ามิได้หรอก " นนท์ตอบกลับ
" พี่โจว ข้าค้องขอโทษท่าน ที่ข้ามิอาจออกหน้าให้ท่านได้ " กู้อินชางส่งเสียงเครียด
" พั่กู้ ท่านทำถูกแล้ว อย่าให้เื่ของข้าทำให้ตระกูลของท่านต้องลำบาก " นนท์ส่งเสียงตอบกลับ
" ขอให้ท่านระวังตัว " กู้อินชางส่งเสียงมาแล้วเงียบไป
" ตระกูลจี่รึ " นนท์แฝงตัวเข้าในห้วงมิติ แล้วค้นความทรงจำของหัวหน้าโจร
" ไปดูหน่อย " นนท์ทะยานร่างในห้วงมิติไปยังตระกูลจี่
" มันหายไปได้เช่นไร ตามหาให้ทั่ว " ผู้ติดตามของนายน้อยจี่สั่งการสมุนทั้งหลาย
" ที่นี่รึ ใหญ่โตราวกับวัง " นนท์กวาดตามองผ่านเนตรั
" รู้สึกว่าจะมีราชันย์ขั้นปลายขั้นที่ห้าอยู่หนึ่ง ขั้นที่สามสองคน ขั้นที่หนึ่งสิบคน " นนท์พึมพำ
" เป็ตระกูลที่แข็งแกร่งจริงๆ " นนท์กวาดตามองต่อ
" ยอดเขาลูกนั้นคงเป็ที่ฝึกของผู้าุโสูงสุดเป็แน่ " นนท์มองไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลราวพันลี้
" ราชันย์ขั้นปลายขั้นที่เก้า " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
นนท์กวาดตามองยังเส้นปรานของตระกูลจี่ " เส้นปรานราชันย์จักรพรรดิ์ัารึ " นนท์ยกยิ้มแล้วแฝงตัวลงไปไนผืนดินทันที
" เริ่ม " นนท์กางค่ายกลเร่งเวลาแล้วเรียกสรรพอาวุธของตนออกมา กางค่ายกลรวมปรานเพื่อใช้พลังของเส้นปรานยกระดับสรรพอาวุธของตน
นนท์เรียกแผ่นหนังที่ประมูลได้ออกมา ส่งพลังไปยังแผ่นหนัง
" วิ้ง " อักขระเทพล่องลอยทั่วโถงถ้ำใต้ดิน
" เป็อักขระชุดเดียวกัน " นนท์จับจ้องยังอักขระเทพทุกตัวแล้วเก็บแผ่นหนังเข้าในแหวนมิติ
" เติมแก่นต้นกำเนิดให้เต็มก่อน " นนท์พึมพำแล้วเร่งดูดซับปรานั
" อืม " นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น
" สองวันเวลาจริง เท่ากับสองหมื่นวันในค่ายกลเร่งเวลา หรือห้าสิบสี่ปี ถึงจะเติมพลังของแก่นต้นกำเนิดเต็ม " นนท์ถอนหายใจอย่างแรง
นนท์กำหมัดสองข้างเพื่อทดสอบพลังของตน
" พลังกายอย่างเดียวน่าจะสู้กับราชันย์ขั้นกลางขั้นที่ห้าได้ หากผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังน่าจะสู้กับขั้นกลางขั้นที่แปดได้ หากใช้อาวุธน่าจะสู้กับขั้นปลายขั้นที่หนึ่งได้ " นนท์พึมพำ
" น่าเสียดายหญ้าห้าเถา เสี่ยวจี่ไม่น่าค้ากำไรเกินควร " นนท์พึมพำ
" วันนี้ โลกลึกลับของที่นี่จะเปิดวันนี้ " นนท์เร่งทะยานร่างไปในโพรงใต้ดิน
" น่าจะอยู่ข้างนน " นนท์หาที่ปลอดผู้คนแล้วทะยานร่างขึ้นสู่พื้น
" ใกล้จะเปิดแล้ว " นนท์ลอยตัวดูอยู่ห่าง
" ห้วงมิติกระเพื่อมแรงมาก " นนท์มองยังเหล่ายอดยุทธมากมายที่ต่างเตรียมตัวเข้าไปภายใน
" ตูม " ห้วงมิติพลันะเิออก แรงะเิทำเอาโลกจี่ยี่ถึงกับสั่นไหว
" ครืน " ปรานสังหารพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" พลังนี้ เหมือนที่บึงเหลียนฮวา หรือจะเป็แดนเทพ " นนท์เร่งทะยานร่างสวนปรานสังหารเข้าไปในโลกลึกลับอย่างรวดเร็ว
เมื่อเข้ามาข้าในโลกลึกลับ นนท์กวาดตามองหาแหล่งพลังที่ปลดปล่อยปรานเทพ
" เขาลูกนั้น " นนท์ทะยานร่างไปทั้งใช้ออกด้วยเคลื่อนย้ายเมฆาหลบหลีกปรานสังหารที่พุ่งเข้าหา
" เ้าว่าชายคนเมื่อครู่ตายรึยัง "
" ข้าว่าน่าจะยังมิตาย "
" เหตุใดเ้าจึงคิดเช่นนั้น "
" เ้าดูสิ ปรานสังหารนี่แม้นแต่ราชันย์ขั้นปลายยังมิกล้าเข้าใกล้ แต่ไอ้หนุ่มคนนั้นทะลวงฝ่าปรานสังหารเข้าไปได้โดยที่มิมีแม้นแต่รอยถลอก "
เหล่าจอมยุทธมากมายต่างวิพากษ์กันมิหยุด ทั้งเื่ของนนท์และเื่ของทรัพยากรข้างในโลกลึกลับ
นนท์ลอยตัวมองทั่วเขาทั้งลูก " ทางเข้ามีทางเดียว " นนท์โรยตัวลงที่พื้นมองดูประตูถ้ำที่อยู่ต่อหน้า
นนท์มองยังแผ่นศิลาที่อยูหน้าประตู " ด่านทดสอบจิต มีทั้งสิ้นสี่สิบแปดชั้น " นนท์พยักหน้า
" ฟูว " นนท์เป่ากปากออกมายื่นมือผลักประตูแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน
นนท์กวาดตามองรอบตัว แสงสว่างลางๆทั่ว นนท์พยักหน้าก้าวเท้าเดินออกไป
" ด่านทดสอบจิตรึ " นนท์พยักหน้าแล้วก้าวเดินต่อไป
แรงกดดันทางจิตของด่านชั้นแรกนั้นสำหรับนนท์เสมือนเพียงลมพัดผ่าน นนท์เดินมาถึงหน้าประตูชั้นที่สอง แล้วยื่นมือผลักประตู
" ชั้นที่สอง " นนท์พึมพำแล้วก้าวเท้าเดินต่อไป
นนท์ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างมิได้เร่งรีบ พลางกวาดตามองทั่วเพื่อระวังภัย ชั้นที่สามก็ยังเหมือนมิมีสิ่งใดเกิดขึ้น จนล่วงเลยมาถึงชั้นที่ยี่สิบ
" อือ " เสียงครางทุ้มต่ำของนนท์ดังขึ้น
" ยังไหว " นนท์ก้าวเดินต่อไป
เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงหกชั่วยาม นนท์เดินมาถึงชั้นที่สามสิบหก เมื่อนนท์ผลักประตูเข้าไป เปลวเพลิงปานไฟนรกถั่งโถมออกมา
" จะร้อนแรงเท่าเพลิง์รึไม่ " นนท์ก้าวเท้าเดินฝ่าเปลวเพลิงในทันที
" อือ " นนท์กัดฟันเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ยิ่งเดินลึกเข้าไปมากเท่าได เปลวเพลิงยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเท่านั้น
เปลวเพลิงร้อนแรงแผดเผาชุดของนนท์จนมอดไหม้ ทั้งร่างโปร่งยังปริแตกเพราะเพลิงผลาญ เปลวเพลิงลุกลามโลมเลียทั่วสรรพางค์กาย
นนท์กัดฟันเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมิหยุดยั้ง เท้าที่ก้าวออกไปนั้นเชื่องช้าลงอย่างมาก ใจที่เคยนิ่งกลับเร่าร้อนตามเพลิงผลาญ
" อั่ก " เืเก่าทะลักออกจากปาก นนท์ทิ้งเข่าข้างหนึ่งลงแตะพื้น คนพลันหลับตาหยุดนิ่ง เพลิงนรกยิ่งโหมกระพือรุนแรงถล่มซ้ำ
" อือ " นนท์กัดฟันหยัดกายลุกยืนตาคมจับจ้องยังประตูสีดำที่อยู่เบื้องหน้า นนท์สูดหายใจเข้าลึก แล้วก้าวเท้าไปต่อ
" อือ " ทุกก้าวที่แตะพื้น เพลิงนรกโหมแผดเผาครั้ง ร่างแกร่งยืนโซเซหายใจหอบถี่
" ต้องไหว ต้องไปต่อ " นนท์พึมพำสูดหายใจเข้าลึก เปลวเพลิงร้อนระอุผลุบหายเข้าไปในร่าง
" อ้าก " นนท์ทิ้งเข่าทั้งสองข้างลงพื้น เพลิงนรกแผดเผาของเหลวในร่างจนแห้งเหือด
ร่างทั้งร่างกลับกลายกองเพลิงลุกโชนท่วมฟ้า นนท์ตั้งสติมั่นหยัดกายลุกยืนก้าวเท้าต่อไป ราวหนึ่งเค่อกว่าเท้าที่ก้าวออกจะแตะพื้น
" อ้าก " นนท์ะเิเสียงร้องออกมา ทั้งร่างแดงฉานราวแท่งถ่านที่ติดไฟ ตาคมยังจับจ้องที่ประตู
" อีกห้าก้าว " นนท์หอบหายใจอย่างหนัก ลมหายใจที่พ่นออกกลับกลายเป็เปลวเพลิงพวยพุ่งออกมา
" อีกสองก้าว " สองเก้าที่เหลือยาวนานปาน่ชีวิตของนนท์ที่ผ่านมา
" ก้าวสุดท้าย " นนท์ก้าวเท้าออกไปแตะที่หน้าประตูสีดำ
ดวงจิตที่แข็งแกร่งประดุจดั่งเพชรเอาชนะได้แม้นแต่เพลิงนรกที่แผดเผา นนท์ยกยิ้มอย่างผู้มีชัย ยื่นมือผลักประตูออกไป
" ฟิ้ว " สายลมเย็นพัดเอื่อยลอยกระทบร่าง นนท์พลันสุขสบายอย่างที่มิเคยเป็มาก่อน
นนท์กวาดตามองทั่ว ขุนเขาน้อยใหญ่เรียงราย ทั้งแมกไม้เขียวชะอุ่ม เสียงนก์โบยบินเคียงคู่ส่งเสียงจิ๊กๆพูดคุยกัน
แสง์เจ็ดสีถักทอเป็สายรุ้งงดงาม ทั้งแสงสีทองสาดส่องทั่วแดนดิน
" นี่มันสรวง์ชัดๆ " นนท์ยกยิ้มอย่างเปี่ยมสุข
" ความรู้สึกนี้ช่างสุขสบาย และปลดเปลื้องทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ " นนท์พึมพำ ก้าวเท้าเดินต่อไปเหลียวมองยังเหล่าอสูรตัวจ้อย ที่ะโโลดเต้นหยอกล้อกันไปมา ทั้งมัจฉาแหวกว่ายในธารใส นนท์ยกยิ้มออกมา
นนท์ทิ้งกายนั่งมองสรรพสิ่งอย่างเผลอไผล ร่างที่เหน็ดเหนื่อยพลันผ่อนคลาย นนท์นั่งโงนเงนมองดูสรรพสิ่งต่างๆรายรอบตัว
สายลมเย็นพัดพาเข้าหาแล้วลูบไล้กายแกร่งหวังให้ผ่อนคลาย นนท์เอนตัวพิงสายลมกายแกร่งที่เมื่อยล้าและหนักอึ้งพลันผ่อนคลาย ตาคมเริ่มหรี่ลงอย่างช้าๆ
" ไม่ได้ " นนท์สะบัดหน้าอย่างแรงเร่งหยัดกายลุกยืนแล้วเร่งก้าวเท้าไปยังประตูบานต่อไปในทันที
" เกือบไปแล้ว " นนท์ยื่นมือแตะที่ประตูบานต่อไปแล้วออกแรงผลัก
" ครืน " มหาสมุทรคลุ้มคลั่งปรากฎขึ้นต่อหน้า นนท์สูดหายใจเข้าลึกแล้วกระโจนเข้าสู่มหาสมุทรคลุ้มคลั่งในทันที
" ตูม " คลื่นซัดกระแทกร่างของนนท์ในทันที
" ยังไหว " นนท์เร่งว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบหลีกคลื่นที่ซัดเข้าหา
" หากถูกคลื่นซัดก็จะถอยกลับไปเริ่มใหม่ " นนท์พึมพำแล้วเร่งสะบัดแขนอย่างแรง
" ตูม " คลื่นซัดเข้าหาอีกครั้ง
" ดำน้ำไปได้เร็วกว่าว่ายน้ำนี่ " นนท์ดำดิ่งลงสู่เบื้องล่างในทันที เพียงมินานนนท์ก็มาถึงยังประตูบานต่อไป
" ชั้นที่สี่สิบ " นนท์พึมพำยื่นมือผลักประตู
" วิ้ว " นนท์กวาดตามอง เห็นเพียงเกล็ดน้ำแข็งที่ขาวโพลน เสมือนดั่งทุ่งน้ำแข็งก็มิปาน
" ไป " นนท์ก้าวเท้าออกไป เมื่อเท้าแตะยังพื้นน้ำแข็ง
" อ้า " นนท์ร้องออกมาในทันใด ความหนาวเหน็บทะลวงเข้าสู่ร่างกายในทันใด นนท์พยักหน้าแล้วก้าวเดินต่อไป
" ไม่เท่าไร " นนท์พึมพำ
" วิ้ว " วายุเกล็ดน้ำแข็งพัดกระหน่ำมายังร่างสูง นนท์กัดฟันก้าวเดินต่อไป แต่ละก้าวที่ใช้ออกนั้นล้วนหนักแน่นและมั่นคง
วายุลูกแล้วลูกเล่าที่โหมกระหน่ำเข้าหาร่างสูง แต่ก็มิอาจจะพัดพากายแกร่งให้ปลิวไปได้
" ชั้นที่สี่สิบเอ็ด " นนท์ยื่นมือผลักประตู
" ตูม " แรงะเิมหาศาลซัดใส่นนท์จนร่างของนนท์แตกร้าวทั่ว
" วิ้ง " แสงสีทองห่อหุ้มร่างของนนท์ไว้แล้วพามายังสถานที่แห่งหนึ่ง
นนท์ขยับนั่งปรับสมดุลร่างกายราวหกชั่วยาม นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น ปรากฎร่างชรานั่งขัดสมาธิอยู่ต่อหน้า
" คารวะผู้าุโ " นนท์ผสานสองมือให้
" เ้าฟื้นแล้ว " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ ที่นี่คือที่ใด " นนท์เอ่ยถาม
" ที่นี่รึ ยังมิถึงเวลาที่เ้าจะรู้ " นนท์พยักหน้า
" นี่เป็รางวัลของเ้า " ชายชราวาดมือหญ้าห้าเถาลอยเข้าหานนท์
" หญ้าห้าเถาอายุล้านปี " นนท์ถึงกับตาโต
" นี่คือรางวัลของข้ารึ " ชายชราพยักหน้า
" เ้าเร่งดูดกลืนเถิด " นนท์พยักหน้า นนท์ทำการเก็บรากของหญ้าห้าเถาไว้ในแหวนมิติ
" ผู้าุโข้าขอเวลาสักครู่ " นนท์หายวับเข้าไปในแหวนห้วงมิติ
นนท์ทำการวางรากของหญ้าห้าเถายังแปลงปลูกสมุนไพรในแหวนห้วงมิติ แล้วกางค่ายกลเร่งเวลาไว้
" พลังฟ้าดินเข้มข้นยิ่งนัก " นนท์ฉุกคิดได้ วาดมือสร้างสระน้ำขนาดใหญ่ แล้วใส่น้ำปรานเทพลงไป
นนท์หลอมแร่ทองนทีเจ็ดแผ่น แล้วสลักมายากฎเกณฑ์แห่งเต๋าทั้งห้า สลักอักขระเทพให้เหมือนแผ่นหนัง และสลักมายาอักขระเทพทั้งสี่ตัวที่ตนหยั่งรู้ได้ นนท์ยกยิ้มแล้วส่งพลังไปยังศิลาทองนทีทั้งเจ็ด
" ตูม " พลังฟ้าดินมากมายทะลักออกมาจากเส้นปรานั ทั้งมรรคาแห่งเต๋ายังอื้ออึงทั่วทั้งภายในแหวนห้วงมิติ เส้นปรานน้อยใหญ่ล่องลอยอยู่ทั่ว นนท์สูดหาใจเข้าลึก
" นี่มันไม่ต่างจากโลกใบหนึ่ง " นนท์กวาดตามองทั่วพื้นที่ เห็นเพียงพื้นที่โล่งยังมิมีสิ่งใด วาดมือสร้างขุนเขาน้อยใหญ่และลำธาร นนท์ปรับแต่งภูมิทัศน์ให้น่าอยู่มากยิ่งขึ้น นนท์เรียกอาชาเพลิ์ออกมา อาชาเพลิง์สูงใหญ่ราวยี่สิบจั้งวิ่งออกมาจากถ้ำ
ร่างใหญ่แดงฉานทั่วทั้งร่าง เปลวเพลิงพวยพุ่งออกเป็เส้นสาย นนท์ยื่นมือััยังเกล็ดที่แดงฉาน
" นี่เ้าทะลวงพลังขั้นจักรพรรดิ์แล้วรึ " อาชาเพลิงพยักหน้า นนท์ยื่นมือลูบหัวอาชาเพลิง
" เ้าอยู่ตัวเดียวคงจะเหงา ไว้ข้าจะหาคู่มาให้เ้า " อาชาเพลิงพยักหน้า
นนท์ยกยิ้ม แล้วออกจากแหวนห้วงมิติในทันใด
" ดียิ่งนัก เ้าถึงกับทำสิ่งเหล่านี้ได้ด้วยตนเอง โดยที่มิมีผู้ใดคอยชี้แนะ " ชายชราเอ่ยชม
" ผู้าุโ ข้าเพียงครุ่นคิดมากกว่าผู้อื่น " ชายชราพยักหน้า
" เริ่มเถิด " ชายชราเอ่ย
" ขอรับ " นนท์เริ่มกลืนหญ้าห้าเถาเข้าไปทันที
970
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
