ชีวานได้เดินเข้าไปหาฮาวาอิน หลังจากที่ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของฮาวาอินแล้ว เส้นผมสีขาวของชีวานก็ส่องประกายสีขาวบริสุทธิออกมามากขึ้นยิ่งกว่าเดิม
ไอพลังธาตุแสงที่มีความบริสุทธิอย่างมากล่องลอยอยู่รอบๆตัวของชีวาน จากนั้นนางจึงได้ร่ายคาถาบางอย่างออกมา…
''แสงสว่างแห่งการเยียวยา...''
จากนั้นแสงสีขาวที่อยู่รอบๆตัวของชีวานก็พากันไปรวมอยู่ที่าแของฮาวาอิน ทันทีที่แสงสีขาวัักับาแของฮาวาอิน าแที่ว่านั่นก็ได้หายไปอย่างไร้ล่องลอยในทันที…
ฮาวาอินแสดงอาการตกตะลึงออกมาชนิดที่ไม่เคยจะแสดงออกที่ไหนมาก่อน…
จากนั้นนางจึงเอ่ยถามชีวานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
''น้องสาวหน้ากากดำ… ที่เ้าใช้ออกมาเมื่อครู่นี้… มันคือพลังของธาตุแสงอย่างนั้นรึ ?''
ชีวานที่ได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวตอบทันทีราวกับมันไม่ใช่เื่แปลกอันใด
''ใช่แล้วพี่สาว นั่นคือพลังธาตุแสงของข้าเอง ความสามารถในการรักษาของมันนั้น… เรียกได้ว่าไร้เทียมทานเลยแหละ มันมีอะไรแปลกงั้นรึพี่สาว ?''
ฮาวาอินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกตกตะลึงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม แต่มันก็มีความปิติยินดีแฝงอยู่ด้วยเช่นกัน…
''จะว่าอย่างนั้นก็ได้… เพราะหากนับั้แ่หนึ่งหมื่นปีก่อน จนมาถึงปัจจุบัน ผู้ใช้ธาตุแสงนั้นมีอยู่เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น...
เื่นี้หากให้คนภายนอกรู้เข้ามันต้องกลายเป็เื่ใหญ่อย่างแน่นอน!!
น้องสาวทีหลังเ้าอย่าได้ใช้พลังธาตุแสงออกมาง่ายๆเช่นนี้อีกล่ะ''
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตกตะลึงเป็อย่างมาก ในเื่ที่ว่าผู้ใช้ธาตุแสงภายในดาวดวงนี้มีน้อยถึงขนาดนั้น และนางก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน ว่าทำไมนางถึงไม่อาจเปิดเผยพลังธาตุแสงนี้ออกไปแก่ภายนอกได้
นางจึงได้เอ่ยถามฮาวาอินทันที
''พี่สาว ทำไมข้าถึงใช้พลังธาตุแสงของข้าไม่ได้ล่ะ ?''
ฮาวาอินได้ยินเช่นนี้ ก็พลันคิดได้อีกครั้งว่าสาวน้อยตรงหน้านี้จะต้องมีอายุไม่ถึงสิบปีอย่างที่ตนคิดก่อนหน้าอย่างแน่นอน ไม่งั้นนางคงไม่ไร้เดียงสาจนถึงขนาดนี้…
จากนั้นฮาวาอินจึงเอ่ยตอบไป
''หากเ้าเปิดเผยพลังธาตุแสงให้คนอื่นรู้เข้าล่ะก็ คนที่ได้รู้จะต้องพยายามจับตัวเ้าเพื่อนำไปใช้ประโยชน์อย่างแน่นอน!!
เพราะธาตุแสงนั้นเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีปรากฏออกมาให้เห็นอีกแล้ว
การที่มันปรากฏออกมาย่อมไปต้องไปกระตุ้นความโลภของกลุ่มอำนาจยิ่งใหญ่ได้อย่างแน่นอน…
และสาเหตุการตายของผู้ใช้ธาตุแสงเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนนั้น… ดูเหมือนจะมาจากความโลภของกลุ่มอำนาจทั้งหลายที่พยายามแย่งชิงคนผู้นั้นไปด้วยกำลัง จนทำให้ผู้ใช้ธาตุแสงคนนั้นได้ตกตายลงไป…''
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยทันที เพราะไม่ว่านางจะมีความสามารถมากมายขนาดไหน แต่ยังไงซะนางก็ยังเป็แค่เด็กสาวตัวน้อยที่มีอายุเพียงแค่เจ็ดปีเท่านั้น…
และนี่ก็เป็หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ลัวชือฮุย รู้สึกเป็ห่วงนาง ถึงแม้เขาจะรู้ว่านางแข็งแกร่งเป็อย่างมาก แต่ก็คงไม่มีความสามารถพอที่จะไปต่อต้านกลุ่มอำนาจยิ่งใหญ่ทั้งหลายได้ในตอนนี้
เวลานี้เอง
ชีวานก็ได้ถามฮาวาอินด้วยความหวาดกลัวราวกับลูกแมวตัวน้อยๆ
''แล้ว… พี่สาวจะนำเื่ที่ข้ามีความสามารถของพลังธาตุแสงไปบอกให้แก่ผู้อื่นหรือไม่ ?''
ฮาวาอินที่เห็นเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูในตัวเด็กสาวตัวน้อยผู้สวมหน้ากากสีดำคนนี้
จากนั้นนางก็เอ่ยตอบชีวานด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า
''หากเ้ายอมมาเป็น้องสาวของข้าล่ะก็… ข้าก็ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะต้องเปิดเผยความสามารถนี้ของเ้า…
กลับกันข้าจะยังช่วยเ้าปกปิดเื่นี้เพื่อปกป้องเ้าด้วย ว่าไงล่ะ เ้าสนใจจะมาเป็น้องสาวของข้าไหม ? น้องสาวตัวน้อย''
ชีวานได้ยินเช่นนั้นก็สลายความหวาดกลัวก่อนหน้าออกไปทันที และแทนที่ด้วยประกายสดใสที่มากด้วยเสน่ห์แทน
''อื้ม… ขอข้าเป็น้องสาวของพี่สาวได้หรือไม่ ?''
ยังไงซะชีวานก็รู้สึกถูกอกถูกใจนางมาั้แ่แรกๆที่ได้เจอกันแล้ว เื่นี้สำหรับชีวานไม่ใช่เื่ร้ายแรงอะไรกลับกันมันถือได้ว่าเป็เื่ที่ดีด้วยซ้ำ
ฮาวาอินรู้สึกปิติยินดีเป็อย่างยิ่ง
''ดีๆ... ตอนนี้เ้าก็ถือได้ว่าเป็น้องสาวของข้าเป็ที่เรียบร้อยแล้ว แต่พวกเรายังไม่รู้จักชื่อของกันและกันเลยนะ ข้ามีนามว่า ฮาวาอิน เรียกข้าว่าพี่วาอินก็ได้นะ แล้วเ้าล่ะ ?''
ชีวานรู้สึกยินดีเป็อย่างมาก
แต่ขณะที่กำลังจะเอ่ยนามของตนออกมานั้น… ชีวานก็ได้แสดงความลังเลออกเสียมาก่อน
''พี่วาอิน ท่านอย่าบอกชื่อของข้าให้พี่ชายชุดดำรู้ได้ไหม…''
ฮาวาอินได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจเป็อย่างมากเพราะที่ตนทราบมาจากซูมะอุสึคุ นั่นก็คือชายชุดดำและสาวน้อยหน้ากากดำไม่ได้เป็พี่น้องกันจริงๆ
นางจึงเอ่ยถามออกมา
''สรุปแล้ว... เ้ากับชายชุดดำผู้นั้นเป็อะไรกันงั้นรึ ? ถ้าเ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร ข้า… พี่สาวคนนี้จะไม่บังคับเ้าอย่างแน่นอน''
ชีวานที่ได้เห็นท่าทางเช่นนี้ของฮาวาอิน ก็ทำให้ความรู้สึกประทับใจในตัวฮาวาอินของนางเพิ่มขึ้นอีกเป็อย่างมาก
นางจึงตัดสินใจออกมาด้วยความเด็ดเดี่ยวว่าจะเล่าเื่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตน ไม่ว่าจะเป็เื่ของดาวลีฟาน หรือแม้แต่เื่ทานปู่ชือฮุยของตนให้ฮาวาอินฟังทั้งหมด…
''พี่วาอินข้ามีนามว่า ชีวาน… แต่ท่านอย่าพึ่งพูดอะไรแล้วฟังข้าเล่าเกี่ยวกับตัวของข้าก่อนได้ไหม ?''
ฮาวาอินพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไรออกมา
ส่วนชีวานหลังจากเห็นว่าฮาวาอินไม่พูดอะไรแล้วตนจึงได้เล่าเื่ราวทั้งหมดออกมาในทันที…
ไม่นานผ่านไป…
หลังจากได้ฟังเื่ราวที่ชีวานเล่ามานั้น
ฮาวาอินก็ได้เหม่อลอยอยู่พักใหญ่…
นางรู้สึกว่าเื่ราวเหล่านี้มันน่าเหลือเชื่อจนเกินไป… แต่ผู้ที่เล่าคือชีวาน นางจึงเชื่อมั่นในเื่ราวทั้งหมดทุกเื่ที่ชีวานเล่ามา
จากนั้น ฮาวาอินจึงกล่าวบางอย่างออกมา…
''น้องสาวข้า… เ้าไม่ต้องกังวลไปหลังจากนี้พี่สาวคนนี้จะดูแลเ้าเอง
ข้าจะสอนเ้าทุกๆเื่ที่เกี่ยวกับดาวดวงนี้ให้แก่เ้า… รวมถึงช่วยเ้าหาวิธีที่จะช่วยท่านปู่ชือฮุยของเ้า ให้เขาสามารถออกมาอยู่ในโลกภายนอกได้อีกครั้ง…
ปู่ของเ้าก็ถือได้ว่าเป็ปู่ของข้าด้วยเช่นกันส่วนใบหน้าของเ้านั้น… เ้าไม่จำเป็ต้องถอดหน้ากากนั่นออกมาข้าก็รู้ได้เลยล่ะว่าเ้านั้นจะต้องงดงามเป็อย่างมากแน่ๆ
หากช่วยท่านปู่ชือฮุยให้สามารถออกมาอาศัยอยู่ข้างนอกได้อย่างคนปกติเมื่อไหร่ตอนนั้นเ้าก็ค่อยเปิดเผยใบหน้าของเ้าให้ข้าดูก็ได้
ไม่งั้นข้ากลัวว่าตัวข้านั้น… จะหลงใหลในตัวเ้าจนไม่เป็อันทำอะไร… เพราะงั้นเ้าก็ใส่หน้ากากไว้ตามที่ท่านปู่ชือฮุยแนะนำนี่แหละ''
ชีวานที่ได้ยินฮาวาอินกล่าวเช่นนี้ก็รู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก… เพราะในที่สุดภายในดาวดวงนี้ในที่สุดนางก็ได้ครอบครัวเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว และยังเป็ผู้ที่จะคอยดูแลแนะนำนางหลังจากนี้ต่อไปด้วย
เวลานี้นางจึงได้ถลาเข้าไปกอดฮาวาอินพี่สาวของนางทันที
ส่วนฮาวาอินเองก็กอดชีวานกลับพร้อมลูบหัวนางเบาๆ
''น้องสาวตัวน้อย… นี่เ้ามันจะน่าหลงใหลเกินไปแล้วนะ… ข้าชักหวาดกลัวที่จะได้เห็นใบหน้าเ้าเข้าให้แล้วสิ''
สำหรับฮาวาอิน ชีวานตอนนี้ถือได้ว่าเป็น้องสาวของนางอย่างแท้จริงแล้ว เพราะงั้นนางจึงพร้อมที่จะมอบความรักทั้งหมดของนางให้แก่ชีวาน
ส่วนชีวานนั้น เวลานี้นางก็ได้หลับใหลลงไปภายใต้อ้อมกอดของฮาวาวาอินเป็ที่เรียบร้อย…
สำหรับชีวานนั้น เวลานี้ถือได้ว่าเป็ความผ่อนคลายอย่างแท้จริงครั้งแรกภายในดาวดวงนี้
เวลานี้นางจึงหลับใหลลงไปโดยที่ใบหน้าแสดงออกถึงความสุข
ส่วนฮาวาอินที่เอ็นดูชีวานเป็อย่างมากก็ได้อุ้มนางขึ้นมาเพื่อที่จะพานางไปหาที่นอนหลับสบายๆ
และเวลานี้เอง
นางก็พึ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าเ้าไก่สีน้ำตาลตัวนั้นยังคงอยู่ภายในห้อง…
นางจึงได้หันไปทางมันทันที แต่เ้าไก่สีน้ำตาลก็ยังคงหยุดนิ่งอยู่ตามเสียงะโคราวนั้นของชีวาน มันจึงทำให้ฮาวาอินโล่งใจลงได้และได้พาชีวานไปยังเตียงที่อยู่ภายในห้องแห่งนี้
ซึ่งเตียงนี้ก็ยังคงมีสภาพดีเยี่ยมอยู่เพราะวัสดุที่ใช้ทำเตียงนี้ขึ้นมานั้นถือว่าดีเยี่ยมเป็อย่างยิ่ง จะมีก็แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่เต็มไปหมด
นางจึงถอดเสื้อคลุมของนางออก และนำมันไปใช้รองระหว่างเตียง จากนั้นจึงค่อยนำชีวานวางลงไปที่เสื้อคลุมอย่างเบามือ พร้อมเฝ้าดูชีวานหลับใหลด้วยรอยยิ้มที่เคลิบเคลิ้ม…
1K
