ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หลี่ชิงชิงกล่าวกับหวงซื่อว่า“พี่สะใภ้อย่าร้องไห้อีกเลยเจ้าค่ะ ท่านร้องไห้เช่นนี้พี่ใหญ่เจิ้งจะพลอยอารมณ์ไม่ดีไปด้วย อาการบาดเจ็บก็ฟื้นตัวช้า ท่านลองคิดดูสิว่าเมื่อพี่ใหญ่เจิ้งหายดีแล้วก็สามารถไปขายซาลาเปาสร้างรายได้ได้ถึงยามนั้นพี่ใหญ่เจิ้งก็จะคอยอยู่ข้างกายท่าน และยังมีเงินมอบให้ท่านอีกด้วยชีวิตเช่นนี้ดีกว่าเมื่อก่อนตอนที่เขาอยู่ในกองทัพเสียอีก”

        “ตกลงข้าจะไม่ร้องไห้ ข้าจะฟังเจ้า” หวงซื่อเช็ดน้ำตาด้วยมือทั้งสองข้าง

        หวังเฮ่ากล่าวอย่างตรงไปตรงมา“เมื่อครู่ข้ายังเสนอความคิดให้พี่ใหญ่เจิ้งไปเป็นพ่อค้าหาบเร่อยู่เลยแต่ดูเหมือนความคิดของข้าจะสู้ของภรรยาข้าไม่ได้”

        หลี่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองใบหน้าหล่อเหล่าของหวังเฮ่าแล้วกล่าว “พี่ใหญ่เจิ้งจะต้องค่อยๆฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง เมื่อหายดีแล้วก็อย่าให้เหนื่อยมากเกินไปพ่อค้าหาบเร่ที่เจ้าพูดถึงสามารถหาได้เงิน แต่ต้องตากแดดตากลมทุกวัน แล้วยังต้องเดินหาบเร่ไปทุกหนแห่งทำให้เหนื่อยเกินไป ไม่ค่อยเหมาะกับพี่ใหญ่เจิ้งข้าว่าให้พี่ใหญ่เจิ้งไปขายซาลาเปาที่ตำบลชิงอวี๋ก่อน วันละไม่ถึงครึ่งวันระยะทางไปกลับสิบลี้”

        แววตาของหวังเฮ่าฉายประกายลุ่มลึกพยักหน้าเบาๆ “เจ้าพูดมีเหตุผล”

        เมื่อเทียบกันแล้วการปักหลักขายซาลาเปาที่ตำบลชิงอวี๋สบายกว่าการเป็นพ่อค้าหาบเร่ที่ต้องเดินเตร่ไปขายสินค้าหลายประเภทอยู่มากที่สำคัญคือการขายซาลาเปานั้นไม่ต้องใช้ต้นทุน แต่การขายสินค้านั้นต้องใช้ต้นทุน

        เช่นนี้ชีวิตของเจิ้งหยวนในอีกหนึ่งหรือสองปีข้างหน้าก็ได้มีการวางแผนไว้แล้วหากร่างกายของเขาแข็งแรงดีแล้ว ยังสามารถหาเงินได้ก็จะตรงตามความต้องการของหวงซื่อ หวงซื่อก็จะไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

        ชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลเจิ้งก็จะสามารถกลับมาเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง

        ฝั่งครอบครัวบิดามารดาของหวงซื่อเองก็ยากจนยิ่งนักเมื่อวานพอทราบว่าเกิดเรื่องขึ้นกับบุตรเขย ก็ตั้งใจจับไก่ตัวผู้หนึ่งตัวและไข่สามสิบฟองมาจากบ้านบอกว่าให้ลูกเขยบำรุงร่างกาย นอกจากนี้ยังรวบรวมเงินหกสิบห้าเหรียญทองแดงมาซื้อยาให้ลูกเขยอีกด้วย

        เมื่อหวังเฮ่าและหลี่ชิงชิงสามีภรรยากลับจากบ้านตระกูลเจิ้งก็จวนจะพลบค่ำแล้ว คนตระกูลเจิ้งต้องการรั้งให้อยู่ทานข้าวด้วยกันพวกเขากล่าวว่าจะฆ่าไก่ตัวผู้ที่บิดามารดาของหวงซื่อนำมาทำอาหารให้กิน แต่ไหนเลยหวังเฮ่าสามีภรรยาจะเห็นด้วยไก่ตัวผู้ตัวนั้นต้องเก็บไว้ให้เจิ้งหยวนบำรุงร่างกาย

        วันรุ่งขึ้นหวงซื่อขุดต้นหอมเล็กหนึ่งตะกร้าใหญ่จากที่ดิน นำมามอบให้คู่สามีภรรยาหวังเฮ่าและหลี่ชิงชิง

        นางรู้ว่าตระกูลหวังทำซาลาเปาต้องใช้ต้นหอมเล็กต้นหอมของตระกูลหวังไม่พอใช้ ทำให้ต้องไปซื้อจากชาวบ้านในหมู่บ้าน

        เดิมทีตระกูลเจิ้งตั้งใจจะเก็บต้นหอมเล็กเอาไว้เพื่อรอให้ราคาสูงขึ้นแล้วค่อยนำไปขายที่อำเภอแต่เพราะครอบครัวของพวกเขาซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือของหวังเฮ่าสามีภรรยาหวงซื่อจึงขุดต้นหอมเล็กสิบกว่าจินมามอบให้

        ผู้เฒ่าหวังเพิ่งกลับมาจากขายซาลาเปาในอำเภอยังมีความสุขอยู่กับจากนับเหรียญทองแดงอยู่ เขากล่าวกับหวงซื่อว่า “ลูกชายและลูกสะใภ้ข้าไม่อยู่บ้านพวกเขาไปเยี่ยมจ้าวซิ่วไฉที่ตำบลชิงอวี๋”

        เมื่อวานหลี่ชิงชิงได้สอนวิธีทำพริกสับดองให้คนในวงศ์ตระกูลหวังวันนี้ตระกูลหวังจึงได้รับของขวัญจากสมาชิกในตระกูลหลายคนซึ่งในนั้นมีต้นหอมเล็กรวมอยู่ด้วย ทว่าเพียงสองจินเท่านั้น ไม่ได้มากมายเท่าที่หวงซื่อนำมาให้

        หลิวซื่อเองก็เป็นคนจริงใจนางเอ่ยกับหวงซื่อที่แสดงสีหน้าขี้ขลาดออกมาเมื่อได้ยินคำว่าซิ่วไฉ “บ้านพวกข้าไม่ได้ใช้ต้นหอมมากเพียงนี้เจ้าเอาไว้ครึ่งหนึ่งก็พอแล้ว อีกครึ่งก็เอาไปขายที่อำเภอเถิด”

        หวงซื่อแทบจะมอบกระทั่งตะกร้าไผ่ให้กับตระกูลหวังนางวางต้นหอมเล็กทั้งหมดไว้ที่พื้นด้านนอกของห้องครัวแล้วรีบจากไป

        หลิวซื่อรอจนหวงซื่อเดินไปไกลจนมองไม่เห็นเงาร่างก่อนจะเอ่ยกับผู้เฒ่าหวังว่า “ข้าได้ยินหวังเฮ่าและชิงชิงพูดว่าหวงซื่อไม่ได้พูดสักประโยคว่าจะไม่ใช้ชีวิตร่วมกับเจิ้งหยวนยิ่งไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องหย่า หวงซื่อเพียงกังวลว่าชีวิตในภายภาคหน้าจะลำบากมากจนไม่อาจอยู่รอดได้”

        ผู้เฒ่าหวังจึงเอ่ย“หวงซื่อก็เป็นคนดีคนหนึ่ง”

        หลิวซื่อยังคงเอ่ยเสียงดังว่า“เจิ้งหยวนแต่งงานกับหวงซื่อก็ถือว่าแต่งถูกคนแล้ว”

        จางซื่อเอ่ยกับหวังเยวี่ยที่กำลังล้างแตงกวาอยู่ในห้องครัว“โชคดีที่มีชิงชิง ไม่เช่นนั้นตระกูลเจิ้งคงต้องขายบ้านขายที่ดินเพื่อซื้อยาให้เจิ้งหยวนแล้ว”

        หวังเยวี่ยเอ่ย“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ยุคสมัยนี้ยามีราคาแพงที่สุด”

        จางซื่อเห็นว่าหวังเยวี่ยไม่ได้เอ่ยถึงเจิ้งหยวนเลยแม้แต่น้อยนางจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

        แท้จริงแล้วจางซื่อรู้ว่าเมื่อหลายปีก่อนเจิ้งหยวนเคยเกี้ยวพานหวังเยวี่ย ต่อมาทั้งคู่ต่างก็แต่งงานกับผู้อื่นหวังเยวี่ยหย่าร้าง เจิ้งหยวนแขนขาด จางซื่อยังคิดอยู่เลยว่า หากหวงซื่อรังเกียจเจิ้งหยวนและไม่ใช้ชีวิตร่วมกับเจิ้งหยวนแล้ว เจิ้งหยวนหย่าร้างเช่นนั้นแล้วเจิ้งหยวนจะยังตามเกี้ยวพานหวังเยวี่ย และหวังเยวี่ยจะยินยอมหรือไม่?

        ทว่าคนดีๆ ในใต้หล้านี้ยังมีอีกมากมายโดยเฉพาะสตรีดีๆ จำนวนมากที่สามีพิการหรือป่วยหนัก ภรรยาส่วนใหญ่จะคอยดูแลสามีทุ่มเทชีวิตเพื่อเลี้ยงดูบุตรให้เติบใหญ่ มีเพียงไม่กี่คนที่ทอดทิ้งสามีและบุตร

        ภายใต้สถานการณ์ที่เจิ้งหยวนแขนขาดทว่าหวงซื่อกลับไม่ได้ทอดทิ้งเจิ้งหยวน นี่คือสิ่งที่ควรค่าแก่การนับถือ

        ข่าวที่ว่าเจิ้งหยวนจะขายซาลาเปาของตระกูลหวังหวังเฮ่าและหลี่ชิงชิงสามีภรรยายังไม่ทันได้กลับจากตำบลชิงอวี๋ เรื่องก็ได้แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว

        หวังชีในฐานะผู้นำวงศ์ตระกูลเอ่ยกับคนในครอบครัวเป็นพิเศษว่า“พวกเจ้าอิจฉาได้ แต่ต้องไม่ริษยา! เจิ้งหยวนสู้รบในกองทัพจนแขนซ้ายขาดบ้านของหวังเฮ่าทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยเหลือเจิ้งหยวน บ้านของหวังเฮ่าก็เป็นคนในตระกูลพวกเราบ้านของหวังเฮ่าทำความดีมีชื่อเสียงที่ดีก็เท่ากับว่าวงศ์ตระกูลของพวกเรามีชื่อเสียงที่ดี!”

        คนในครอบครัวของหวังชีนำคำกล่าวของเขามาเล่าต่อๆให้คนในวงศ์ตระกูลได้ฟัง ทุกคนต่างก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

        “ข้าไม่ริษยาเลยเมื่อวานภรรยาของข้ายังไปเรียนทำพริกสับดองกับหลี่ซื่อที่บ้านหวังเฮ่าอยู่เลยข้าก็มีเรื่องดีๆ เช่นกัน ไม่คิดริษยาเจิ้งหยวน”

        “ข้าต้องไปบ้านพ่อตาของข้าสักหน่อยจะต้องเอาพริกสดจำนวนหนึ่งกลับมา”

        “ใช่แล้วภรรยาของข้าบอกว่า หลี่ซื่อกล่าวว่าปีนี้พริกสับดองยังเป็นอาหารจานใหม่แต่ปีหน้าจะไม่ใช่แล้ว ครอบครัวพวกข้าคิดว่าอาหารใหม่ๆ ถึงจะขายดีไม่อาจพลาดโอกาสนี้ได้ ข้าก็ต้องออกไปซื้อพริกสดข้างนอกเช่นกัน”

        “มีดทำครัวที่บ้านข้ามีเพียงเล่มเดียวไม่พอใช้เช้าวันนี้ข้าจึงไปยืมมีดทำครัวจากบ้านพี่ชายทั้งสองคนของภรรยาของข้ามา”

        เรื่องที่คนในวงศ์ตระกูลเอ่ยถึงก็คือพริกสับดองทุกคนล้วนต้องการรีบทำพริกสับดองเพิ่มเพื่อขายทำเงิน

        คราวนี้คนในวงศ์ตระกูลหวังและตระกูลเจิ้งต่างก็ได้รับผลประโยชน์จากตระกูลหวังส่วนคนต่างสกุลในหมู่บ้านไม่ได้รับผลประโยชน์นี้

        ทว่าก่อนที่คนต่างสกุลเหล่านี้จะได้โอดครวญหวังชีก็ฝากความให้คนในบ้านไปบอกว่า “ภรรยาหวังเฮ่ารักษาโรคให้คนทั้งหมู่บ้าน ล้วนไม่เก็บเงินสักแดงเดียวด้วยเหตุนี้คนทั้งหมู่บ้านจึงต้องสำนึกในบุญคุณ หากผู้ใดไม่พอใจข้าจะขับไล่คนผู้นั้นออกจากหมู่บ้าน!”

        มนุษย์กินธัญพืชห้าชนิดแม้ว่าร่างกายจะแข็งแรงประหนึ่งวัว แต่ก็ยังสามารถเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆได้ตลอดทั้งปี นี่คือแคว้นต้าถังที่การแพทย์ล้าหลังยิ่งนัก หากเจ็บป่วยขึ้นมาแล้ว แม้จะเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้

        ตั้งแต่ที่หลี่ชิงชิงแต่งเข้าบ้านของหวังเฮ่าคนในหมู่บ้านหวังก็ไม่ต้องไปหาหมอที่ตำบลหรืออำเภออีกต่อไป จึงประหยัดทั้งแรงงานและเงินไปได้มากมาย

        หากคนในหมู่บ้านหวังมีคำพูดที่คับแค้นใจต่อครอบครัวของหวังเฮ่านั่นก็เท่ากับเป็นคนอกตัญญู คำพูดของหวังชีนั้นกล่าวได้ถูกต้อง

        ลมแห่งสารทฤดูเย็นสบายท้องฟ้าแจ่มใส ถนนสายหลักที่เปียกชุ่มจากฝนที่ตกเมื่อวานนี้มีโคลนตมอยู่บ้างเล็กน้อยชาวบ้านที่สัญจรไปมาส่วนใหญ่มักจะสวมรองเท้าฟางบางคนก็ประหยัดถึงขนาดเดินเท้าเปล่า

        หวังเฮ่าและหลี่ชิงชิงสามีภรรยากลัวว่าจะทำรองเท้าผ้าเปื้อนพวกเขาทั้งสองจึงสวมรองเท้าฟางแทน รองเท้าฟางของคนในตระกูลหวังล้วนทำโดยหวังจื้อรองเท้าฟางที่เขาทำนั้นคุณภาพไม่ดีเท่าที่หลี่เอ้อร์หลินทำ แต่ก็ดีกว่าที่คนอื่นๆในวงศ์ตระกูลหวังทำ

        สวมรองเท้าฟางในสภาพอากาศเช่นนี้ไอเย็นสามารถแทรกซึมเข้าสู่เท้าได้ หวังเฮ่าและหลี่ชิงชิงสามีภรรยาจึงสวมถุงเท้าเพื่อป้องกันไม่ให้เท้าเย็น

        ทั้งสองคนเดินออกจากหมู่บ้านหวังมาได้ไม่นานนักก็มีเกวียนล่อสำหรับรับส่งคนโดยเฉพาะผ่านมา หวังเฮ่าที่เป็นห่วงเป็นใยหลี่ชิงชิงจึงจ่ายเงินสองเหรียญทองแดงเพื่อนั่งเกวียน ความเร็วของเกวียนล่อค่อนข้างเร็วเพียงไม่นานก็ถึงตำบลชิงอวี๋แล้ว