บทที่ 5 รับหน้าที่
“เรียนนายท่าน อิงหลงมาแล้วเ้าค่ะ หากนายท่านไม่มีสิ่งใดแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” เ้าหมัวมัวรีบรายงานฟางซินเย่ ชายหนุ่มจ้องมองร่างบางที่อยู่ด้านหลังก่อนจะยกมือสะบัดไล่เ้าหมัวมัวออกจากห้องไป เ้าหมัวมัวยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นนางคิดถึงรางวัลที่จะได้รับจากผลงานชิ้นดังกล่าวเมื่อได้เห็นฟางซินเย่มีท่าทีพึงพอใจฮวาอิงหลงอย่างมาก เ้าหมัวมัวรีบโค้งตัวและเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเ้าหมัวมัวจากไป ฮวาอิงหลงก็ก้าวเข้ามายืนอยู่บริเวณกลางห้องนอนของฟางซินเย่นางมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสำรวจ ห้องนอนหลังใหญ่ประดับประดาไปด้วยข้าวของราคาแพงทุกอย่างถูกจัดตกแต่งอย่างประณีตและเป็ระเบียบ
ฟางซินเย่กำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ เสื้อคลุมที่ถูกปลดเชือกออกเผยให้เห็นแผงหน้าอกที่มีมัดกล้ามแน่นเป็ลอนหนารอยแผลเป็จำนวนมากที่คาดอยู่ตามแผงอก บ้างขนาดใหญ่บ้างขนาดเล็ก แต่กลับยิ่งทำให้ฮวาอิงหลงรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมานางลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก
ฮวาอิงหลงพบว่าฟางซินเย่มีรูปร่างหน้าตาดีมากทีเดียวดวงตารียาวแฝงด้วยความเด็ดขาด รับกับจมูกที่เชิดรั้นอย่างหยิ่งทะนงใบหน้าคมเข้มกรามเป็สันยิ่งทำให้ดึงดูดสายตาของนางได้ไม่น้อยทีเดียว
อันที่จริงฮวาอิงหลงก็ใช่จะไม่เคยพบเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเช่นนี้มาก่อนบรรดาพระเอกพระรองในละครของนางล้วนแล้วแต่หน้าตาดีเยี่ยมทั้งสิ้นบางคนถึงกับถูกอวยว่าเป็ลูกรักพระเ้าเสียไม่ปานแต่ชายหนุ่มในยุคของนางส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ร่างกายอ้อนแอ้น แม้จะมีกล้ามเป็มัดแต่ก็ดูผอมบางเสียเป็ส่วนใหญ่ผิดกับชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูหล่อเหลาสมส่วนโดยเฉพาะสายตาคมกริบที่จับจ้องนางไม่วางตายิ่งทำให้ฮวาอิงหลงรู้สึกแปลกประหลาดหัวใจสั่นไหวและเต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุม
“ข้าไม่คิดว่าคุณหนูฮวาจะยอมลดตัวมาปรนนิบัติข้าในวันนี้”ฟางซินเย่เอ่ยวาจาเย้ยหยันขึ้นมา พร้อมปรายตามองฮวาอิงหลงด้วยสายตาดูแคลน
ฮวาอิงหลงรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีดังกล่าว นางพยายามขบคิดอย่างมากว่านางเคยทำสิ่งใดให้พระเอกโกรธเคืองหรือไม่แต่ไม่ว่าจะนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ฮวาอิงหลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะปรับอารมณ์ให้เข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้ง
ฮวาอิงหลงยิ้มหวานออกมาพร้อมมองตาของฟางซินเย่ด้วยสายตาเชื้อเชิญก่อนจะค่อยๆ บรรจงเยื้องกรายเดินไปตรงหน้า พร้อมปลดเสื้อคลุมเนื้อบางลงบนพื้น ร่างบางเหลือเพียงเสื้อคลุมทับเนื้อบางเบาเผยให้เห็นผิวกายอันยั่วยวน
ฟางซินเย่มองท่าทางของฮวาอิงหลงด้วยความแปลกใจฮวาอิงหลงที่เขารู้จักมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง และดูแคลนผู้อื่นอยู่เสมอแต่ท่าทางยั่วยวนเชิญชวนบุรุษเช่นนี้ ฟางซินเย่ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอเขาปฏิเสธไม่ได้ว่าฮวาอิงหลงเป็ผู้หญิงที่มีเสน่ห์เย้ายวนใจยิ่งนัก
ฟางซินเย่รีบหรี่ตามองอย่างจับพิรุธ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเมื่อฮวาอิงหลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
ฮวาอิงหลงเดินตรงมาอยู่ตรงหน้าของฟางซินเย่ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงด้านหน้าของเขานางปรายตาช้อนขึ้นมองฟางซินเย่ด้วยสายตาเรียกร้อง รอยยิ้มหวานเยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนางยิ่งทำให้คนตรงหน้าถึงกับหูแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด“อิงเอ๋อร์มาปรนนิบัติท่านแม่ทัพเ้าค่ะ”เสียงอ่อนนุ่มกล่าวออกมาด้วยท่าทางเอียงอาย แต่สายตากลับยังคงจับจ้องมองเขาไม่หยุด
ฟางซินเย่กระแอมออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเชยคางของฮวาอิงหลงให้เงยหน้าขึ้นเขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนเป่ารดไปทั่วหน้า“คุณหนูฮวา...ปรนนิบัติข้างั้นหรือ เ้า้าเล่นลูกอันใดกันแน่” ฟางซินเย่มิอาจเชื่อสายตาว่าคุณหนูผู้เย่อหยิ่งจองหองจะยอมลดตัวและศักดิ์ศรีลงมาปรนนิบัติเขาแต่โดยดี
ปฏิกิริยาที่ฮวาอิงหลงมีให้ฟางซินเย่ในวันนี้ผิดเพี้ยนไปจากการคาดการณ์ของเขาเสียสิ้นในคราแรกฟางซินเย่คิดเพียงนึกอยากแกล้งฮวาอิงหลงเสียให้มากหน่อยให้ได้เห็นนางดิ้นทุรนทุรายที่ต้องมาเป็ของเล่นแก้ขัดให้เขาเพียงเท่านั้น
ฮวาอิงหลงยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของฟางซินเย่อย่างออดอ้อนพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้ม“อิงเอ๋อร์ยินดีรับใช้ท่านแม่ทัพเ้าค่ะ”
“หึ...งั้นหรือ เช่นนั้นข้าจะคอยดู” ฟางซินเย่รู้สึกขัดใจเล็กน้อยที่นางดูไม่ทุกข์ร้อนอันใดให้เห็นแต่เขาก็อดหวามไหวไปกับััของนางไปด้วยไม่ได้ทีเดียว
ฮวาอิงหลงยกกายขึ้นพร้อมโน้มใบหน้าจรดริมฝีปากบางเข้ากับริมฝีปากหนาลิ้นร้อนเลียไล้สลับกับดูดดึงไปตามริมฝีปากทั้งส่วนบนและล่างอย่างหยอกเย้าฟางซินเย่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับการจู่โจมที่ไม่คาดคิดดังกล่าว
ฮวาอิงหลงไม่รอช้านางเลื่อนลิ้นร้อนเข้าไปภายในโพรงปากกว้างพร้อมหมุนวนเกี่ยวกระวัดลิ้นที่อยู่ภายในอย่างยั่วยวน จากนั้นจึงลากไล้ริมฝีปากเลื่อนมาขบกัดที่บริเวณติ่งหู“อ่า....” เสียงครางออกมาอย่างพึงพอใจทำให้ฮวาอิงหลงได้ใจยิ่งนักนางเลื่อนไล้ต่อลงมาบริเวณซอกคอ ก่อนจะลงมายังแผงอกหนาลิ้นร้อนเลียไล้รอยแผลเป็ที่นูนปูดออกมาสลับกับดูดเม้มเป็จังหวะ ทำเอาฟางซินเย่ถึงกับกระตุกเกร็งฮวาอิงหลงช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยสายตาปรือฉ่ำ “ท่านแม่ทัพ พอใจหรือไม่เ้าคะ”
เสียงหวานที่กระเซ้าออกมาทำให้ฟางซินเย่ที่ได้รับความวาบหวามอดใจไม่อยู่เขารั้งร่างนอนราบไปที่เตียง ก่อนจะปลดเสื้อผ้าที่ทั้งสองสวมใส่จนหมด เขาซุกไซร้ดอมดมกลิ่นกายที่หวานละมุมไปทั่วร่างปากหนาขบเม้มจนผิวขาวผ่องเกิดเป็รอยแดงจ้ำเป็ดวง ๆ
“คุณหนูฮวา เ้าล้ำเส้นข้ามากเกินไปแล้ว”ฟางซินเย่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกระเส่าก่อนจ้องมองใบหน้าของฮวาอิงหลงอย่างใช้ความคิดอย่างหนักเมื่อเขาได้เห็นสายตาเว้าวอนเรียกร้องจากนางด้วยไฟราคะที่โถมกระหน่ำฟางซินเย่ก็แสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ