เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP26: เงาของบทลงโทษ
ชีวิตของทิวาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเช่าห้องพักเล็ก ๆ แห่งใหม่ในย่านชานเมือง โดยทำงานรับจ้างทั่วไปที่ได้เงินรายวัน และทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการดูแลพิมพา
พิมพาฟื้นตัวทางร่างกายอย่างรวดเร็ว แต่ความจำของเธอไม่กลับมาเลย เธอไม่สามารถจำเื่ราวเกี่ยวกับดนตรี การอัดเสียง หรือแม้กระทั่งทิวาได้ เธอรับรู้ว่าทิวาเป็ผู้ดูแลของเธอเท่านั้น และยังคงมีนิสัยที่อ่อนโยนและร่าเริงอย่างน่าประหลาด
ทิวายังคงถูกตำรวจเรียกสอบปากคำเป็ระยะเกี่ยวกับการเสียชีวิตของอู๊ดและยศ เนื่องจากเพลง "จะขอตายในอ้อมกอดเธอ" ถูกเชื่อมโยงกับการฆ่าตัวตายของทั้งสองคนอย่างชัดเจน
“คุณทิวา... คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่รู้เื่อื่นเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้? ทำไมคุณถึงทุ่มเทดูแลเธอทั้งที่คุณแทบไม่เหลืออะไรเลย” ร้อยตำรวจเอกพิชิตถามทิวาด้วยสายตาที่ไม่ไว้วางใจ
“ผมแค่รู้สึกผิดครับ” ทิวาตอบอย่างเคร่งเครียด “ผมเป็คนพาเธอเข้าไปพัวพันกับเพลง... และผมก็ทิ้งเธอไว้ในสตูดิโอตอนที่เธอช็อก”
ตำรวจไม่เชื่อ แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่จะเอาผิดทิวาได้ เพราะทิวาทำลายหลักฐานทางเทคนิคทั้งหมดในสตูดิโอสายหมอกไปแล้ว
ทิวาพยายามตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งหมด เขาไม่เปิดโทรทัศน์ ไม่เข้าอินเทอร์เน็ต และไม่เปิดเผยที่อยู่ใหม่ให้ใครรู้ แม้แต่เจตเองก็ไม่รู้ที่อยู่ปัจจุบันของเขา ทิวาใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวง กลัวว่าิญญาจะกลับมาอีกครั้ง
แต่ทิวาก็พบว่า คำสาปไม่ได้หายไปอย่างสมบูรณ์
วันหนึ่ง ขณะที่ทิวากำลังเตรียมอาหารให้พิมพาในห้องครัว พิมพาก็ร้องเพลงฮัมเพลงออกมาจากห้องนั่งเล่น ทำนองนั้นคือทำนองของ "จะขอตายในอ้อมกอดเธอ"
ทิวารีบวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันที
“พิม! เธอฮัมเพลงนี้ได้ยังไง!” ทิวาถามอย่างตื่นตระหนก
พิมพาหยุดฮัมเพลง แล้วยิ้มอย่างใสซื่อ “เพลงอะไรหรือคะพี่ทิวา? พิมพาแค่ฮัมทำนองที่มันแว่วเข้ามาในหัวน่ะค่ะ... พิมพาจำไม่ได้หรอกค่ะว่ามันคือเพลงอะไร”
ทิวารู้สึกถึงความเย็นะเืที่วิ่งผ่านกระดูกสันหลัง... เพลงนี้ยังคงอยู่ในความทรงจำที่ลึกที่สุดของพิมพา แม้ว่าเธอจะสูญเสียความทรงจำภายนอกไปแล้วก็ตาม
ในขณะที่ทิวากำลังยืนตัวแข็ง จู่ ๆ โทรศัพท์พื้นฐานของห้องเช่าก็ดังขึ้น!
กริ๊ง... กริ๊ง...
ทิวาไม่มีเบอร์โทรศัพท์พื้นฐานให้ใครเลย! เขาไม่้ารับมัน แต่เสียงกริ่งก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนน่ารำคาญ พิมพาชี้ไปที่โทรศัพท์ด้วยรอยยิ้ม
“พี่ทิวา... รับโทรศัพท์สิคะ”
ทิวาตัดสินใจยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“สวัสดีครับ... ใครพูดครับ”
“ฮัลโหล... ทิวา...”
เสียงปลายสายเป็เสียงกระซิบที่แหบแห้ง... เสียงของเจต!
“เจต! แกไปอยู่ไหน! แกปลอดภัยดีใช่ไหม!” ทิวาถามอย่างร้อนรน
“ไม่... ไม่ปลอดภัย...” เสียงเจตกระซิบอย่างยากลำบาก “เพลง... มันยังไม่จบ... แก... แกต้องไปดู...”
“ดูอะไร! เจต! แกอยู่ที่ไหน! บอกฉันมาสิ!”
“ดู... ที่... บ้าน... ของ... ยศ...” เสียงของเจตขาดหายไป “ที่... นั่น... มี... บาง... อย่าง...”
ตึ๊ด... ตึ๊ด... สายถูกตัดไป!
ทิวาวางหูโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา พิมพามองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ใครโทรมาหรือคะพี่ทิวา?”
ทิวาไม่ตอบ เขาจ้องมองไปที่พิมพาอย่างพิจารณา ก่อนจะตัดสินใจ... เขาต้องไปดูที่บ้านของยศ... เพื่อนของเขาอาจจะถูกตามล่าอีกครั้ง และเขาต้องไปดูว่า เจต ถูกลากเข้าไปพัวพันกับเื่นี้ได้อย่างไร!
ทิวาเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง... บทลงโทษที่แท้จริงอาจไม่ใช่การตาย... แต่คือการใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดกลัวและสำนึกผิดไปตลอดกาล!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
