บทที่ 9 หมอเทวดาเซวีย
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็หัวเราะท้องคัดท้องแข็งในทันที
"ฮ่า ๆๆ ตลกชะมัด แม้แต่จะส่องกระจกดูตัวเองก็ไม่ทำ เธอน่ะเหรอ? ลู่ชิงเมิ่ง? เธอคิดว่าเธอคู่ควรงั้นหรือ?"
"ฉันว่านะ พวกเขาคงยังอยู่ในความฝันอยู่แน่ ๆ!"
"ผู้หญิงที่ต้องออกไปเป็เมียเช่า ยังกล้าฝันแบบนี้อีก! ฉันขอแนะนำนะ! ยอมรับความจริงให้เร็วที่สุดเถอะ!"
คำพูดเหล่านี้ทำให้ลู่ชิงเมิ่งก้มหน้างุด
แต่หลัวเซิงกลับเปิดปากถามออกมาตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
"ลุงใหญ่ ถ้าชิงเมิ่งสามารถเชิญหมอเทวดาเซวียมาได้ เธอก็จะได้เลื่อนขั้นใช่ไหม?"
สำหรับคำพูดของหลัวเซิง ลู่กั๋วฟู่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่มีท่าทีจะมองตาแม้แต่น้อย ตอบรับอย่างขอไปที
"ดีละ! งั้นตกลงแบบนี้แหละ! ชิงเมิ่งของผมต้องทำได้แน่นอน!"
หลัวเซิงพยักหน้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ลู่ชิงเมิ่งกลับใไม่น้อยกับคำพูดของหลัวเซิง เธอร้องอุทานออกมาทันที
"หลัวเซิง! คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่!"
รอบด้านก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง
"ลู่ชิงเมิ่ง รีบพาสามีของเธอไปตรวจสมองเถอะ! ฉันว่าเขาป่วยหนักแน่ ๆ!"
"ตลกชะมัด เด็กคนนี้มาทำอะไรตลก ๆ หรือเปล่านะ!"
ใบหน้าของลู่เจียวเจียวเต็มไปด้วยความดูแคลน เธอถามกับหลัวเซิงว่า
"ในเมื่อนายบอกว่าตัวเองเก่งนัก ทำไมนายไม่บอกพวกเราตรง ๆ ล่ะว่า โจวสุ่ยหนิว เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงตงเป็ลูกน้องนาย?"
หลัวเซิงรู้สึกขำ พวกนี้ก็แค่กบในกะลาครอบ! ไม่เคยเห็นอำนาจที่แท้จริง!
ถึงอย่างไรสิ่งเหล่านี้ก็เป็ความจริงทั้งนั้น!
พอเยาะเย้ยหลัวเซิงเสร็จ ลู่เจียวเจียวก็โผเข้ากอดตู้ิอวี่ทันที พร้อมกับพูดอ้อน
"ิอวี่ คุณดูสิ ทุกคนอยากได้ตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปกันทั้งนั้น ฉันเองก็อยากเลื่อนขั้นและขึ้นเงินเดือนเหมือนกัน"
ตู้ิอวี่ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ ในเมื่อผู้หญิงของตัวเองพูดแบบนี้ เขาก็ต้องแสดงจุดยืนเป็ธรรมดา!
"ถึงแม้หมอเทวดาเซวียจะมาถึงเจียงหนานแล้ว แต่ผ่านมานานขนาดนี้ ก็ยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าเขาสักครั้ง ดังนั้นเื่ครั้งนี้อาจจะยากหน่อย"
"แต่ไม่เป็ไร ถึงอย่างไรเขาก็เป็คนที่โจวสุ่ยหนิว เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงตงเชิญมา และบ้านเราก็ถือว่าสนิทกับคุณโจวอยู่ ถึงเวลานั้น ขอเพียงพ่อของผมออกหน้า หมอเทวดาเซวียต้องยอมช่วยแน่นอน!"
"จริงเหรอ! ดีจังเลย! ิอวี่ นายเป็ผู้มีพระคุณของบ้านเราจริง ๆ!"
ลู่กั๋วฟู่ได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นสุดขีด ตู้ิอวี่พูดแบบนี้แล้ว โรคของคุณย่าก็มีทางรักษาแล้ว!
ตอนนี้สีหน้าของลู่กั๋วฟู่ไร้ซึ่งความดูถูกดูแคลนอย่างที่แสดงออกต่อหลัวเซิงและลู่ชิงเมิ่งในตอนแรก ราวกับเป็คนละคน
ส่วนตู้ิอวี่กลับทำท่าถ่อมตัว
"ไม่เป็ไรครับ นี่เป็สิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว"
พูดจบก็ยังไม่ลืมที่จะมองหลัวเซิงด้วยสายตาหยิ่งผยอง
ราวกับจะบอกว่า นายน่ะเทียบฉันไม่ได้หรอกแม้แต่หนึ่งเปอร์เซ็นต์!
หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง ใบหน้าของลู่ชิงเมิ่งเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์
"หลัวเซิง ไม่คิดเลยว่าผ่านมาตั้งหลายปี คุณไม่เพียงแต่ไม่มีอะไรเป็ชิ้นเป็อัน ยังเอาแต่พูดจาโอ้อวดไปวัน ๆ!"
หลัวเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
"ผมไม่ได้พูดโอ้อวด ผมจริงจังมาโดยตลอด"
ลู่ชิงเมิ่งโมโหจนแทบะเิทันที "งั้นคุณก็อธิบายมาสิ ทำไมถึงให้ฉันไปเชิญหมอเทวดาเซวียมา"
"ฉันไม่มีทางทำได้หรอก! ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคน!"
"หรือว่า หลังจากคุณกลับมาแล้ว เห็นฉันตกต่ำแล้วสมน้ำหน้ายังไม่พอ คุณอยากให้ฉันถูกหัวเราะเยาะจนหน้าไม่มีที่ซุกใช่ไหม"
เสียงของลู่ชิงเมิ่งสั่นเครือ ไม่กี่ปีมานี้ เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
เธอแทบไม่กล้าฝันถึงอนาคตที่สดใสอีกต่อไปแล้ว
เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า หลัวเซิงรู้สึกเ็ปในใจ เขาไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าที่ผ่านมา แม่ลูกทั้งสองใช้ชีวิตกันมาอย่างไร
แต่เขารู้ดีว่า ก่อนที่จะเกิดเื่ขึ้นในปีนั้น ลู่ชิงเมิ่งต้องเป็ผู้หญิงที่หยิ่งทะนงมากคนหนึ่ง
แต่เธอกลับกลายเป็แบบนี้ไป…เพราะเขา
เขารีบปลอบใจเธอทันที
"ชิงเมิ่ง อย่าพูดแบบนั้นสิ คุณต้องทำได้แน่นอน ท้ายที่สุดแล้วโอกาสเป็สิ่งที่เราต้องแย่งชิงมาเอง หากคุณเลือกที่จะยอมแพ้ ก็จะไม่เหลืออะไรเลย"
ลู่ชิงเมิ่งตะลึงงัน เธอจำไม่ได้แล้วว่ามันผ่านมากี่ปีแล้วที่ไม่มีใครพูดกับเธอแบบนี้
บางสิ่งในใจของเธอดูเหมือนจะตื่นขึ้นมา
"หลัวเซิง...แต่ฉัน..."
หลัวเซิงกลับส่ายหน้า
"ตัดสินใจแบบนี้แหละ ถ้าคุณอยากเชิญหมอเซวีย ไม่ใช่เื่ยาก"
"ฉันเหรอ?"
ลู่ชิงเมิ่งพูดเสียงพึมพำ
"ใช่ คุณนั่นแหละ สู้ ๆ!"
หลัวเซิงยิ้มเล็กน้อย ในดวงตามีแต่ความอ่อนโยนมากมายมหาศาล
มองดูท่าทางของหลัวเซิง ลู่ชิงเมิ่งก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่ลู่ชิงเมิ่งไม่ทันได้รู้ตัว สีหน้าของหลัวเซิงก็เปลี่ยนเป็เ็า เขาส่งข้อความให้โจวสุ่ยหนิว
เขาเพิ่งจะถึงบ้าน โจวสุ่ยหนิวก็โทรมา
"ท่าน...ท่านหลัว ได้ยินว่าคุณหญิงใหญ่ตระกูลลู่ป่วยหนัก ผมเชิญหมอเซวียมาให้ท่านแล้ว เขาพร้อมรับคำสั่งของท่านตลอดเวลา!"
เสียงของโจวสุ่ยหนิวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขากลัวว่าการกระทำโดยพลการของตัวเองจะทำให้หลัวเซิงโกรธ
ไม่ผิดไปจากที่คิด ใบหน้าของหลัวเซิงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "เื่แบบนี้ นายยังต้องมาถามฉันอีกเหรอ"
"ครับ ๆ ท่านหลัว ผมเข้าใจแล้ว"
หลังของโจวสุ่ยหนิวเต็มไปด้วยเหงื่อ
หลัวเซิงกล่าวว่า "ที่เจียงหนานมีตระกูลหมอยาที่มีร้านยาชื่อว่าเย่าหวัง พวกเขาเคยถามนายหรือเปล่าว่า้าเชิญหมอเซวียมาด้วย"
โจวสุ่ยหนิวสอบถามเลขาที่อยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นก็ใไม่น้อย
"มีครับ ท่านหลัว ร้านยาเย่าหวังมีการติดต่อกับผมและลูกน้องบางคนอยู่บ้าง ส่วนใหญ่พวกเขาทำหน้าที่รับใช้พวกเราเป็หลัก"
"ดูเหมือนลูกชายของเขาก็อยากจะเชิญหมอเซวียไปรักษาโรคให้คุณหญิงใหญ่ตระกูลลู่ เมื่อครู่ยังส่งเงินทองมาให้ไม่น้อยเลย"
"ลูกน้องของผมสองสามคนนั้น กลับไปตอบตกลงเองเสียได้"
น้ำเสียงของหลัวเซิงเย็นะเื
"ที่เขาทำแบบนี้ ก็เพื่อจะช่วยลู่เจียวเจียวจากตระกูลลู่ ต่อไปนี้ ฉัน้าให้นายออกหน้าเอง ปฏิเสธพวกเขา ส่วนเหตุผล นายไปคิดเอาเองก็แล้วกัน"
โจวสุ่ยหนิวที่ไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้ได้ แน่นอนว่าเขาต้องเข้าใจ
ลู่เจียวเจียกับตู้ิอวี่ต้องไปทำให้ท่านหลัวไม่พอใจแน่ ๆ
"ผมเข้าใจแล้ว จะรีบไปจัดการทันที"
แต่หลัวเซิงยังคงพูดต่อ "อีกอย่าง ภรรยาของฉัน ลู่ชิงเมิ่ง นายรู้จักใช่ไหม ครั้งนี้ฉัน้าให้นายเอาความดีความชอบไปลงที่เธอ"
"เข้าใจแล้ว ท่านหลัว"
วันที่สอง หลัวเซิงพาลู่ชิงเมิ่งมาที่บ้านตระกูลโจวที่เจียงหนาน
ระหว่างทาง ร่างกายของลู่ชิงเมิ่งสั่นเทาตลอด เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน!
เมื่อเห็นท่าทางของลู่ชิงเมิ่ง หลัวเซิงก็ยิ้มเต็มหน้า
"ชิงเมิ่ง ผ่อนคลายนะ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ คุณต้องทำได้แน่นอน!"
"หลัวเซิง...ขอบคุณนะ"
ไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลโจว
เมื่อพวกเขามาถึง ก็เห็นรถหรูจอดอยู่หน้าประตูเต็มไปหมด ผู้คนมากมายที่มีหน้ามีตาต่างมารวมตัวกันที่นี่
พวกเขาต่างมาขอร้องโจวสุ่ยหนิวให้หมอเทวดาเซวียช่วยเหลือ
เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้แล้ว เสื้อผ้าของหลัวเซิงกับลู่ชิงเมิ่งดูจะธรรมดาไปหน่อย
"อ้าว นี่ไม่ใช่ลู่ชิงเมิ่งหรอกเหรอ?"
ลู่เจียวเจียวกับตู้ิอวี่ลงจากรถบีเอ็มดับเบิลยู
จางกุ้ยเฟินกับลู่กั๋วฟู่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ด้วย
วันนี้ลู่เจียวเจียวแต่งตัวด้วยชุดราคาแพงที่สุดของเธอ ทำให้ดูสูงศักดิ์อย่างยิ่ง
ถึงแม้เธอจะมีตู้ิอวี่แล้ว แต่เธอก็ยังคิดว่าหากวันนี้เธอสามารถเกี่ยวโยงกับลูกชายคนไหนของตระกูลโจวได้ เธอก็จะกลายเป็นกฟีนิกซ์ที่บินขึ้นไปอยู่บนกิ่งไม้ได้อย่างแท้จริง!
เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะเตะตู้ิอวี่ทิ้งโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!
"ลู่ชิงเมิ่ง เธอคงไม่ได้คิดถึงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปนี้จริง ๆ หรอกนะ!"
"ทุกคนต่างก็รู้กันดีว่า วันนั้นที่พ่อของฉันพูด เป็การพูดให้ฉันฟัง แต่ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจล่ะ?"