ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

     แสงไฟริบหรี่ในห้องฉุกเฉิน เสียงพยาบาลกับคุณหมอคุณกันแว่วๆดังเข้ามา มันทำให้หญิงย้อนคิดไปถึงสิ่งต่างๆที่เธอทำลงไป เรื่องที่เธอพยายามจะจับประชดปอร์โต้ โดยไปตั้งใจไปมีอะไรกับเพื่อนสนิทของเขา เธอทำร้ายร่างกายของน้ำมนต์กับช่อแก้วและสิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เธอทำร้ายจิตใจของผู้เป็นพ่อโดยการหนีออกจากบ้านมาเที่ยวสร้างความวุ่นวายให้กับคนอื่นๆ น้ำใสๆไหลออกจากตาเป็นหยดสุดท้ายก่อนที่แสงไฟและเสียงรอบข้างจะดับลง….ตอนนี้หน้าห้องฉุกเฉินมีเอ็ดเวิร์ด ภูมินทร์ ปาร์ตี้และปอร์โต้ยืนรอดูอาการหญิงอยู่…

       "ทำใจดีๆไว้นะเอ็ด…หนูหญิงจะต้องปลอดภัย"

       "ผมผิดเองล่ะพี่ ผมไม่น่าบ้างานจนลืมใส่ใจลูกเลย นี่ขนาดลูกหนีออกจากบ้านผมยังไม่รู้เลย ผมนี่มันเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้จริงๆ"

        "คุณอาไม่ผิดหรอกครับ…อย่าโทษตัวเองเลย"

        "อาต้องขอโทษโต้ด้วยนะ ที่ลูกอามาสร้างความวุ่นวายให้แบบนี้"

        "ชั่งมันเถอะครับ มันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ทุกคนก็ปลอดภัยดี"

        "หนูน้ำมนต์ แฟนของโต้ก็รักษาตัวอยู่ที่นี่ใช่ไหม…ช่วยพาอาไปเยี่ยมเธอหน่อยสิ อาอยากจะขอโทษเธอเเทนหญิง"

        "ผมว่าอย่าเลยครับ…มันคงจะ…"

       "ไม่เป็นไร…อาเป็นพ่อของหญิง อาอยากจะมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบเรื่องนี้แทนลูกสาวอาบ้าง พาอาไปเยี่ยมเธอนะ" ปอร์โต้หันไปมองหน้าภูมินทร์กับปาร์ตี้ด้วยความลังเลใจว่าจะพาไปดีไหม เเต่เมื่อผู้เป็นพ่อพยักหน้าเขาจึงตัดสินใจพาเอ็ดเวิร์ดไปทันที ปอร์โต้จัดการโทรหาบอสตันถามถึงห้องพักฟื้นของน้ำมนต์ ก่อนจะรีบพาพ่อของหญิงเกินไปยังห้องพิเศษห้องนึง…ประตูเปิดออกเผยให้น้ำมนต์กำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อกๆๆ ก่อกๆ เสียงเคาะประตูทำให้น้ำมนต์หลุดออกจากภวังค์

      "เชิญค่ะ..นาย!!..นายมา…?"

    "เรื่องของเราเอาไว้ฉันจะมาเคลียร์ทีหลัง เเต่ตอนนี้มีคนอยากจะเจอเธอ เชิญครับคุณอา"

     "ขอบใจมาก ไง…หนูเป็นยังไงบ้าง?"

     "คุณลุงเป็นใครหรอคะ?"

    "ลุงชื่อเอ็ดเวิร์ดเป็นพ่อเเท้ๆของหญิง ลุงมาเยี่ยมหนูและมาขอโทษหนูแทนลูกสาว เวลานี้ลุงไม่รู้ว่าลูกสาวลุงจะเป็นตายร้ายดียังไง ลุงก็เลยถือโอกาสนี้มาขอโทษหนูแทนลูกสาว" จู่ๆเอ็ดเวิร์ดนั่งคุกเข่าลงที่พื้นตรงหน้าเตียงของน้ำมนต์ เล่นเอาเธอตกใจเล็กน้อย เธอมองโป้โตด้วยสายตางงๆก่อนจะรีบลงจากเตียงมาคว้าตัวของเอ็ดเวิร์ดไว้

      "คุณลุงจะทำอะไรคะ?"

     "ลุงก็จะขอโทษในสิ่งที่ลูกสาวลุงทำกับหนูยังไงล่ะ ลุงรู้ว่าเเค่นี้มันไม่พอ เเต่ลุงก็ยังหวังลึกๆว่าหนูจะยกโทษให้ลูกสาวลุงนะ"

      "คุณลุงอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ลุกขึ้นก่อนนะคะ แล้วเรามาคุยกันดีๆ"

     "ลุงจะไม่ยอมลุกจนกว่าหนูจะยกโทษให้หญิง ให้ลุงกราบก็ได้นะลุงยอม ยกโทษให้ลูกสาวลุงได้ไหม?" น้ำมนต์รู้สึกอึดอัดกับการกระทำของเอ็ดเวิร์ดมากเพราะการที่ให้ผู้ใหญ่มาคุกเข่าก้มกราบแบบนี้มันดูไม่เหมาะสมซักเท่าไหร่..น้ำมนต์หันไปมองปอร์โต้ให้เขาทำอะไรซักอย่าง ปอร์โต้รีบเดินเข้ามาพยุงตัวเอ็ดเวิร์ดขึ้นนั่งเก้าอี้

     "ผมรู้ว่าคุณลุงอยากขอโทษแทนพี่หญิง เเต่อย่าทำแบบนี้เลยครับ น้ำมนต์เธออึดอัด"

      "แล้วจะให้ลุงทำยังไง หนูถึงจะยกโทษให้ลูกลุง?"

     "ไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ เพราะหนูรู้ว่าทำไมลูกสาวคุณลุง ถึงต้องทำแบบนั้น หนูไม่โกรธเธอหรอกค่ะ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป หนูรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ที่เธอทำลงไปเพราะว่าเธอขาดสติ คุณลุงอย่าคิดมากนะคะ"

      "หนูนี่เป็นคนดีจริงๆ ปอร์โต้..อาดีใจด้วยนะที่หลานเจอคนดีเข้าให้เเล้ว ขอให้หลานทั้งสองรักกันตลอดไปนะ"

    "ขอบคุณครับอา"...ปอร์โต้หันไปมองหน้าน้ำมนต์แล้วยิ้ม กึ่กๆๆๆ ตึ้ดๆๆๆ กึ่กๆๆ เสียงเคาะประตูแล้วพุ่งเข้ามาอย่างด่วน..ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองด้วยตาเดียวกัน..และคนที่เปิดประตูเข้ามาด้วยอาการที่หอบเหมือนวิ่งมาไกลมากนั่นก็คือปาร์ตี้

      "เเย่แล้วค่ะคุณอา…ตอนนี้หญิงเสียเลือดอย่างหนัก ต้องการเลือดเพิ่ม เลือดกรุ๊ป B ใช้หมดไปเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ในโรงพยาบาลไม่มีสต๊อกเลือดกรุ๊ปบีเลยค่ะ"

      "เเย่ล่ะ ลุงกรุ๊ป A บอกให้โรงพยาบาลติดต่อไปยังโรงพยาบาลศูนย์ใหญ่ได้ไหมว่ามีสต็อกเลือดเหลืออยู่ไหม..ไม่งั้นก็ให้โรงพยาบาลประชาสัมพันธ์ตามหาคนกรุ๊ปเลือด B ด่วน ไปเร็ว!!" เอ็ดเวิร์ดวิ่งอแกจากห้องไปด้วยความกลัวว่าจะช่วยลูกสาวเอาไว้ไม่ได้ ในตอนนั้นน้ำมนต์ก็ได้เอื้อมมือไปจับมือปอร์โต้ไว้ เธอพยักหน้าในขณะที่ปอร์โต้กุมมือเธอไว้เเน่น

      "เธอแน่ใจแล้วหรอ..ร่างกายเธอ…ไม่ฟื้นตัวดีเลยนะ"

      "ฉันไหว…ฉันจะช่วยเธอเอง..ติดต่อพยาบาลใก้ฉันที"

      "อืม..ได้.." น้ำมนต์ตัดสินใจช่วยบริจาคเลือดให้หญิง เพราะเธอนั้นกรุ๊ปเลือด B พอดี ที่เธอทำไปนั้นไม่ได้เป็นเพราะว่าเธอสงสารหญิง เเต่เธอทำไปเพราะอยากช่วยเอ็ดเวิร์ด ในตอนที่เอ็ดเวิร์คมาขอโทษแทนหญิงนั้นน้ำมนต์ก็รู้ได้ทันทีว่าเขารักลูกสาวของเขามากขนาดไหน ถ้าเเม่ของเธอยังอยู่ แม่ก็คงขอร้องให้เธอช่วยหญิงเหมือนกัน…น้ำมนต์ถูกส่งตัวไปยังห้องบริจาคเลือดโดยระหว่างนั้นก็มีปอร์โต้ตามไปดูเเลอนู่ไม่ห่างด้วย

     "เธอไหวไหม นี่มันก็มากแล้วนะ ตัวเธอซีดหมดแล้ว"

     "ฉันเเค่เพลียนิดหน่อย เเต่ฉันไหว" ปอร์โต้นั่งกุมมือน้ำมนต์ไม่ห่าง เขาขอร้องพยาบาลเพื่อเข้าไปอยู่ข้างๆน้ำมนต์ในขณะบริจาคเลือกเพราะเขากลัวว่าจะเกิดอะไรไม่ดีกลับเธอ เวลาผ่านไปราวๆ 30 นาทีแสงรำไรอันแสนเลือนลางค่อยๆเริ่มชัดเจนขึ้น หญิงสาวมองไปรอบๆตัวก็เห็นผู้คนยืนมองเธออยู่สามคน

     "ฟื้นแล้วหรอลูก?"

   "พ่อ…พ่อ!!หนูขอโทษ ฮือฮือ" น้ำตาแห่งความดีใจที่ได้ตื่นมาเจอหน้าพ่ออีกครั้งมันได้ไหลพรั่งพรูออกมา สองพ่อลูกโผล่เข้ากอดกันและร้องไห้โยเย ปาร์ตี้เองก็ใจคล้อยตามหันไปกอดพ่อแล้วร้องไห้ด้วยเช่นกัน

     "ทำไมพ่อไม่หวานกับหนูแบบนี้บ้าง ฮือฮือ"

  "เพราะพ่อไม่ใช่น้ำตาลยังไงล่ะ แกโตแล้วนะตี้เลิกบ่อน้ำตาตื้นได้แล้ว อีกอย่างพ่อก็ห่วงแกไม่เเพ้สองพ่อลูกนั่นหรอกน่ะ"

    "พ่ออ่ะ!!..อ่อนโยนกับตี้หน่อยก็ไม่ได้ ชิ!!" ปาร์ตี้ผลักตัวออกจากภูมินทร์แล้วหลังกอดอกใส่ ราวกับว่าเธอกำลังงอนพ่อเธออยู่

      "เอ่อ…ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราสองคนขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะ"

      "ครับ..ขอบคุณครับพี่"

      "หนูหญิง..หายไวไวนะ อาเป็นกำลังใจให้ ไป ปาร์ตี้ไปซึ้งต่อที่บ้าน"

      "พ่ออ่ะ!! หายไวไวนะหญิง..แล้วไว้เจอกันจ้า" หญิงหันไปยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่เดินออกไป ก่อนจะหันมามองหน้าพ่อเธอ ตอนนี้น้ำใสๆมันเล่นไรออกมาจากตาเพียงเพราะดีใจที่ลูกสาวของเขาฟื้นแล้ว หญิงเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้พ่อพร้อมกับจะพยายามลุกขึ้นมาคุยกับพ่อดีๆ เเต่ทว่าเธอกลับรู้สึกชาไปทั้งตัว โดยฉะเพาะส่วนล่างใต้เอวลงไป

     "อะไรกัน..พ่อคะทำไมหญิงถึงรู้สึกชาๆ.."

     ".............…"

     "มันเกิดอะไรขึ้นคะพ่อ…ทำไมหญิงถึงขยับขาตัวเองไม่ได้" เอ็ดเวิร์ดสัมผัสได้ถึงความตกใจของลูกสาว เขารีบโทรเข้าก่อนปลอบใจลูกสาวเพื่อให้เธอไม่รู้สึกเสียใจไปมากกว่านี้ เพราะการวินิจฉัยทั้งหมดนั้น เอ็ดเวิร์ดได้ฟังจากปากคุณหมอแล้วว่า ขณะที่หญิงล้มนั้นมันไปโดนเส้นประสาทของเธอทำให้เธออาจจะเดินไม่ได้อีกต่อไป ด้วยความที่กลัวลูกจะเสียใจไปมากกว่านี้ เขาจึงไม่ยอมพูดอะไรเอาแต่กอดปลอบใจลูกทั้งน้ำตา

      "คุณพ่อ!!..บอกหญิงสิคะ..หญิงเป็นอะไร คุณพ่อ?"

      "ไม่เป็นไรลูก หญิงจะต้องหาย หญิงจะต้องกลับมาเดินได้เหมือนเดิม เชื่อพ่อนะ พ่อจะหาหมอเก่งๆมาทำกายภาพบำบัดให้ลูกเดินได้เป็นปกติ"

     "พ่อพูดอะไร พ่อบอกว่าหญิงจะเดินได้เหมือนเดิม หมายความว่าตอนนี้…ไม่!!!!ฮือฮือ..หญิงกำลังจะกลายเป็นคนพิการใช่ไหมคะพ่อ ฮือฮือ!!ไม่จริง!!!เฮือก!!"

       "หญิงลูก หญิง!! คุณหมอครับ ลูกสาวผมหมดสติไปแล้วครับ มาช่วยที!! หญิงลูก!! หญิง!!" เอ็ดเวิร์ดถึงกับต้องกุมขมับนั่งร้องไห้เพราะเขารู้ว่าหญิงเสียใจหนักเเค่ไหนที่รู้ว่าต่อจากนี้ไปเธอจะเดินไม่ได้แล้ว..ณ เวลานี้เขาคือกำลังใจที่ดีและสำคัญที่สุดของหญิง เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ยอมให้หญิงเป็นอะไรไปอีกเด็ดขาด หมอและพยาบาลวิ่งเข้ามาช่วยกันดูการของหญิง เธอโดนทำร้ายจิตใจอย่างสาหัสและยิ่งมารู้ว่าตัวเองจะเดินไม่ได้อีก ก็ยิ่งสาหัสไปมากกว่าเดิม