- ["จุดกำเนิดของมันก่อนการกลายมาเป็ 'เวทพันหน้า' คือ ปีศาจไร้หน้าแห่งโลกความตาย มันจะถือกำเนิดในดินแดนที่มีความมืดมิด และกลิ่นอายแห่งความตายหนาแน่นเท่านั้น มันคือสัตว์ปีศาจที่มีไสยเวทย์ที่น่ากลัว ร่ายเวทได้ถึงสี่ธาตุ ลักษณะแท้จริงของมันคือปีศาจที่ไร้รูปร่าง มองไปเห็นแต่ก้อนเนื้อสีมืดไร้กระดูก มันสามารถปลอมแปลงเป็ทุกสิ่งมีชีวิตได้ แต่จุดสังเกตคือ... มันไม่อาจจะพูดเป็คำพูดตอบโต้ได้ เพราะมันไม่เข้าใจภาษา แต่มันกลับเรียนเสียงของร่างแปลงได้อย่างสมจริง ตราบที่มันจำได้ว่า สิ่งมีชีวิตที่มันเรียนแบบนั้นเคยพูดอะไรไว้บ้าง"] -
- ["ไม่ง่ายที่ผู้ใดจะพบ 'ปีศาจไร้หน้า' และยิ่งเป็รูนทักษะของมัน เพราะยากนักที่ปีศาจไร้หน้าจะยกระดับตัวเองเป็าาแห่งปีศาจ แต่ถึงอย่างนั้นในอดีตก็มีผู้รูน 'ปีศาจไร้หน้า' เขาได้อยู่บนจุดสูงสุดและก้าวข้ามขอบเขตอาณาจักรแห่งดาราไปแล้ว ไม่เช่นนั้น ก็คงไม่มีโอกาสได้เจอปีศาจชั้นสูง เช่น 'ปีศาจไร้หน้าแห่งโลกความตาย' ได้ วันเวลาได้ล่วงเลยไปผู้วิเศษที่อยู่ระดับเหนือขอบเขตแห่งปราชญ์ได้ศึกษารูนของปีศาจไร้หน้า ด้วยความเห็นที่ว่ามันมีประโยชน์ต่อรุ่นเยาว์ของตระกูล แต่นั่นก็ทำให้เขาจำเป็ต้องตัดทอนความสามารถหลายอย่างของรูนนี้"] -
- ["ตัดองค์ประกอบแห่ง 'ธาตุมืด' อำนาจของ 'มายาภาพ' ที่เป็ทักษะพื้นฐานของปีศาจไร้หน้า จดจำมันไว้แต่เพียงการปรับแต่งรูปโฉม โดยมีธาตุน้ำและดินเป็พื้นฐาน จากนั้นก็ส่งต่อรูนทักษะนี้ให้ลูกหลานในตระกูล"] -
- ["แต่น่าเสียดายวันเวลาอันเนิ่นนาน ตระกูลผู้วิเศษที่อยู่เหนือระดับอาณาจักรแห่งดารานั้นตกต่ำ ทักษะนี้จึงได้ตกทอดและขายผ่านกลุ่มการค้าอันหลากหลาย มันกลายเป็ของที่หาไม่ยากและมีจุดอ่อน"] -
- ["นั่นคือ...แม้เ้าจะปลอมแปลงใบหน้าได้ แต่พลังโอน่าจะเคล้าคลอไปทั่วร่างกายเ้า หากผู้วิเศษที่มีพลังเนตรมองกระแสโอน่าเห็นก็จะมองตัวตนเ้าได้ในทันที"] -
- ["แต่เดี๋ยวก่อนด้วยความที่ระบบของเรามองเห็นรากเหง้าที่แท้จริงของมันได้ ทำให้เราสามารถบอกเส้นทางฝึกฝนที่แท้จริง และพาเ้าไปสู่ 'เวทพันหน้า' ของแท้ที่ไม่ใช่แค่ส่วนตัดรอนอันนี้ได้"] -
'ปลื้มปริ่ม' คำพูดเดียวหลังจากการส่งจิตตระหนักรู้ในรูนของเซี่ยซีหาน
"ขอบคุณท่านพ่อมดขาว" มันกล่าวอย่างนอบน้อม นี่คือผลประโยชน์ที่อยู่บนสถานการณ์อันเลวร้าย
ก่อนพ่อมดขาวจะทำทีท่าสนิทและพูดร่ายยาว เพราะ้าชี้แนะการฝึกฝนทักษะรูนนี้ให้เซี่ยซีหาน
โดยปัญหาในการฝึกทักษะรูนนี้ มีปัญหาเล็กน้อยคือ จำต้องใช้พลังโอน่าของตัวเองจำนวนมาก โอน่าจะไหลออกจากร่างมากมายใน่ฝึก
เซี่ยซีหานคิด ดูท่านี่จะเป็เป้าประสงค์แท้จริงของพ่อมดขาวเซียวเล่อต่อตัวมัน มันจึงมอบทักษะราคาแพงให้มันเช่นนี้ เซี่ยซีหานกำหางไอ้พ่อมดขาวชั่วได้ในทันที
นั่นเพราะเซียวเล่อมันไม่มีทางรู้ เซี่ยซีหานมีพลังโอน่ามากมายยิ่งกว่าตัวมันเสียอีก ต่อให้ใช้เท่าไหร่ก็แทบจะไม่มีหมด หากไม่ะเิพลังใช้โอน่าสร้างสิ่งใหญ่โตระดับอาคารั์
'คิกคิกคิก ไอ้โง่พ่อมดขาวเอ็งคิดจะหลอกต้มและฆ่าบิดาเหรอ หากเดาไม่ผิดเอ็งคงคิดว่าทักษะรูนของบิดามันยอดเยี่ยม เอ็งเลยโลภอยากได้สินะ คิกคิกคิก แต่เอ็งไม่รู้หรอกว่า แท้จริงทักษะรูนของบิดาคือรูนธาตุบริสุทธิ์ระดับต่ำที่หาง่าย... แต่... จริงเพราะบิดามีระบบช่วยโกงทำให้ฝึกฝนได้เร็วและถูกต้องก็เท่านั้น' แม้จะดีใจแต่เซี่ยซีหานก็รู้ว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน คิดได้แบบนี้ใบหน้าก็เริ่มกลับมาดำมืดอีกครั้ง
ไม่กล้าใช้พลังโอน่าจำนวนมากในการฝึก
"ซีหานเหตุใดเ้าจึงไม่ถ่ายพลังโอน่าควบคุมร่างกายเ้าต่อเล่า นี่จะเป็การฝึกฝนที่ดี"
พลังโอน่าตอนนี้ไหลเวียนรอบร่างของเซี่ยซีหานผ่านการแนะนำของพ่อมดขาว
เซี่ยซีหานลดพลังโอน่าของตนลงอย่างรวดเร็ว ก่อนแสร้งเหนื่อยอ่อน
"ท่านพ่อมดขาวขอรับ ข้าคิดว่าพลังโอน่าของข้าถึงขีดจำกัดแล้ว เมื่อครู่ข้าได้ใช้พลังโอน่าช่วยท่านลุงเจียไป ตอนนี้จึงมีพลังโอน่าไหลเวียนในกายไม่มาก"
พ่อมดขาวเซียวเล่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้าง มันหัวเราะ 'ใช่สิ ใช่สิ ไอ้เด็กนั้นพึ่งใช้พลังสร้างธาตุจากความว่างเปล่าไปมาก มันไม่มีทางใช้พลังวิเศษอย่างต่อเนื่องไปได้ หากมันยังอยู่ในระดับ "ย่างก้าวแรก" หรือ "ผู้ฝึกหัด" มันสมควรเป็เช่นนี้ ท่าแบบนี้ก็แสดงว่าไอ้เด็กนี้อยู่ในสภาวะโอน่าอ่อนแอแล้ว เช่นนั้น มันก็พร้อมที่จะถูกกริดปัญญาของข้าปักหัวใจแล้วสินะ'
ดวงตาของพ่อมดขาวเซียวเล่อไม่อาจจะปกปิดประกายความดีใจได้
"ทุกคนพวกเราเร่งเดินทางกันเถอะ พวกเราจะได้ออกจากถ้ำนี้ไปสักที" พ่อมดขาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี
เจียตัวนิ่งไม่ได้พูดอะไร
แต่เหอิ่...
"เมื่อครู่เ้าเด็กน้อยซีหานพึ่งใช้พลังโอน่าหมดไป นอกจากนั้นคนของเราก็ยังพึ่ง..."
"ทำตามที่เขาบอก" เจียตัวจับไหล่เหอิ่
เหอิ่นักรบาุโมองเจียตัวก่อนหันมองพ่อมดขาว มันคล้ายจะเดาอะไรออก ก่อนหันมองคนของพ่อมดขาวที่อยู่ไม่ไกลและสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เสื้อผ้าและผ้าคลุมของเหล่าคนของพ่อมดขาวแม้จะมีคราบเืจากการต่อสู้อยู่บ้าง แต่มันกลับไม่มีร่องรอยการต่อสู้กับค้างคาวปีศาจเลย
ขาของค้างคาวปีศาจนั้นเร็ว เวลาเกาะเกี่ยวชุดนั้นควรจะขาด เป็รอยนิ้วเล็กๆ แต่คนของพ่อมดขาวทุกคนไม่มีมัน
เหอิ่หายใจเข้ารึหลังเห็นเบาะแส หลังจากตั้งใจสังเกต
แต่ทำไมเจียตัวถึงให้ทำตามสิ่งที่พ่อมดขาวพูดละ เหอิ่ไม่เข้าใจ มันรู้ว่าเจียตัวเห็นอนาคตอะไรบางอย่าง
สิ่งนี้พ่อมดขาวย่อมไม่มีทางรู้
"ท่านหัวหน้าทั้งสองอย่าได้กังวล เส้นทางต่อจากนี้เดี๋ยวพวกข้าจะเป็คนนำทางเอง นอกจากนั้นเ้าเด็กน้อยซีหาน ข้าก็ถูกใจมันนัก อยากจะรับมันไว้เป็ศิษย์ของตัวเอง เช่นนั้นเส้นทางต่อจากนี้เดียวข้าจะคุ้มครองมันอย่างใกล้ชิด เช่นนั้นทางต่อจากนี้พวกท่านหัวหน้าทั้งสองแค่ดูแลคนที่าเ็ เช่นนั้น... ท่านทั้งสองเห็นควรว่าอย่างไร... พวกท่านไม่คิดเหรอว่าพวกเราควรเร่งหาทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"
"อืม..." เจียตัวพูดคำเดียว
เหอิ่มองเจียตัว แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร เพียงแต่แอบกระซิบอะไรบางอย่างกับเจียตัว
"เจียตัวนี่ใช่สิ่งที่ถูกต้องแน่รึ"
"ข้าไม่รู้ แต่ข้ารู้อะไรบางอย่าง"
"สะพาน... เหอิ่เ้าจงจำไว้ 'สะพาน' เมื่อถึงตอนนั้นไม่ว่าข้าจะทำอะไรเ้าต้องช่วยข้า ทำเหมือนในอดีตที่พวกเราพบกับ 'ปีศาจั์ตัวนอน'"
ั์ตาของเหอิ่เป็ประกายคำว่าปีศาจั์ตัวนอน มีความหมายแฝง
มันคือตอนที่เหอิ่และเจียตัวเข้าทำากับปีศาจั์ที่มีขนาดใหญ่เกือบเท่าขุนเขา อาณาจักรส่งกองทัพไปร่วมสามพันคน แต่ในกลุ่มมีคนของเจียตัวและเหอิ่กลับทรยศ วันนั้นเจียตัวได้รับนิมิตจากลางสังหรณ์ของตัวเอง เขาเห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
และมีอาการปวดศีรษะเป็เช่นในวันนี้ แต่ในวันนั้นเจียตัวได้เล่าถึงผู้ลงมือให้เหอิ่ฟังอย่างละเอียด จากนั้นทั้งสองและเพื่อนในกลุ่มก็รอโอกาส และสังหารไอ้สวะนั้นก่อนในจังหวะที่มันไม่คาดคิด นั้นคือแผน
เหอิ่ยิ้มให้เจียตัว ก่อนยักคิ้วและไม่พูดอะไรต่อ
มันเข้าใจความสามารถของเจียตัวอย่างถ่องแท้
...
'แล้วตูละ' เซี่ยซีหานมองเหอิ่ที่ดูอารมณ์ดีขึ้น ก่อนมองเจียตัวที่ทำมือไล่มันไปอยู่ในวงล้อมของศัตรู
'ไอ้ลุงหนวด ทำไมเอ็งไม่เล่าแผนให้บิดาฟังบ้าง' เซี่ยซีหานอยากจะะโให้เจียตัวฟังเช่นนี้ แต่มันทำไม่ได้
ไหล่ของเซี่ยซีหานถูกพ่อมดขาวโอบราวกับคนสนิท ก่อนพามันเดินไปแนวหน้า รายล้อมด้วยคนของพ่อมดขาว ซึ่งดูเหมือนจะปล่อยภัยที่สุด
2K
