จากเหตุการณ์ที่มือปราบปีศาจบุกมาเล่นงานครอบครัวของเอเธนส์ถึงบ้านและในตอนนี้เทเรซ่ากับมุทินก็กำลังรับมือกับมือปราบปีศาจอย่างระยะประชิด ซึ่งเมื่อสักครู่นี้มือปราบปีศาจก็เพิ่งจะจัดการกับแวมไพร์สาวอย่างดารัญไปแล้ว 1 ราย
"เทเรซ่า คุณจงนำผงนี้ไปโรยใส่ตัวเอเธนส์ มาเรียและบิลลี่ซะ จากนั้นยอกให้เคกับคริสพาพวกเขาหนีไปให้ไกล เร็วเข้าผมจะรับมือไอ้หมอนี่ไม่ไหวแล้ว!!"
"ได้ค่ะ คุณต้านมันไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันออกมาช่วย"
"เฮอะ!!คิดว่าฉันจะปล่อยให้แกหนีไปได้งั้นหรอ พวกแกไม่มีทางรอดหรอก ชิ!!หลีกไปนะไอ้แก่!!"
"ไม่!!ฉันจะไม่มีวันให้แกทำลายครอบครัวและเผ่าพันธุ์ของฉันเด็ดขาด!ย้า!!!!" ในระหว่างที่มุทินกำลังรับมือกับมือปราบปีศาจอยู่นั้น เทเรซ่ารีบใช้จังหวะนี้วิ่งเข้ามาในบ้าน เพื่อบอกเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นให้ป้าเคและลุงคริสทราบ ก่อนที่เธอจะนำผงวิเศษนั้นไปโรยใส่ตัวลูกทั้งสามคนของเธอ เธอกอดพวกเขาทั้ง 3 คนอย่างเป็ห่วงเป็ใย ก่อนจะหันไปคุยกับเอเธนส์ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"ฟังแม่นะลูก..ตอนนี้เอเธนส์โตเป็หนุ่มแล้ว แม่ขอฝากให้เอเธนส์ดูแลน้องทั้งสอง ป้าเค ลุงคริสและเผ่าพันธุ์แวมไพร์ของเราแทนพ่อกับแม่ด้วยนะลูก"
"ปล่อยผมเถอะแม่ ผมจะออกไปช่วยพ่อกับแม่"
"แม่ทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆเอเธนส์ เค คริส พาพวกเขา 3 คนหนีไปซะ!!ทางนี้ฉันกลับมุทินจะจัดการเอง ฉันฝากพวกเธอทัั้งสองคน ดูแลลูกๆแทนฉันด้วย ไปเร็ว!!" เอเธนส์พยายามดิ้นสุดฤทธิ์เพราะเขาไม่สามารถทิ้งพ่อกับแม่ไว้ที่นี่และหนีไปอย่างสบายใจได้ เเต่ทว่าเมื่อผงวิเศษออกฤทธิ์จึงทำให้เอเธนส์รู้สึกง่วงและหลับไปในที่สุด ภาพเหตุการณ์สุดท้ายที่เอเธนส์เห็นคือ แม่กับพ่อของเขากำลังต่อสู้อยู่กับมือปราบปีศาจโดยไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่าใครจะเป็ฝ่ายชนะเขาก็หลับไปเสียก่อน เคกับคริสจัดการพาพวกเขาทั้งสามคนขึ้นรถและขับหายเข้าไปในป่าทันที หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นพวกเขาในละแวกหมู่บ้านแถวนั้นอีกเลย ข่าวของคฤหาสน์แวมไพร์ได้หายออกไปจากกลุ่มชาวบ้านในหมู่บ้านนั้น หญิงสาวภายในหมู่บ้านก็ยังคงดำเนินชีวิตไปในรูปแบบปกติจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบ 15 ปี คฤหาสน์หลังนั้นถูกทำลายและกลายเป็พื้นที่รกร้างไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้บริเวณนั้นอีกเพราะกลัวว่าครอบครัวของเอเธนส์จะย้อนกลับมานั่นเอง
ณ ประเทศไทย หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าบริษัทที่เธอเพิ่งจะถูกเชิญออกไม่กี่นาทีนี้เอง ด้วยภาระหนี้สินที่มากมายนั้นทำให้เธอคิดหนักว่า ถ้าเธอถูกไล่ออกจากงานแบบนี้ เธอจะเอาเงินที่ไหนใช้หนี้...แต่แล้วป้ายประกาศใบหนึ่งก็ได้ปลิวมาตามลมและแปะเข้าที่หน้าของเธอพอดี ซึ่งเมื่อเธอแกะมาดูก็เห็นว่าเป็ใบปลิวสมัครงานในตำแหน่งแม่บ้าน เธอดีใจหนักมากรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดตามเบอร์ที่อยู่ในใบปลิวนั้นเพื่อติดต่อสมัครงานทันที
"สวัสดีค่ะดิฉันอินทุอรนะคะ ดิฉันเห็นใบประกาศรับสมัครงานแม่บ้านน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าได้คนหรือยังคะ?" เสียงปลายสายกระแอมเบาๆก่อนจะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นชวนให้เธอขนลุก แต่ด้วยความที่หนี้สินมันน่ากลัวกว่าทุกอย่างจึงทำให้เธอลืมความกลัวทุกอย่างไปหมดสิ้น
"เรายังรับคนตลอดครับ เพราะบริษัทเราจะกระจายพนักงานไปทำความสะอาดตามหมู่บ้านครับ ไม่ทราบว่าสะดวกสัมภาษณ์ออนไลน์ตอนนี้เลยไหมครับ?"
"สัมภาษณ์ออนไลน์ตอนนี้เลยหรอคะ?"
"ใช่ครับ แต่ถ้าหากไม่สะดวกก็ไม่เป็ไรนะครับ"
"สะดวกๆค่ะ..เเต่ขอเวลาสักครู่นะคะ" อินดี้ล้วงกระจกในกระเป๋าออกมาส่องดูผมเผ้าและใบหน้าของเธอว่าเรียบร้อยดีหรือยังก่อนจะเปิดกล้องเพื่อวีดีโอคอลสัมภาษณ์งาน
"สวัสดีครับ เชิญแนะนำตัวได้เลยครับ"
"สวัสดีค่ะฉันชื่ออินทุอรค่ะ ชื่อเล่นชื่ออินดี้ เคยทำงานที่บริษัทส่งออกมาก่อนและก็เคยทำพาร์ทไทม์เป็แม่บ้านบ้างค่ะ"
"อายุเท่าไหร่ครับ มีแฟนแล้วหรือยัง"
"อายุ 24 ปีค่ะ ยังไม่มีแฟน"
"อ๋อครับ ถ้าผมรับคุณเข้าทำงาน คุณพร้อมเริ่มงานวันไหนครับ?"
"เริ่มได้ทันทีเลยค่ะ ไม่ทราบว่าบริษัทของคุณอยู่แถวไหนคะเพราะว่าถ้าอยู่ไกลดิฉันจะได้เช่าหอพักไว้ด้วยเนิ่นๆน่ะค่ะ"
"เื่ที่พักไม่ต้องห่วงครับ ทางเรามีที่พักให้ฟรีครับ" คนสัมภาษณ์เงียบไปสักพัก อินดี้ก็ได้แต่นึกอยู่ในใจว่าถ้ามีที่พักให้ฟรีแบบนี้เธอก็สบายใจไปอีกเปราะ เพราะมันจะช่วยให้เธอลดค่าใช้จ่ายบางส่วนได้นั่นเอง
"ok ครับ ผมตกลงรับคุณเข้าทำงาน พรุ่งนี้เช้าคุณเก็บของเข้ามาที่พักได้เลยครับเดี๋ยวผมจะส่งโลเคชั่นให้"
"เอ่อ..ขอเป็เย็นๆได้ไหมคะ เพราะว่าดิฉันต้องเก็บของ แล้วก็ทำความสะอาดบ้านหลังเก่าก่อนน่ะค่ะ"
"เอาที่คุณอินดี้สะดวกเลยครับ เพราะพรุ่งนี้จะเป็การอบรมเบื้องต้นเฉยๆ ไม่มีการทำงานครับ คุณอินดี้จะมาตอนไหนก็ได้ครับ ส่วนเื่เงินเดือนคุณอินดี้สามารถเรียกได้ตามที่คุณ้าเลยนะครับ"
"นี่แสดงว่า ตอนนี้ฉันได้งานทำแล้วใช่ไหมคะ?"
"ใช่ครับ ทางเรารับคุณเข้าทำงานแล้ว ดีใจด้วยนะครับ พรุ่งนี้เจอกันเย็นๆครับ สวัสดีครับ"
"ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะ เย้ๆได้งานทำแล้วเว้ย ย๊ะหู้!!!" อินดี้ดีใจจนเผลอะโโลดเต้นออกมาโดยลืมไปว่าตอนนี้เธออยู่ในพื้นที่สาธารณะและผู้คนพลุกพล่าน สายตาเกือบ 10 คู่หันมามองที่เธอเป็ตาเดียวกันเพราะคิดว่าเธอคงมีอาการไม่ปกติ เมื่ออินดี้ตั้งสติได้และเห็นว่ามีคนกำลังมองเธออยู่ เธอจึงแกล้งทำเป็คุยโทรศัพท์และเดินหลบออกไปจากตรงนั้นแก้เขิน...อินดี้รีบตรงกลับมาที่บ้านเพื่อจะเก็บของและทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อย เธอกวาดห้องไปฮำเพลงไปด้วย ความอารมณ์ดีของเธอดังลงมาถึงชั้นล่างทำให้รำไพ(เเม่ของอินดี้)ที่กำลังทำกับข้าวอยู่นั้น เกิดความแปลกใจจนต้องรีบเดินขึ้นมาดูลูกสาวทันที
"อินดี้ เป็อะไรหรือเปล่าลูก ดูท่าทางอารมณ์ดีเชียว เห็นเจแปน(เพื่อนร่วมงานของอินดี้) บอกว่าลูกเพิ่งโดนไล่ออกจากที่ทำงานไม่ใช่หรอ?"
"ใช่ค่ะแม่..แต่อินดี้ได้งานใหม่แล้ว แถมเขายังบอกว่าให้อินดี้เรียกเงินเดือนได้ตาม้าเลยนะคะแม่"
"จริงหรอลูก ถ้าเป็แบบนั้น พวกเราก็มีตังค์ใช้หนี้แล้วล่ะสิ"
"ใช่ค่ะแม่ ต่อไปนี้ พวกเราจะสบายกันแล้วนะคะ แม่ไม่ต้องห่วงนะกินดีจะต้องรีบหาเงินมาใช้หนี้ให้ได้ อินดี้สัญญาว่าแม่จะต้องได้อยู่อย่างสุขสบายค่ะและความฝันสูงสุดของอินดี้ก็คือ หนูกับแม่จะเปิดร้านร้านอาหารเล็กๆแล้วดูแลกิจการช่วยกันเก็บเงินวันละเล็กละน้อย แล้วอินดี้จะพาแม่ไปเที่ยวรอบโลกเลยนะคะ" อินดี้โผลเข้ากอดแม่ของเธออยากมีความสุข เพราะเธอคิดว่า ในอนาคตข้างหน้าของเธอนี้ ความสุขระหว่างเธอกับแม่คงจะอยู่อีกไม่ไกล แต่เธอไม่อาจรู้เลยว่าการไปทำงานของเธอครั้งนี้ จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอบ้าง อินดี้จะได้ทำตามฝันของเธอหรือไม่ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
219
