“ มันขึ้นอยู่ที่ว่าเ้ามีความสามารถหรือเปล่า!? ”
วิชาดาบตระกูลหวัง กระบวนท่าที่ 1 ทลายหินผา!!!!
หวังกังพุ่งเข้าใส่หวงเปาอย่างดุดัน เขาง้างดาบขึ้นข้างบนพร้อมกับโคจรปราณจากจุดตันเทียนไปยังมือและส่งต่อไปที่ดาบ กลายเป็ดาบที่เคลือบไปด้วยปราณสีแดงแสด ฟาดลงไปตรงๆ หวงเปาไม่อยู่เฉยๆ ถึงความเร็วของหวังกังจะน่าใ แต่เขาก็โคจรปราณไปไว้ที่กระบี่และฟาดกระบี่ไปปะทะกับดาบของหวังกังด้วยกระบวนท่าประจำตระกูล ทำให้เกิดลมกรรโชกบริเวณรอบๆพวกเขาทั้งสองคนทำให้ฝุ่นคลุ้งไปทั่วบริเวณ
การปะทะเมื่อครู่ทำให้ดึงดูดสายตาของคนอื่นๆที่อยู่บริเวณรอบๆ และเมื่อฝุ่นจางหายไปก็ปรากฏภาพอันน่าตื่นใขึ้น นั่นคือ หวงเปาถูกทำให้ถอยไปครึ่งก้าว เขามองหวังกังด้วยสีหน้าตื่นใ และคิดในใจด้วยความประหลาดใจ
‘ อะไรกัน!? นี้ข้าแพ้การดวลงั้นหรือ แม้ว่าพลังปราณของข้าจะเหนือกว่าเขาเนี่ยนะ? …อย่าบอกนะว่าความเข้าใจในวิชาของมันจะเหนือกว่าข้าไปแล้ว!? ’
“ ไม่น่าเชื่อจริงๆ!! อายุน้อยขนาดนี้จะมีความเข้าใจลึกซึ้งขนาดนี้แล้ว เผื่อตัดปัญหาในอนาคต ไม่ว่าอย่างไรในวันนี้เ้าก็ต้องตายเท่านั้น ”
“ มันขึ้นอยู่ที่ว่าเ้ามีความสามารถนั้นหรือเปล่า!? ”
ทั้งสองคนเริ่มปะทะกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หวงเปาไม่ได้ปะทะตรงๆกับหวังกังอีกแล้ว เขาอาศัยประสบการณ์กับเล่ห์เหลี่ยมของเขาเหลือหลบหลีกและสวนกลับหวังกัง ทำให้หวังกังประสบกับความลำบากในการจัดการแม้กระทั่งบางครั้งก็ถึงขั้นพลาดท่าเสียเปรียบเลย
อีกด้านหนึ่ง ฉู่หลินเยาก็ยังคงปะทะกับหลงเฉาเฉินอยู่เช่นเดิม ทั้งสองมีประสบการณ์เล่ห์เหลี่ยมที่พอๆกัน พวกเขาจึงสูสีกันอย่างมาก และจะปะทะกันจนลมกรรโชกบริเวณรอบๆจนไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ได้ก็ตาม ฉู่หลินเยาเหลือบมองบริเวณรอบๆที่ทั้งสองกองกำลัง กำลังปะทะกันอยู่ เขาเห็นผู้คนาเ็ล้มตายเป็จำนวนมาก และการต่อสู้ของเขาก็คงไม่จบง่ายๆเช่นกัน เขาถ่อยร่นออกมาข้างหลังและมองหลงเฮาเหลินด้วยสีหน้าจริงจัง
“ ไม่คิดว่ามันเป็การต่อสู้ที่เปล่าประโยชน์งั้นหรือ?? หลงเฉาเหลิน!! ”
“ สำหรับพวกข้า มันมีประโยชน์ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น!!....หากเ้าไม่อยากตายก็รีบไสหัวกลับตระกูลเ้าไปซะ ไม่เช่นนั้นเ้าจะมีจุดเหมือนหวังกัง!! ”
“ พวกเ้าจะทำอะไรกันแน่?? ตระกูลหวังมีอะไร เ้าถึงอยากได้ขนาดนี้??....เหมืองเหล็กงั้นหรอ? ที่เหมืองเหล็กมันมีอะไรกัน!?? ”
“ มันไม่ใช่เื่จำเป็ที่ข้าต้องบอกคนนอกอย่างเ้า!?...ตอนนี้มันสายเกินไปสำหรับเ้าที่จะถอนตัวแล้ว ตระกูลฉู่จะต้องถูกร่างแหไปกับตระกูลหวัง และตระกูลเ้าจะต้องถูกทำลายเช่นเดียวกัน ”
“ เ้าคิดว่าข้าจะยอมงั้นหรือ?? อย่าฝันไปเลย!? ”
การปะทะครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนๆมาก เหมือนที่ผ่านมาพวกเขายังไม่ได้เอาจริงกัน ครั้งนี้พวกเขาใส่พลังกันอย่างเต็มที่ ฉู่หลินเยาหมายจะเอาชนะให้เร็วที่สุดและไปช่วยหวังกังที่สู้อย่างสูสีโดยที่ใครจะเป็ฝ่ายชนะก็ไม่แปลกใจ ส่วนหลงเฉาเหลินก็พยายามป้องกันและถ่วงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด เพื่อรอให้แฟนการของพวกเขาสำเร็จ
นอกจากทั้งการต่อสู้ของเหล่าเ้าตระกูลแล้ว การต่อสู้ที่อื่นๆก็ดุเดือดไม่แพ้กัน ด้วยความที่เป็ตระกูลระดับเดียวกันทำให้พวกเขามีพลังพอๆกัน เหล่าผู้าุโของทั้งสองฝ่ายต่างก็สู้กันอย่างดุเดือด แต่แล้วมันก็มีคนผู้หนึ่งที่ทำให้สมดุลของการต่อสู้เปลี่ยนไป เขามีพลังที่มากกว่าคนอื่นๆมากนัก เขาเริ่มไล่จัดการพวกนักรบระดับล่างไปจนถึงผู้าุโบางคนด้วยการลอบโจมตี
“ หวังเข่อซิง เ้าคนทรยศ วันนี้ข้าจะสังหารเ้าเสีย!! ”
หนึ่งในผู้าุโของตระกูลหวังเห็นหวังเข่อซิงกำลังไล่สังหารคนของฝ่ายเข้าอยู่ก็ะโลั่นและพุ่งเข้าใส่ด้วยความโกรธแค้นพร้อมฟาดดาบที่เคลือบปราณจางๆไว้ที่ดาบในมือ หวังเข่อซิงหันไปมองยังต้นเสียงก่อนที่จะยิ้มออกมา เขาก็ฟาดดาบไปปะทะกับอีกฝ่ายด้วยปราณที่เคลือบด้วยเช่นกัน
ความต่างระหว่างระดับทำให้ปราณของหวังเข่อซิงเข้มข้นมากกว่า ทรงพลังมากกว่า และให้ผู้าุโคนนั้นกระเด็นออกไปราวกับหินที่ถูกขว้างไปกระแทกกับพื้น จากนั้นก็กระอักเืออกมาคำโต มองหวังเข่อซิงด้วยสีหน้าเบิกโตตื่นใ หวังเข่อซิงค่อยๆเดินเข้าไปหาผู้าุโคนนั้นช้าๆ
“ เจ้…เ้า!! เ้าทะลวงระดับไปกำเนิดปราณระยะต้นั้แ่เมื่อใด? ”
“ ข้าจำเป็ต้องตอบเ้าด้วยหรือไง? ผู้าุโเจ็ด เ้าไม่ควรเข้าร่วมและไม่ควรพุ่งเป้ามาที่ข้าไม่เช่นนั้นเ้าคงไม่ต้องตกตายาเช่นนี้ ”
“ ต่อให้ตายข้าก็ไม่อภัยให้กับคนทรยศเช่นเ้าหรอก!! ”
“ ข้าก็ไม่้าเหมือนกัน!! ”
ฉึก!! หวังเข่อซิงแทงดาบไปที่ผู้าวุโสเจ็ดที่ไม่มีแรงลุกเนื่องจากอาการาเ็ภายในจากการปะทะเมื่อสักครู่ทำให้เขาไม่อาจต้านทานหวังเข่อซิงและก็ต้องถูกหวังเข่อซิงแทงดาบไปที่ห้องใจอย่างช้าๆและสิ้นใจในที่สุด
หลังจากสังหารผู้าุโเจ็ดเรียบร้อย เขาก็กลับไปอยู่บริเวณรอบๆการต่อสู้ของหวังกังกับหวงเปา และคอยมองไปที่การต่อสู้ทั้งสองเรื่อยๆ ระหว่างที่คอยสังหารกองกำลังของอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ
เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานก็มีคนมาเจอศพของผู้าุโเจ็ดถูกสังหาร พวกเขาร้องะโออกมาด้วยความโกรธ แต่จากร่องรอยการต่อสู้พวกเขาสามารถสรุปได้เลยว่าคนที่สังหารผู้าุโเจ็ดนั้นต้องมีพลังเหนือกว่าแต่คนที่มีพลังเหนือกว่าผู้าุโได้ก็คือเ้าตระกูลที่อยู่ระดับกำเนิดปราณ ส่วนพวกผู้าุโจะอยู่ที่ระดับกลั่นปราณและพวกนักรบจะมีระดับไล่ลงมา แต่เท่าที่พวกเขารู้เ้าตระกูลกำลังต่อสู้กันอยู่ไม่มีทางมาสังหารผู้าุโเจ็ดได้
“ พวกมันต้องมีคนที่อยู่ระดับกำเนิดปราณแน่ อันตรายแล้วแจ้งกับทุกคนให้ระวังเอาไว้…อย่าลืมไปแจ้งกับเ้าตระกูลด้วย ”
พวกเขาทั้งหมดรียแยกย้ายกันไปแจ้งเตือนไว้ฝ่ายของพวกเขาระวังตัวเองไว้ และพยายามตามหาคนที่มีพลังระดับกำเนิดปราณที่แฝงตัวอยู่ จากที่สูสีกลายเป็เริ่มเสียเปรียบในที่สุดทั้งต้องต่อสู้ ทั้งต้องระวังการลอบโจมตีและยังต้องคอยสังเกตรอบๆเพื่อตามหาคนที่แฝงตัวอยู่ กลายเป็ความตึงเครียดและทำให้พวกเขาเริ่มเสียท่าในที่สุด
ทางด้านฉู่หลินเยาที่ได้รับข่าวก็มองหลงเฮาเหลินด้วยสายตาเ็า เขากวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาดูคนที่แฝงตัวอยู่ และในจังหวะนั้นหลงเฮาเหลินก็โจมตีเขาอย่างฉับพลันทำให้ฉู่หลินเยาเสียหลักเล็กน้อย หลงเฮาเหลินยิ้มด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“ มองที่อื่นในระหว่างที่ต่อสู้กับข้าเช่นนี้ เ้าจะไม่ดูถูกข้าเกินไปหน่อยหรือ?? ”
“ หึ!! ไอแก่เ้าเล่ห์ บังอาจดึงคนนอกเข้ามาเกี่ยว!! ”
“ คนนอก? ไม่นะ ในที่นี้ไม่มีคนนอก ฮ่าๆ!!! ”
มองดูหลงเฮาเหลินหัวเราะอย่างชอบใจ ฉู่หลินเยาก็ขมวดคิ้วทันที จากคำพูดของอีกฝ่ายมันหมายความว่าคนที่เป็ไพ่ลับนั้นเป็คนในสี่ตระกูล แต่จากที่เขารู้นอกจากเ้าตระกูลแล้ว เหล่าผู้าุโหรือคนอื่นๆก็ไม่มีใครที่มีพลังระดับกำเนิดปราณ ทันใดนั้นเองเขาก็คิดบางอย่างได้และมองไปที่ หวังกังที่กำลังต่อสู้อย่างดูเดือด แม้จะดูเหมือนกำลังได้เปรียบและจะชนะในที่สุดแต่จริงๆแล้วเขากำลังถูกหลอกล้อโดยหวงเปาให้ไปยังตำแหน่งที่พวกเขา้า
“ บัดซบ!! นี้คือแผนการของพวกเ้าสินะ!?....หวังกัง!!”
ฉู่หลินเยาพยายามไปหาหวังกังและะโบอกให้ระวัง ในจังหวะที่เขาพุ่งออกไปนั้น หลงเฮาเหลินก็ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาจากนั้นก็ฟาดดาบในมือใส่ฉู่หลินเยาด้วยพลังทั้งหมด เนื่องจากเขาไม่ทันได้ตั้งตัว จึงทำได้เพียงป้องกันดาบของอีกฝ่ายเท่านั้นและนั่นก็ทำให้เขาต้องกระเด็นออกไป ทำให้เขาได้รับาเ็ภายในเล็กน้อย
“ รู้แล้วสินะ!! แต่มันสายไปแล้วละ…ตอนนี้เ้าควรเป็ห่วงตัวเองดีกว่า!! ”
“ ใครที่คอยซุ่มอยู่กันแน่!? ”
“ มันไม่ใช่เื่ของเ้า!! แต่เดี๋ยวอีกไม่นานเ้าก็จะรู้แล้วละ!! ”
หลงเฮาเหลินพูดจบก็พุ่งเข้าใส่ฉู่หลินเยาด้วยสีหน้าและรอยยิ้ม เนื่องจากอาการาเ็ตอนนี้เขาจะเปลี่ยนจากรับเป็ลุกแทน และตอนนี้เองฉู่หลินเยาต้องเป็ฝ่ายรับและยังเสียเปรียบอยู่เรื่อยๆ หากยังเป็เช่นนี้ต่อไปเขาจะเป็ฝ่ายที่แพ้ในที่สุด
การต่อสู้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ และหวังกังก็ถูกหลอกล้อให้เข้าใกล้ตำแหน่งที่พวกเขา้าเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว เนื่องจากความโกรธแค้น ความเศร้าเสียใจ ความมุ่งมั่นที่จะสังหารอีกฝ่ายเพื่อล้างแค้นอย่างเดียวทำให้เขาไม่ทันได้สังเกตความผิดปกติของหวงเปาที่พยายามตั้งรับอย่างเดียวจนแทบจะไม่ตอบโต้เลย
ตอนนี้ดาบกับกระบี่ปะทะกันและทำให้หวงเปากระเด็นไปกระแทกต้นไม้อย่างรุนแรง และเหมือนเขาจะยังลุกขึ้นทันทีไม่ได้ หวังกังไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาพุ่งเข้าไปหมายจำฟันหวงเปาซ้ำเพื่อจัดการให้เสร็จ ทันทีที่หวังกังกำลังจะฟันดาบ หวงเปาก็ยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัย
ก่อนที่จะถึงตัวหวงเปา หวังกังััได้ถึงอันตรายจากด้านข้าง เขาเหลือบไปมองก็พบว่าเป็ชายแก่คนหนึ่งที่กำลังพุ่งมาที่เขาพร้อมกับดาบในมือด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ เมื่อเห็นชายแก่คนนั้นสายตาของหวังกังเปลี่ยนไปทันที จิตสังหารถูกปล่อยออกมาอย่างท่วมท้น และเปลี่ยนเป้าหมายาพุ่งเป้าไปที่ หวังเข่อซิง ชายแก่ที่พุ่งเข้ามาหาเขาพร้ะโกนสุดเสียง
“ ตาย!!!!! ”
ปัง!! จากการปะทะหวังกังก็ประหลาดใจทันทีเพราะหวังเข่อซิงทะลวงระดับแล้ว มือของเขาสั่นเล็กน้อยจากการปะทะ เขามองไปที่หวังเข่อซิงกระเด็นถอยหลังไปไม่กี่ก้าว ตอนนี้เขาก็ได้สติขึ้นมาทันที มันไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาเลือกที่จะประกาศา เพราะหวังเข่อซิงทะลวงระดับหมายถึงมีระดับกำเนิดปราณคนใหม่ถือกำเนิดและมันจะทำให้สมดุลเปลี่ยนไป
ก่อนที่จะได้ทำอะไรต่อ หวงเปาก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวและใช้วิชากระบี่ที่ทั้งรวดเร็วและแม่นยำใส่หวังกังแต่มันไม่ใช่แค่หวงเปายังมีหวังเข่อซิงอีกคนที่พุ่งเข้าใส่หวังกังด้วยเช่นกันและใช้วิชาดาบตระกูลหวังประสานการโจมตีกับหวงเปาหมายจะสังหารหวังกัง เขาจะหลบก็ไม่ทันเขาเร่งโคจรปราณไปทั่วร่างกายและรวบรวมปราณไว้ที่ดาบเพื่อใช้กระบวนท่าดาบตระกูลหวังที่รุนแรงที่สุดโจมตีปะทะกับทั้งสองคน
วิชาดาบตระกูลหวัง กระบวนท่าสุดท้าย ดาบสิ้นสุด!!!!
อ๊ากก!!!!! หวังกังะโร้องเพื่อปลุกใจตัวเอง เมื่อทั้งสองปะทะกันฝ่ายหวังเข่อซิงทั้งสองร่นถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่หวังกังนั้นกระเด็นไปไกลราวกับลูกศรที่ถูกปล่อยจากคันธนู พร้อมกระอักเืคำโตออกมา เนื่องจากกำลังเสริมจากหวังเข่อซิง ทำให้หวังกังกลายเป็เสียเปรียบอย่างแน่นอน
“ เ้าตระกูล!! ”
คนจากตระกูลหวังต่างใที่หวังกังเสียท่าถึงขั้นกระอักเืออกมา และเมื่อพวกเขามองไปยังหวังเข่อซิงพวกเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าหวังเข่อซิงทะลวงระดับแล้ว และเป็แผนที่จะจัดการกับหวังกังก่อน โดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขากำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหาหวังกังเพื่อช่วยแต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เคลื่อนไหว ก็ได้มีคนเคลื่อนไหวผ่านพวกเขาไป และคนที่อยู่ในบริเวณรอบๆต่างก็ประหลาดใจกับสิ่งที่พวกเขาเห็น
“ ท่านพ่อ!!!! ”
หวังเฟยหลงกลับมาแล้ว นั่นทำให้คนตระกูลหวังต่างก็ปลื้มปิติกันอย่างมาก ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่คนตระกูลฉู่ด้วยเช่นกัน พวกเขาดีใจที่หวังเฟยหลงยังมีชีวิต เหตุผลหลักๆที่พวกเขาเลือกที่จะช่วยเพราะหวังเฟยหลง แต่เมื่อมีข่าวว่าหวังเฟยหลงตายแม้พวกเขาจะรู้สึกเสียใจแต่ก็ยังคงช่วยตระกูลหวัง หากตระกูลหวังสูญสิ้นต่อไปจะเป็ตระกูลพวกเขาแทน
เพียงครู่เดียว พวกเขาก็ได้สติและรีบเข้าไปปกป้องหวังเฟยหลง พวกเขาทั้งหมดละการต่อสู้ของพวกเขาและไปล้อมหวังเฟยหลงที่วิ่งเข้าไปดูอาการของหวังกังเพื่อปกป้องเขาจากอันตราย
“ ล้อมพวกเขาทั้งสองเอาไว้ ปกป้องไว้ให้ได้!! ”
ตอนนี้เองสายตาของหวังเข่อซิงกับหวงเปามองหวังเฟยหลงด้วยสายตาประหลาดใจ โดยเฉพาะหวังเข่อซิงที่เห็นว่าหวังเฟยหลงตายไปแล้วแน่ๆ พวกเขาประหลาดใจจนทำตัวไม่ถูกและเพียงครู่เดียวหวังเฟยหลงก็ไปถึงตัวหวังกังและตามมาด้วยคนตระกูลหวังกับตระกูลฉู่ที่มาล้อมรอบหวังเฟยหลงเพื่อปกป้องเขาอย่างไม่คิดชีวิต
1K
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)