หลงเปารีบเอากระดาษกับพู่กันเข้ามา
"ฮูหยินบ่าวเอามาแล้ว"
"ดี หลงเปา เ้าช่วยฝนหมึกหน่อย"
"ขอรับ" ขณะที่หลงเปากำลังฝนหมึกนั้น ก็มีเสียงดังที่ลาน พลันนั้นก็มีสตรีชุดสีแดงสดที่เร้าร้อนนั้น นางแต่งหน้าจัดจ้านยิ่งกว่านางในหอคณิกา ตามด้วยพวกบ่าว
"พี่สะใภ้สาม ข้าได้ยินว่าท่านหกล้มจนาเ็หนักปานตาย แต่ดูสิตอนนี้ข้าเห็นท่านก็สบายดีนิ "นางพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกรังเกียจ
"โอ๊ะ คุณหนูหกท่านลืมไปแล้วหรอเ้าคะ ฮูหยินสามนั้นโง่เขลา คงแยกไม่ออกระหว่างป่วยปานตายหรือหกล้มนิดๆหน่อยๆ "สาวใช้นางหนึ่งพูดขึ้นท่าทางนางประจบประแจงคุณหนูหก สาวใช้ที่พูดขึ้นมานั้นคือคนของเรือนข้า ยิ่งข้าโดนรังแกเท่าไหร่ พวกนางก็จะได้ค่าตอบแทน
"นั้นสินะ ถึงพูดกับเ้าไปก็ไม่รู้เื่ เพราะเ้ามันโง่ ฮ่าฮ่า"เมื่อเห็นคุณหนูหกหัวเราะ พวกนางก็หัวเราะตาม คุณหนูหกผู้นี้นางชื่อ อี้เหลียน นางเป็บุตรีของนายหญิงรอง นิสัยหยิ่งผยอง
"คุณหนูหก ท่านมาทำอะไรที่นี้ ตอนนี้ฮูหยินกำลังป่วยอยู่ "หลงเปา้าให้คุณหนูหกผู้นี้ออกไปเขากลัวว่าอาการาเ็ของฮูหยินจะกำเริบ หารู้ไม่ว่าตอนนี้ฟ่านเว่ยรักษาตัวเองไปแล้ว
"แกไอขี้ข้า กล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ พวกเ้าจับมันไว้ ถ้าข้าไม่สั่งสอนมัน มันคงเหิมเกริม"อี้เหลียนหันออกคำสั่ง พวกบ่าวที่ติดตามนางมา พาหันรุมจับหลงเปา
"หยุดนะ พวกเ้าจะทำไรข้า"หลงเปากระวนกระวาย
ฟ่านเว่ยหรี่ตาลง ตอนนี้เขากำลังอารมณ์ไม่ดี้าระบายอารมณ์พอดี
เพล้ง !!
"กรี๊ดดดด!!!" เสียงกรี๊ดร้องของหญิงสาวดังขึ้น พวกบ่าวที่พากันรุมจับหลงเปาหันไปมองต้นทางเสียงก่อนจะกันไปมองทางฟ่านเว่ย
ฟ่านเว่ยหยิบแจกันก่อนที่จะเขวี้ยงอีกรอบ
บ่าวที่จับกุมหลงเปาแตกกระเจิดไปอีกทาง อี้เหลียนนางใสุดขีด รู้ตัวอยู่ว่าคนโง่ที่ขี้ขลาดแต่ไม่เคยเห็นคนนี้ใช้กำลังออกเืยางตกเช่นนี้
"เ้าๆ กำลังทำอะไรอยู่ คิดจะฆ่าเลยหรือ ข้าจะให้เ้าหย่ากับพี่สามซะ "นางพูดขึ้น เ้าคนโง่มันอาจจะแค่แกล้งทำเป็ แค่นางขู่มันก็กลัวแล้ว
หึ ฟ่านเว่ยไม่สนเขวี้ยงแจกันไปอีกรอบ
"กรี๊ด!!"เสียงแหลมของพวกนางดังไปจนแก้วหูข้าจะแตก
ข้าลุกเดินไปทางหลงเปา
"เรือนนี้คือเรือนของข้า พวกเ้าคือคนของเรือนข้า ทำเช่นนี้จะดีรึ"ฟ่านเว่ยเอยปากพูดเสียงเรียบ
"หึ เ้ามันก็แค่ตัวอะไร เ้ามันก็แค่อีตัวที่พี่สามพามาจากข้างนอก จะบอกไว้นะพี่สามเขามีคนที่อยู่ในใจแล้ว คิดว่าตอนนี้ได้นั่งเป็ภรรยาเอกอยู่หรือ ฮ่าๆ ข้าอยากหัวเราะให้สำลักตาย คนที่อยู่ในใจพี่สามก็คือ คนที่อยู่ข้างกายเขาเอง" นางหัวเราะเสียงแหลมดังลั่นไปทั่วเรือน
"นั้นสิ เ้าคะ คนโง่ก็คือคนโง่ หลงคิดว่าตัวเองเป็ภรรยาเอกหรือ ก็แค่อีตัวที่พามาจากข้างนอก "สาวใช้หัวเราะตามนาย เสียงพวกนางช่างน่ารังเกียจเสียจริง
หลงเปากำหมัดแน่น น้ำตาคลอตาแดงก้ำ แค้นใจแทนนายตน
ฟ่านเว่ยไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขามองตามหลงเปา อาช่างเป็เด็กดีจริงๆ ตาแดงก้ำ น้ำตานั้น มันช่างกระตุ้นอารมณ์จริงๆตอนนี้ อยากเห็นสีหน้าที่หวาดกลัวนั้นอีก
"ตอนนี้ ข้าจะมอบความเมตตาให้พวกเ้า ให้พวกเ้าได้ตื่นเสียที พวกเ้าจับพี่สะใภ้สามไว้ ข้าจะให้เขาได้ตื่นเสียที"นางเอยคำสั่งด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง
"ขอรับ/เ้าค่ะ"พวกบ่าวพากันมาล้อมรอบฟ่านเว่ยและหลงเปา หลงเปาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
ฟ่านเว่ยดึงร่างของหลงเปาหลบด้านหลังก่อนที่จะพุ่งไปถีบบ่าวหญิงที่อยู่ข้างหน้าล้มลงก่อนที่จะเตะไปชนผนังกำแพง เืแดงฉาดพุ่งออกมาจากปาก
ผู้คนที่เฝ้ามองต่างใ ฟ่านเว่ยเข้าไปจับตัวบ่าวชายที่อยู่ใกล้เขาหยิบเศษแจกันมาทุบศีรษะบ่าวชายนั้น เขาแย้มยิ้มให้กับผลงานที่ห่างหายไป 2 ปี ก่อนที่จะหันไปมองหญิงสาวด้วยใบหน้าที่เปื้อนเืพร้อมกับลงมือฟาดกระหน่ำ
อี้เหลียนหวาดกลัว ขาของนางอ่อนปวกเปียก พิงประตู นางหน้าสีซีด
"เ้าๆ พวกเ้ายังไม่รีบทำตามอีก"นางรีบสั่ง แต่ไม่มีผู้ใดกล้าถ้าหากเข้าใกล้ เกรงว่าตนจะเป็จะรายต่อไป
"พวกเ้า ทำไมยังมัวแต่ยืนนิ่งอยู่อีก คุณหนูหกสั่งพวกเ้าก็รีบทำตามสิ"เซียงหลี่ สาวใช้ข้างกายอี้เหลียนนางทั้งหวาดกลัวแต่ก็ยังหยิ่งผยอง พวกบ่าวพากันมองหน้ากันก่อนที่จะทำตามคำสั่ง
"หืม พวกเ้ามันคนเรือนข้านิน่า"ฟ่านเว่ยลุกขึ้นก่อนที่เดินเข้าใกล้พวกบ่าว เดินหนึ่งก้าวพวกย่างถอยห่างหนึ่งก้าว
"หลงเปา กฎในเรือนว่าอย่างไรนะ"ฟ่านเว่ยเอยปากก่อนที่จ้องเขม็งไปที่พวกบ่าว
"ไม่เคารพนาย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ใช้กำลัง ี้เีสันหลังยาว โบย 20ที แล้วขับออกจากจวนขอรับ"หลงเปาตอนนี้ลืมความขลาดกลัวแล้ว ตอนนี้นายตนสามารถจัดการกับพวกบ่าวเสียข้าวสุกพวกนี้ เขาละสะใจเสียจริง
"เ้ากล้าหรอ!"อี้เหลียนขึ้นเสียง เ้าคนโง่ผู้นีคิดจะทำไรของมันกัน มันควรที่จะตัวสั่นกลัวด้วยความน่าสมเพชสิ ไม่ใช่ลุกขึ้นมาตอบโต้เช่นนี้ นี้มันถูกทุบตีจนเสียสติไปแล้วหรือ นอกจากจะโง่แล้วบังเป็บ้าไปด้วย
"เหตุใด ข้าจะไม่กล้า ฮืม เรือนนี้ก็เรือนของข้า บ่าวพวกนี้ก็ของข้า ข้าจะทำไรมันก็เื่ของข้ามิใช่หรือน้องสะใภ้"ฟ่านเว่ยตอบด้วยน้ำยียวน กวนประสาท เฝ้ามองสีหน้าที่เหมือนอมขี้ของอี้เหลียน
"หากข้าปล่อยไป ถ้าเื่นี้พูดถึงคนนอกจะเป็เช่นไรกันนะ อา "ข้าค่อยๆพูด เฝ้ามองหน้านางต่อไป นางเริ่มหายใจแรงขึ้น ถ้านางอกแตกตายก็คงดี
"ข้าเป็คนโง่ก็จริงอยู่ แต่ก็แต่งเข้ามาเป็ภรรยาเอกแถมยังเป็ถึงภรรยาของขุนนางในราชสำนัก น้องสะใภ้คิดดูสิ ถ้าเื่ถึงหูผู้อื่น เ้าคิดว่า"เสียงของข้าค่อยๆเอยเบาๆ พลางขยับเข้าไปใกล้อี้เหลียน
"ผู้คนคงคิดว่าคนในจวนนี้ร่วมหัวกันกลั่นแกล้งภรรยาของขุนนางราชสำนัก"ข้าจับปอยผมของนาง ก้มลงมองนาง
สายตาที่เ็าของฟ่านเว่ยสบเข้ากับอี้เหลียน นางผละออก หลาดผวากับดวงตาสีดำคู่นั้นที่เหมือนก้นหลุมราวกับปีศาจที่ผุดขึ้นมา ใบหน้าที่งดงามเปื้อนไปด้วยเืที่กำลังยิ้มแย้มให้นาง
ขานางสั่นก่อนที่สติของนางจะหมดไป พร้อมกับน้ำที่ไหลตามร่องขา
---------------------------------------------
ตอนหน้านี้คือ พี่เว่ย
พ่อจะฟาด
27K
