พรหมลิขิตรัก..นายวายร้าย

 แฮก แฮก แฮก ไปไหนของมันว่ะเนี่ย ทางทีมเลขาโทรมาแจ้งฝ่ายขายว่าบอสเลื่อนประชุมให้เร็วขึ้นอีกสองชั่วโมง และตอนนี้ผมก็กำลังตามหาพายุเพราะพวกรุ่นพี่ทีมเอเดินมาบอกว่าติดต่อพายุไม่ได้และกลัวว่าจะไม่ทันเวลาประชุมเลยเดินมาถามผมที่อยู่ทีมบีเพราะเห็นว่าเราสองคนสนิทกัน ผมเองพอทราบเ๱ื่๵๹ก็กดโทรศัพท์หาพายุทันทีแต่ก็ติดต่อไม่ได้และตอนนี้ก็กำลังตามหาเ๽้าเพื่อนตัวแสบอยู่

 “อ้าว แตงแกวิ่งไปไหนของแกเนี่ย” นั่นไง ไอ้เพื่อนตัวแสบ

 “แกไปไหนมาเนี่ย ทำไมติดต่อไม่ได้เลย”ผมรีบถามทั้งๆที่ยังยืนหอบหายใจอยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิท

 “ไปซื้อกาแฟกับขนมมาไว้ให้แกกิน เผื่อแกหิวตอนทำงาน” มันตอบอย่างไม่ได้นึกว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่

 “โอ๊ยยย ไม่ต้องกงไม่ต้องกินแล้วโว้ย บอสเรียกประชุมเร็วกว่าเดิมสองชั่วโมง แล้วนี้ชั้นตามหาแกมาชั่วโมงครึ่งแล้วเนี่ย”ผมบ่นยาว

 “ฉิบหายแล้ว เหลืออีกสิบนาที ไปเร็วแตง วิ่ง”แล้วไอ้พายุเพื่อนรักก็ฉุดผมให้ออกวิ่งไปทางลิฟท์ที่เพิ่งจะวิ่งออกมาก่อนหน้านี้

 “แล้วทำไมไม่มีใครโทรบอกชั้นว่ะไอ้แตง”พายุหันมาบ่นหลังจากกดลิฟท์ไปยังชั้นที่มีการประชุม

 “เขาพยายามโทรหามึงกันแ้ลวไหมล่ะ แม่งปิดเครื่อง”ผมบ่น

 “เชี้ย แบตหมด”ไอ้พายุก่นด่าตัวเองเสียงดังลั่นลิฟท์ที่ดังลืมชาร์ตแบตโทรศัพท์

 ~~ห้องประชุมทีมการตลาด~~

ปัง(เสียงรีบร้อนเปิดประตู)

  ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหว และแทบจะหยุดหายใจ บวกกับส่งสายตาแสดงความสงสารมายังพายุ และแตงโม เพราะพวกเขาทั้งสองคนดันเข้ามาในห้องประชุมช้ากว่าบอสเพียงแค่ 5 นาทีเท่านั้น และเป็๞ที่รู้กันว่าบอสไม่ชอบคนมาสาย

 “เอ่อ ขอโทษครับที่พวกผมมาสาย”พายุเอ่ยขึ้น และยกมือขึ้นสะกิดไหล่เพื่อน

 “ขะ...ขอ......”ยังไม่ทันที่แตงโมจะพูดจบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาดก็ขัดขึ้น

 “ผมไม่ได้แจ้งไปแล้วหรือ ว่าเลื่อนการประชุมให้เร็วขึ้น”ตฤณพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองทั้งสองคน

 “แจ้งแล้วครับ แต่ผมเพิ่งทราบเมื่อ 10 นาทีก่อนหน้านี้จึงรีบมา”พายุพูดขึ้นเพื่ออธิบาย

 “ผมไม่รับรู้ว่าพวกคุณทราบเมื่อไหร่ ผมรับรู้แค่ว่าผมแจ้งพวกคุณให้ทราบแล้ว”ตฤณยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบเชียบขาดเช่นเดิม

 “เอ่อ ขอโทษครับบอส ที่พวกเราเข้ามาสาย คราวหน้าพวกเราจะระวังให้มากกว่านี้ครับ”แตงโมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วค่อมศรีษะลงเพื่อแสดงความขอโทษจากใจจริง

  “ผมไม่รับฟังคำขอโทษจากพวกคุณ แต่เอาเถอะถือว่าเป็๲ความผิดครั้งแรก ผมจะปล่อยผ่านไป อย่าให้มีครั้งหน้าอีก เข้าใจไหมครับ ทุกคน!!!”ประโยคหลังเน้นย้ำกับพนักงานทุกคนที่อยู่ในห้องประชุม ทุกคนพยักหน้ารับหงึกๆ

    แล้วการประชุมกับฝ่ายการตลาดก็เริ่มขึ้นอย่างเข้มข้น ทุกขั้นตอนถูกนำเสนออย่างมืออาชีพโดยทีมงานทั้งสองทีม ผลงานส่วนใหญ่ที่ถูกนำเสนอถูกสั่งให้ปรับแก้ไขกลยุทธ์ต่างๆตามที่เห็นสมควร บุคลากรทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องต่างใช้สมองกลั่นกรองทุกสิ่งเพื่อให้ได้แผนงานที่มีคุณภาพและถูกใจบอสอย่างมากที่สุด สุดท้ายการประชุมที่แสนจะยาวนานของฝ่ายการตลาดก็สิ้นสุดลงโดยใช้เวลสามชั่วโมงเต็ม 

 “ยังไงก็ขอบคุณทุกท่านมากครับที่ร่วมกันวางแผนออกมาได้อย่างที่ผมหวังไว้ ไตรมาสต่อไปก็ฝากด้วยนะครับ”ท่านประธานลุกขึ้นจากหัวโต๊ะแล้วก้าวเดินออกไปทันที

~แผนกการตลาด~

 “แตงวันนี้ไปเที่ยวกันมึง”พายุเดินมาเกาะไหล่ผม

 “เอางั้นเหรอว่ะ”ผมเอียงคอถาม

 “เอางั้นแหละมึง เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์และ”มันตอบกลับผมด้วยใบหน้าเนือยๆ

 “เออๆ ไปก็ไป”

 “เดี๋ยวกูไปรับตอนสามทุ่มแล้วกัน”พายุนัดเวลา

 บริษัทของเราแบ่งทีมขายเป็๞สองทีม นั่นก็คือทีมเอที่พายุเป็๞สมาชิกอยู่และทีมบีที่มีผมเป็๞สมาชิกอยู่สมาชิกอยู่ และก็สังเกตได้ไม่ยากใช่ไหมครับว่าทีมไหนคือทีมที่มีผลงานยอดเยี่ยม ใช่แล้วคลับทีมที่มีผลงานยอดเยี่ยมนั่นก็คือทีมเอของไอ้พายุนั่นเอง โดยที่ทีมเอจะได้ดูแลโปรเจคใหญ่ๆระดับท๊อปของประเทศ ส่วนของทีมบีก็จะดูแลโปรเจคเล็กๆอย่างพวกบริษัท SME อะไรประมาณนี้ และเพราะแบบนี้ไงไอ้พายุมันถึงได้บ่นว่ามันเหนื่อยและวิธีผ่อนคลายของมันก็อย่างที่มันบอกก่อนหน้านี้แหละ นั่นคือการไปดื่มเหล้าแล้วก็ออกสเต็ปตามเสียงเพลง