"ยืนโม้อะไรล่ะนั่น"เสียงกวนๆของเด็กหนุ่มดังขึ้นข้างหลังของจินเขาหันไปเจอเด็กหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตา ยิ่งดูยิ่งคิดถึง จินยิ้มให้ทีหนึ่ง
"วันนี้ไม่มีเรียน?"จินถาม
"วันนี้วันเสาร์"เด็กหนุ่มตอบ
"อ่อ"จินพยักหน้าตอบกลับไป
"แล้วนี่พี่จะกลับมาอยู่บ้านแล้วหรอของเต็มรถเลย"เด็กหนุ่มถามจิน ซึ่งบ่งบอกความสัมพันระหว่างทั้งสองจินพยักหน้าให้แทนคำตอบ
"มาถูกจังหวะมากคินช่วยพี่ขนของเข้าบ้านหน่อย"จินพูดจบก็เก็บของในรถเดินเข้าบ้านตัวปลิว
"โอเค"คินตอบรับพร้อมเดินเข้ามาช่วยขนของเข้าบ้านพร้อมสีหน้าเนือยๆพี่ชายเขาใช้ข้ออ้างว่าจะไปอ่านหนังสือในเมืองได้ไม่ถึงเดือนก็วิ่งแจ้นกลับบ้านมาซะละ
ทางฝั่งจินหลังจากเปิดประตูเข้าไปในบ้านก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงมีอายุดังออกมาจากทางส่วนที่เป็ห้องครัว
"คิ้นนน!ใครมาบ้านเราน่ะลูก"ขณะที่ร้องถามเธอเดินออกมาจากครัวก็ได้เจอกับลูกชายทั้งสองที่เดินหิ้วข้าวของหลายอย่างตามกันมา จินวางของลงแล้วยกมือไหว้
"สวัสดีครับ แม่"จินไหว้แม่เสร็จก็เดินเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง
"อะไรกัน อยู่บ้านนู้นแค่แป๊ปเดียวเองอะไรจะคิดถึงแม่ปานนั้น"แม่กอดรับจินครู่หนึ่งก่อนจะตีไหล่ลูกชายเบาๆลูกชายคนโตของเธอโตขนาดนี้แล้ว ยังจะมาทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กๆอีกส่วนคินนั้นได้แต่ส่ายหัวกลับการกระทำของทั้งสองคน เพราะดูเหมือนของที่เหลือในรถน่าจะเป็เขาที่ต้องขนคนเดียวคิดได้ดังนั้นคินก็วางของแล้ววนกลับไปที่รถเพื่อขนของอีกรอบ ส่วนทางด้านจินนั้นก็ยังกอดแม่ของเขาไม่ยอมปล่อยพร้อมกับพูดคำหวานๆขึ้นมาเบาๆ
"สำหรับผมมันนานมากครับ" ทั้งสองคลายอ้อมกอดของกันส่วนทางแม่นั้นกำลังจ้องมองลูกชายพร้อมกับสายตาสงสัย มาแนวนี้คงต้องไปทำอะไรแผลงๆมาชัวร์เลย
"ถึงจะมาปากหวานใส่แม่ก็ไม่มีอะไรให้หรอกนะ"
ตุบ!
ทั้งสองยิ้มให้กัน ก่อนที่อยู่ๆก็มีเสียงของตกพื้นทั้งสองหันไปเจอชายแก่แต่ก็ดูแข็งแรงดีคนหนึ่ง และสิ่งที่ตกอยู่ข้างๆก็เป็อุปกรณ์การเกษตรเ้าของเสียงเมื่อครู่ชายแก่ทำหน้าใเหมือนไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
"ผมออกจากบ้านไปสวนแค่แป๊ปเดียว แค่แป๊ปเดียวคุณก็นอกใจผมแล้วเหรอ"ชายแก่มองทั้งสองคนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อและจริงจังมา
จินที่เห็นแบบนั้นก็เอาตัวมาบังแม่ของเขาไว้มองไปที่ชายแก่ดูสุขภาพดีคนนั้นด้วยแววตาจริงจังแล้วพูดขึ้น
"ถึงคุณจะมาก่อน แต่ผมจะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด"
"..............."เกิดความเงียบขึ้นทั้งสองฝั่ง
....
....
"ฮ่าๆๆๆๆๆ"×3
ทั้งสามะเิหัวเราะให้กับสถานการณ์เมื่อครู่ ส่วนคินที่ได้ยินบทสนทนาจากข้างนอกก็ถอนหายใจและส่ายหัวให้กับความกวนๆของครอบครัวนี้(แต่นายก็อยู่ครอบครัวนี้นะคิน)ก่อนจะเดินเอาของไปเก็บอะไรแบบนี้มีให้เห็นจากสองพ่อลูกนั้นเป็ประจำเขายังรู้สึกขอบคุณตัวเองอยู่เลยที่ไม่ได้เป็แบบนั้น
"สวัสดีครับพ่อ"จินยกมือไหว้ชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม 'ไม่เปลี่ยนไปเลยบรรยากาศที่น่าคิดถึงนี้'จินคิด...
ชายแก่หรือพ่อของจินยังคงหัวเราะและเดินเข้ามาหาและตบไหล่ลูกชายคนโตของเขา
"กลับมาั้แ่เมื่อไหร่ไหนแกบอกว่าจะอ่านหนังสือสอบไง"พ่อของจินถามขึ้นแต่ก่อนที่จินจะได้ตอบพ่อของจินก็พูดต่ออีกว่า
"หืม? แกออกกำลังกายมาเหรอ? ดูมีกล้ามเนื้อขึ้นนะ"
"ก็นิดหน่อยครับพ่อ รู้สึกว่าตัวเองอ้วนเกินไปมันเทอะทะ"จินตอบ
"งั้นเหรอ ก็ดีแล้วล่ะที่คิดได้"พ่อจินยิ้มรับกับคำตอบของลูกชายคนโตจากนั้นสองพ่อลูกก็เดินไปคุยกันที่ห้องรับแขก ซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมีแค่โต๊ะเก้าอี้แล้วก็ทีวีเท่านั้นส่วนแม่ก็กลับเข้าครัวไปทำอาหารตามเดิม
"พ่อครับ ผมว่าจะกลับมาอยู่บ้านไม่สอบแล้ว"หลังจากที่จินคุยกันกับพ่อในหลายๆเื่เขาก็เปิดประเด็นถึงสิ่งที่เขา้าพ่อเงียบไปสักพักแล้วถามว่า
"แล้วแกจะทำอะไร ถ้าแกจะไม่เป็ครู?"จินยื่นบัญชีเงินฝากฉบับนึงวางไว้บนโต๊ะ
"ผมมีเงินอยู่ก้อนนึง ผมว่าจะลงทุนกับที่ดินของเราและก็ซื้อที่ข้างๆเพิ่มด้วยแล้วก็ ผมอยากให้พ่อมอบมันให้ผมเป็คนจัดการต่อจากนี้ผมจะปรับปรุงมันในแบบของผม"
พ่อฟังจบก็ถอนหายใจ และครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะตอบ
"ก็ได้ในเมื่อแกเลือกแล้วพ่อขอให้แกประสบแต่ความสำเร็จในสิ่งที่แกเลือกแล้วกันนะจิน"จินไหว้พ่ออีกครั้ง"ขอบคุณครับพ่อ"
"อ่อ พ่อครับผมอยากให้พ่อพาแม่ไปเที่ยวกันสักสองสามเดือนส่วนนี่ค่าจ้างครับ" จินยื่นบัญชีธนาคารอันเดิมให้พ่อ พ่อก็รับมาเปิดดูก็ใเพราะในนั้นมีถึง1ล้านบาท!!
"พ่อ...."ขณะที่พ่อกำลังจะปฏิเสธจินก็พูดดักไวแล้วนำบัญชีในกระเป๋าอีกสี่ห้าเล่ม
"ผมมีเยอะแล้วอันนั้นพ่อเอาไปเถอะถือซะว่าไปผ่อนคลายบ้าง"จินมองด้วยสายตาอ้อนวอน
"แล้วจะให้ไปวันไหน? จ้างเยอะขนาดนี้แปลว่าอยากให้ไปเร็วๆสินะ"พ่อกล่าวอย่างรู้ทันส่วนจินก็ยื่นตั๋วเครื่องบินที่เตรียมไว้ออกมาให้ทันที
"พรุ่งนี้ครับ"ทั้งสองมองหน้ากันสักพักพ่อก็ร้องขึ้น
"คู๊ณณณ!! ลูกมันกลับมาบ้านไม่ทันไรมันก็จะไล่พ่อแม่มันออกจากบ้านซะแล้ววว"จินได้แต่ยืนมองพลางส่ายหน้ากับความเล่นใหญ่ของพ่อ
1K
