บทที่ 31 ไม่มีมารยาททั้งบ้าน
เห็นหวังเฉิงเดินจากไปต่อหน้าต่อตา ลู่เจียวเจียวและตู้ิอวี่ต่างมองหน้ากัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายหวังถึงเ็าใส่พวกเขากะทันหันแบบนั้น
คุณชายหวังไม่ได้มาเพราะร้านขายยาเย่าหวังหรอกเหรอ? ตู้ิอวี่ก็อยู่ตรงนี้แท้ ๆ ยังไงซะเขาก็ต้องไว้หน้าบ้างสิ!
ลู่กั๋วฟู่เองก็มึนงง แต่ขณะนั้นเองตู้ิอวี่ก็พูดขึ้นทันทีว่า “อ้อ! ผมรู้แล้ว! ไม่เป็ไรหรอกครับ คุณชายหวังคงจะยุ่ง เลยต้องรีบไปตระกูลหวังยิ่งใหญ่นี่ครับ คงมีเื่ต้องจัดการเยอะ!”
ได้ยินดังนั้น ลู่เจียวเจียวก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ๆ ต้องเป็แบบนั้นแน่ ๆ ยังไงซะ สัญญาของเราก็เซ็นเรียบร้อยแล้ว! ตู้ิอวี่คุณนี่เป็สามีที่ดีที่สุดเลย!”
ลู่กั๋วฟู่ก็รู้สึกตัว รีบพยักหน้าและมองตู้ิอวี่ด้วยสายตาชื่นชม ในตอนนั้นเอง ตู้ิอวี่ก็รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้วจึงรีบพูดขึ้น
“พ่อครับ พ่อเห็นไหมครับ ว่าผมกับเจียวเจียวก็คบกันมาขนาดนี้แล้ว บอกตามตรงนะครับ ร้านขายยาของเราอยากร่วมมือกับครอบครัวของพ่อมาตลอด ถึงแม้ว่าบ้านเราจะขายยา แต่เราก็สนใจโอกาสที่จะได้ร่วมมือกับตระกูลโจวที่พ่อได้มาในครั้งนี้มาก ดังนั้นพ่อคิดว่า…”
ได้ยินดังนั้น ลู่กั๋วฟู่ที่กำลังตื่นเต้นก็ไม่ลังเล พยักหน้าตอบตกลงทันที
“ได้สิ! พวกเราก็เป็ครอบครัวเดียวกัน ตระกูลลู่ของเราจะเติบโตได้ ก็ต้องพึ่งพาครอบครัวของแกทั้งนั้น! เื่ความร่วมมือรอเซ็นสัญญาได้เลย!”
ได้รับคำยืนยันจากลู่กั๋วฟู่ ทำเอาตู้ิอวี่ดีใจจนเนื้อเต้น ฮึ่ม! รอเซ็นสัญญาเมื่อไหร่… ตระกูลลู่ก็จะได้จบเห่ทันที!
ในขณะเดียวกัน หลังจากออกมาจากตระกูลหวังแล้ว หลัวเซิงก็ตรงไปที่โรงเรียนของเหยาเหยา
พอมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เขาก็เห็นลูกสาวกำลังวิ่งะโออกมาด้วยรอยยิ้มที่สดใส
เมื่อเห็นดวงตาและรอยยิ้มที่สดใสของลูกสาวที่เหมือนกับลู่ชิงเมิ่งราวกับแกะ หัวใจของหลัวเซิงก็แทบจะละลาย เ้าตัวเล็กคนนี้ ได้รับมรดกเป็ข้อดีทุกอย่างจากเขากับลู่ชิงเมิ่ง เหมือนกับตุ๊กตาที่ปั้นแต่งขึ้นมาอย่างประณีต
ก่อนหน้านี้ หมอเทวดาเซวียก่อนออกจากตระกูลลู่ ได้มาหาเขาเป็การส่วนตัว และรักษาดวงตาของลูกสาวให้หายดี เพื่อเป็การตอบแทนหลัวเซิงได้ให้สัญญาว่าจะให้ความช่วยเหลือเขาหนึ่งเื่
หมอเทวดาเซวียรู้สึกซาบซึ้งเป็อย่างยิ่ง แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าคำสัญญาของคน ๆ นี้มีน้ำหนักมากเพียงใด
วันนี้เป็วันหยุดสุดสัปดาห์ ทำให้เด็ก ๆ ต่างเลิกเรียนเร็ว หลัวเซิงจึงพาลูกสาวไปที่ย่านการค้าใกล้ ๆ
มองดูเหยาเหยาที่มือต่างเต็มไปด้วยขนม ใบหน้าของหลัวเซิงเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ในตอนนั้นเองเ้าตัวเล็กก็ถูกดึงดูดความสนใจด้วยลูกอมน้ำตาลเคลือบผลไม้จากร้านผลไม้ที่อยู่ไม่ไกล
หลัวเซิงเข้าใจความหมายของลูกสาวทันที จึงพูดกับเธอว่า “เหยาเหยาเอาไหม? งั้นรอตรงนี้นะเดี๋ยวพ่อไปซื้อให้”
เ้าตัวเล็กได้ยินดังนั้น จึงพยักหน้ารัว ๆ “ค่ะพ่อ เหยาเหยาจะรอพ่อตรงนี้อย่างเรียบร้อยแน่นอน!”
หลัวเซิงรีบเดินไป แต่ทันทีที่เขาเพิ่งได้ลูกอมน้ำตาลเคลือบผลไม้มา ก็ได้ยินเสียงด่าทออย่างเกรี้ยวกราดดังมาจากด้านหลัง
“เด็กบ้านไหนเนี่ย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไง? เห็นไหมว่าทำเสื้อผ้าฉันเลอะหมดแล้ว? บอกมาพ่อแม่แกอยู่ไหน! ให้มาจ่ายค่าเสียหายให้ฉันซะ!”
ได้ยินดังนั้นหลัวเซิงก็หันกลับไปมอง ในวินาทีถัดมาภาพที่เขาเห็นก็ทำให้เขาโกรธจนเืขึ้นหน้า
เหยาเหยายืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้าผู้หญิงแต่งตัวฉูดฉาดคนหนึ่ง ซึ่งกำลังใช้นิ้วชี้หน้าด่าทอเธอด้วยถ้อยคำหยาบคายต่าง ๆ นานา
หลัวเซิงรีบเดินไปหาลูกสาวทันที เขาพยายามระงับความโกรธในใจ ยื่นผลไม้เคลือบน้ำตาลให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยน “เหยาเหยา ไม่เป็ไร ๆ พ่อมาแล้ว ไม่ร้องไห้นะ”
เด็กหญิงเห็นพ่อมาถึง เธอกับร้องไห้ออกมาทันที เหยาเหยาพูดทั้งน้ำตาว่า “พ่อ เหยาเหยายืนอยู่เฉย ๆ นะ น้าเดินชนเหยาเหยาเอง แล้วก็มาด่าเหยาเหยา”
“หึ เด็กเวรนี่ ถ้าแกไม่มายืนขวางทาง ฉันจะเดินชนแกได้ยังไง? ไม่เห็นรึไงว่าขยะในมือแกมาโดนเสื้อผ้าฉันเลอะหมดแล้ว? แล้วนี่ นายเป็พ่อของเด็กคนนี้ใช่ไหม? ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ ทั้งบ้านไม่มีมารยาท!”
ผู้หญิงแต่งตัวฉูดฉาดคนนั้นยังคงะโโวยวายไม่หยุด
หลัวเซิงพยายามอดกลั้นความโกรธ ปลอบใจลูกสาวไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ลุกยืนขึ้น สีหน้าของเขาก้เ็าขึ้นมาทันที “เหอะ แค่เสื้อผ้าราคาถูก ๆ ตัวเดียว อยากได้เท่าไหร่ ฉันจ่ายให้พันตัวก็ยังไหว! แต่เธอนี่เป็คนยังไง เด็กตัวเล็กยังด่าได้ขนาดนี้ เธอนี่มันเลวทรามจริง ๆ ”
“คนชั้นต่ำอย่างแก กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน? หักลืมตาซะบ้าง ชุดนี่มันมันเป็ชุดใหม่นะ! แถมยังเป็ของแบรนด์เนม ยังจะกล้าพูดว่าพันตัวอีก! น้ำหน้าอย่างแกแค่ชุดเดียวทั้งชีวิตนี้ก็คงไม่น่ามีปัญญาซื้อ!”
ผู้หญิงคนนั้นมองหลัวเซิงั้แ่หัวจรดเท้า เห็นว่าเขาแต่งตัวเรียบง่ายก็เยาะเย้ยทันที
“นี่เธอจะด่าลูกฉันเพราะเื่ชุด แค่นี้เนี่ยนะ?” ร่างกายของหลัวเซิงแผ่รังสีเย็นะเืออกมา ผู้หญิงคนนี้มันไร้เหตุผลสิ้นดี!
เมื่อรู้สึกถึงรังสีเยือกเย็นจากหลัวเซิง ผู้หญิงคนนั้นก็เกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมาทันที แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังะโเสียงดังว่า “ด่าแล้วจะทำไม? ไม่พอฉันยังจะตบมันด้วย!”
พูดจบ เธอก็ยกมือขึ้น ทำท่าจะตบเหยาเหยาทันที
“กล้าเหรอ!”
ดวงตาของหลัวเซิงฉายแววสังหาร เขารีบคว้ามือของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกดาบคมกริบแทงทะลุหัวใจ แม้แต่การหายใจก็ยังหยุดชะงักไปชั่วขณะ
“แก... แกจะทำอะไร!”
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นไม่กล้าเสียงแข็งเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
ในขณะนั้นเอง เหยาเหยาก็คว้าชายเสื้อของหลัวเซิงเอาไว้ “พ่อ เหยาเหยาทำผิดเหรอคะ?”
เหยาเหยายังคงร้องไห้อยู่ หลัวเซิงกลัวว่าไอสังหารของเขาจะทำให้ลูกสาวกลัว เขาจึงรีบเก็บมันกลับไป จากนั้นก็ลูบหัวเหยาเหยาอย่างอ่อนโยน “ไม่ใช่ ๆ ไม่ใช่ความผิดของเหยาเหยาเลย เดี๋ยวพ่อจัดการเอง”
เมื่อรู้สึกว่าแรงกดดันผ่อนคลายลง ผู้หญิงคนนั้นก็กลับมาอวดดีอีกครั้ง “เหอะ! ดูจากสภาพแกแล้ว แกจะจัดการอะไรได้? น่าขำชะมัด! เสื้อผ้าตัวนี้ของฉันราคาสองหมื่นห้าพันหยวน จน ๆ อย่างแก คงต้องทำงานหนักเป็สิบปีกว่าจะชดใช้ไหว! ถ้ารู้จักที่ต่ำที่สูงล่ะก็ รีบคุกเข่าขอโทษฉันซะ เผื่อฉันอารมณ์ดีจะยกโทษให้แก!”
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แค่ไอ้ขยะชั้นต่ำอย่างมัน ยังกล้ามาทำกร่างใส่เธออีกเหรอ?
แต่หลัวเซิงกลับแสยะยิ้ม “บอกมาสิร้านไหน ตอนนี้ฉันจะไปกับเธอ”
พูดจบ เขาก็อุ้มเหยาเหยาขึ้นแล้วผายมือให้ผู้หญิงคนนั้นนำทาง
“เชี่ย! แกมันชอบทำกร่างจริง ๆ เลยนะ! ได้ งั้นวันนี้ฉันจะดูว่าแกจะมีปัญญารึเปล่า! ร้านนั้นไง! วันนี้ถ้าแกจ่ายไม่ไหว ไม่ใช่แค่คุกเข่าขอโทษนะ แต่แกต้องคลานลอดหว่างขาฉันต่อหน้าลูกสาวแกด้วย!”
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความโเี้ ใบหน้าแสดงความมั่นใจออกมาราวกับเห็นภาพหลัวเซิงคุกเข่าขอร้องเธอแล้ว
“แล้วถ้าฉันจ่ายไหวล่ะ?”
หลัวเซิงพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
“งั้นฉัน เฉวียนซินเฟยจะคุกเข่าขอโทษแก!”
เฉวียนซินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงอย่างดูถูก
“ดี! ฉันไม่ได้บังคับเธอ เธอเป็คนเสนอเอง!”
หลัวเซิงหันหลังแล้วเดินนำออกไป
6K
