บทที่ 4
ถึงเวลาอาหารเย็นพ่อบ้านก็ขึ้นมาตามมีนาลงไปรับประทานอาหาร เมื่อไปถึงที่ห้องอาหารก็พบว่ามีโฬม สามีเ้าของร่างนั่งทานอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มทำเพียงเงยหน้าขึ้นมองเพียงชั่วครู่แล้วก้มลงทานอาหารต่อ ไม่ได้มีท่าทีสนใจหรือสนทนาใดๆ กับเธอ
มีนาจึงนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่างแล้วลงมือทานอาหารเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจทักทายหรือสนทนากับสามีเ้าของร่างเดิมเช่นกัน ความสนใจอยู่กับรสชาติอาหารตรงหน้า เป็แบบนี้ก็ไม่ได้แย่ ความสัมพันธ์แบบต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
อีกสิ่งหนึ่งที่นับเป็เื่ดีสำหรับมีนาคือดารินกับโฬมนอนแยกห้องกัน มีนาไม่รู้รายละเอียดเบื้องลึกเื้ัของความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาของทั้งคู่มากนัก การใช้ชีวิตเป็คนอื่นแถมยังมีสามีแล้ว มีนาค่อนข้างลำบากใจพอสมควรหากจะต้องมีอะไรกับคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคย
อีกทั้งชีวิตครั้งก่อนเธอก็มัวแต่ทำงานเก็บเงิน ไม่มีเวลามาสนใจเื่รัก ๆ ใคร่ ๆ พอชีวิตเริ่มดีขึ้นหน่อยก็มาตายไปซะก่อน เื่ความรักสำหรับมีนาถือเป็เื่ไกลตัวพอสมควร หญิงสาวที่ไม่เคยออกเดตไม่เคยมีความรัก จู่ ๆ ก็มีสามีเลย เื่ที่ต้องมีอะไร ๆ กัน มีนาขอเวลาทำใจ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กิจวัตรประจำวันของมีนาไม่มีอะไรมากมาย ตื่นเช้าขึ้นมาออกกำลังกาย ทานอาหารเช้า จากนั้นเวลาว่าง ๆ ก็อ่านหนังสือ หาก่ไหนขยันขันแข็งก็ไปเรียนทำอาหารกับบรรดาคนครัว ่แรกที่มีนาเข้าไปขอเรียนทำอาหาร ทุกคนเกร็งกันอย่างเห็นได้ชัด ไม่ค่อยกล้าสอนเท่าไหร่ แต่พอนานเข้าทุกคนก็เริ่มชิน และมีความกล้าที่จะชี้แนะสั่งสอนมีนามากขึ้น
หากวันไหนเบื่อที่จะอยู่แต่ในบ้าน มีนาก็ขับรถออกไปห้างสรรพสินค้าใช้บัตรเครดิตแบล็กการ์ดของร่างเดิมที่มีอยู่ ซื้อเสื้อผ้า หนังสือ ของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ บางครั้งก็ไปเดินพิพิธภัณฑ์หรือดูนิทรรศการต่าง ๆ เรียกได้ว่าชีวิตประจำวันของมีนาในแต่ละวันมีความสุขสงบเป็อย่างมาก
ส่วนความสัมพันธ์กับสามีเ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร มีนากับเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันประหนึ่งน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำโคลน ทั้งคู่เจอกันแค่มื้อเย็นเท่านั้น โฬมเป็นักธุรกิจที่งานรัดตัว มื้อเช้าของเขามีเพียงกาแฟแก้วเดียวและชายหนุ่มเลือกที่จะดื่มในห้องทำงาน และออกไปทำงานตลอดทั้งวัน กลับมาอีกครั้งในเวลาอาหารเย็น บางครั้งชายหนุ่มก็กลับดึก ซึ่งแน่นอนว่ามีนาไม่ได้อยู่รอ
มีนาไม่รู้ว่าร่างเดิมใช้ชีวิตยังไง เธอคิดว่าร่างเดิมคงไม่ได้ดูแลปรนนิบัติสามีหรอกกระมัง ก็ทั้งคู่แต่งงานกันเพราะผลประโยชน์แถมยังแยกห้องนอนกันอีกด้วย และดูจากที่สามีเ้าของร่างไม่ได้ทักท้วงหรือทำท่าไม่พอใจในการกระทำของเธอ แสดงว่าเธอคงไม่ได้ทำอะไรที่มันผิดแผกจากเดิมมากนัก
มีนามีความสุขจนคิดว่าต่อให้ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ไปจนแก่ตาย เธอก็คิดว่าไม่ได้แย่อะไร แต่เหมือนสามีเ้าของร่างจะเห็นว่าเธอสบายเกินไปจนไปขัดหูขัดตาเขาขึ้นมา
“คืนนี้เธอเตรียมตัวด้วย พรุ่งนี้เช้าเข้าไปที่บริษัทกับฉัน” โฬมเอ่ยขึ้นขณะกำลังทานมื้อค่ำ
“เข้าบริษัท.. ไปทำไมคะ?”
“เธอควรไปศึกษางานในบริษัทบ้าง คงไม่คิดจะทำตัวไร้ประโยชน์ไปวัน ๆ ใช่ไหม?” มีนามองหน้าโฬมอึ้ง ๆ พูดตามตรงเธอไม่อยากทำงานเลย.....
“แต่ว่าฉันจบแค่ม.ปลายนะคะ คงไม่มีความสามารถหรอกค่ะ” มีนาพยายามบ่ายเบี่ยง
“หึ.. ฉันหมดเงินไปกับค่าสินสอดไม่ใช่น้อย ๆ กลับได้มาแค่ผู้หญิงไร้ประโยชน์”
“..........”
“เตรียมตัวซะ!! พรุ่งนี้เข้าบริษัท”
“แต่..”
“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ ๆ ทำตามที่สั่ง” โฬมพูดตัดจบบทสนทนาและลุกออกจากห้องอาหารไป ทิ้งมีนาที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่เพียงลำพัง
ทางด้านโฬม ชายหนุ่มขึ้นมาบนห้องทำงาน เขานั่งลงที่เก้าอี้และหยิบไอแพดขึ้นมาอ่านรายงานของบริษัท มุมบางได้รูปยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกไปถึงสีหน้าบูดบึ้งของภรรยาแสนชัง
ั้แ่ประสบอุบัติเหตุและสูญเสียความทรงจำ ดารินก็เปลี่ยนไปมาก ทั้งนิสัยและบุคลิกภาพ ราวกับเป็คนละคน เธอค่อนข้างอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขาเหมือนแต่ก่อน ไม่โวยวายเอาแต่ใจกับคนรับใช้ เขาเห็นเธอออกไปวิ่งทุกวันในตอนเช้า ทั้งที่เดิมทีี้เีสันหลังยาวนอนตื่นแทบจะเที่ยง พ่อบ้านยังบอกอีกว่าบางวันเธอก็ไปเรียนทำอาหารกับคนในครัว
คนเราแค่ความจำเสื่อม มันจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เชียวหรือ แม้แต่เสื้อผ้าการแต่งตัว แต่ก่อนดารินมักจะสวมใส่ชุดเดรสผ้าลูกไม้สไตล์หวานแหววสมกับเป็ลูกคุณหนู พูดจากับเขาเสียงเล็กเสียงน้อยคะขา ออดอ้อนเรียกร้องความสนใจจากโฬม แทนตัวเองว่า “ริน” อย่างนั้นรินอย่างนี้ ออกจะหวานเลี่ยนไปด้วยซ้ำสำหรับเขา
โฬมเป็คนขี้รำคาญ พอโดนรบกวนมาก ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอารมณ์เสีย เขาไม่ชอบผู้หญิงที่วุ่นวาย เอาแต่ใจเป็เด็ก ๆ ไม่ได้ดั่งใจก็โมโห ซึ่งดารินเป็แบบนั้น
ั้แ่แต่งงานทั้งคู่ยังไม่เคยเข้าหอด้วยกัน ด้วยโฬมเห็นว่าอีกฝ่ายยังอายุน้อยทั้งยังไม่ได้มีความรู้สึกพิศวาสในตัวของดาริน จึงหลีกเลี่ยงที่จะมีอะไรกับเธอมาโดยตลอดแม้ว่าดารินจะเรียกร้องก็ตาม
เมื่อไม่ได้รับความสนใจอีกฝ่ายก็คงจะเริ่มทนไม่ไหว นับวันดารินก็ยิ่งอารมณ์ร้ายมากขึ้น เธอหงุดหงิดง่าย ชวนทะเลาะทุกครั้งที่พบหน้ากัน พอโฬมไม่สนใจก็ไปลงกับบรรดาคนรับใช้ นานวันเข้าความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจที่โฬมมีต่อดารินก็มากขึ้น เขาเลือกที่จะเมินเฉยใส่เธอโดยสิ้นเชิง เมื่อไหร่ที่ดารินแผลงฤทธิ์เขาก็จะตอกกลับคำพูดเจ็บแสบกลับไปเพียงประโยคสั้น ๆ แล้วเดินหนีไปไม่ได้สนใจเธออีก
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ย่ำแย่มาตลอดสองปีที่แต่งงาน เดิมทีเขาคิดว่าชีวิตนี้จะไม่ได้พบความสงบอีกแล้ว จนกระทั่งดารินประสบอุบัติเหตุและสูญเสียความทรงจำ
2K
