สูติหน้าใสกับยัยจอมเพ้อ (แก้วใจ&หมอฟิกส์)

2."น่ารักที่สุดเลยลูก ดูสิ ฟางกูขอได้มั้ย" "หาผัวสิคะเพื่อนแก้ว " "ชิ ไม่ค่ะ สมัยนี้ท้องได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งตัวผู้ วิวัฒนาการก้าวไกลแล้ว ขอแค่มีเงินในมือ" ผู้หญิงอย่างแก้วใจเคยแคร์เคยสนใจอะไรที่ไหน พี่ทอร์ก็ยืนหัวโด่อยู่ในห้อง ไม่รู้สิก็ต้องมีสะดุ้งกันบ้างเพราะเมื่อก่อนพี่ทอร์ก็ทำตัวดีจัดจนทำให้เพื่อนฟางของฉันเกือบเป็นหม้ายผัวตายมาแล้วหลายครั้ง เกือบตายเพราะน้ำมือฉันนี่แหละ เพราะแบบนี้ยังไงฉันถึงไม่อยากมีผัว แม้แต่คนคุยก็ไม่อยากมี เพราะพวกที่เขามาล้วนแล้วแต่หวังฟันด้วยกันทั้งนั้น จะต้องเสียตัวสักกี่ครั้งถึงจะพบรักแท้ ไร้สาระสิ้นดีทำไมจะต้องเอาจิ๋มของตัวเองไปเป็นเครื่องพิสูจณ์เรื่องราวบ้าบออะไรแบบนั้นด้วย "ค่ะ แม่มหาเศรษฐีร้อยล้าน แม่นักประพันธ์มือทอง " เกลียดความกระแนะกระแหนของอีเฟย์ที่สุด "แน่นอน รวยแล้วก็สวยมาก พี่ทอร์คะ ได้อุ้มตัวเล็กบ้างหรือยังคะ" อุ้มซะเพลินจนลืมถามคนเป็นพ่อเลยว่าได้จับลูกแล้วหรือยัง "อุ้มแล้วครับ น้องแก้วตามสบายเลยครับ ""อีฟางหลานชื่ออะไร ตั้งชื่อหรือยัง " "ชื่อเล่นชื่อฟีร่า ชื่อจริง รอให้คุณปู่เป็นคนตั้ง พ่อของพี่ทอร์จะบินมาถึงพรุ่งนี้เช้า " "บินมาตั้งชื่อหลานโดยเฉพาะ ว้าว " เชื่อแล้วว่ารวยจริง บินตรงจากอังกฤษเพื่อมาตั้งชื่อหลานสาวโดยเฉพาะ ในที่สุดเพื่อนก็มีความสุขสักทีหลังจากที่ต้องต่อสู้กับผู้ชายเจ้าชู้คนนี้มานานแสนนาน ฉันดีใจที่เรื่องราวความรักมันจบลงแบบนี้ แต่ว่าการมีลูกไม่ใช่ตอนจบที่สมบูรณ์ของครอบครัวหรอกนะ วันข้างหน้าจะต้องเจอเรื่องราวอีกมากมาย มันคือบททดสอบของชีวิตคู่ ทุกช่วงเวลามีบททดสอบเข้ามาอยู่เสมอ อยู่ที่คนสองคนจะจับมือกันไว้ได้แน่นและนานแค่ไหน "จะเช้าแล้วไม่กลับบ้านกันหรอ" ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้างฝาผนังห้องก็พบว่าตอนนี้มันจะตีห้าอยู่แล้ว มัวอุ้มหลานเพลินไปหน่อย ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องเห่อมากมายขนาดนี้ด้วย "เดี๋ยวก็กลับแล้ว เย็นๆจะเข้ามาเยี่ยมใหม่นะ อีเฟย์ตอนเย็นจะมาอีกหรือป่าว""ไม่รู้ดูงานก่อน " "ขออนุญาติครับ " ฉันหันไปตามเสียงของคนที่เข้ามาใหม่ทันที คงจะเป็นหมอที่ทำคลอดหลานฉันแน่ๆเลย ร่างสูงสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาใบหน้าละอ่อนสวมแว่นสายตา ผิวขาวใสจนฉันอิจฉา แถมยังใส่เหล็กดัดฟัน เป็นหมอจบใหม่แน่ๆเลย พี่ทอร์นึกยังไงถึงได้ไว้ใจหมอจบใหม่ให้มาทำคลอดเมียตัวเองแบบนี้ เกิดหลานฉันเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง "คุณหมอเชิญค่ะ " "คุณแม่เจ็บแผลมั้ยครับ รู้สึกเวียนหัวอยากอาเจียนบ้างมั้ยครับ" "เริ่มเวียนหัวหน่อยๆค่ะ " "เป็นอาการข้างเคียงจากยาบล๊อคหลังคุณแม่นะครับ เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลเอายามาให้ คุณพ่อช่วงนี้ต้องช่วยคุณแม่อุ้มตัวเล็กเข้าเต้าด้วยนะครับ " "แอ๊ะ แอ๊ แอ๊ะ " อยู่ๆฟีร่าน้อยก็เริ่มมีเสียงเอ๊าะแอ๊ะออกมา สงสัยจะเริ่มหิวนมแล้วแน่ๆเลย "หิวนมหรอคะ โอ๋ๆ " ฉันเดินมาหาแม่นมที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงเพราะหมอสั่งห้ามขยับไปไหน "ให้คุณพ่อช่วยดีกว่าครับ" มือของฉันต้องหยุดชะงักขณะที่กำลังช่วยเพื่อนสาวแกะเชือกที่เสื้ออกเพื่อเปิดหน้าอกเอานมให้ฟีร่ากิน "คนอื่นช่วยก็ได้นี่คะ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย""แก้ว กลับเหอะ " "เป็นการฝึกความสัมพันธ์ในครอบครัวครับ ต่อไป คุณพ่อกับคุณแม่จะต้องช่วยกัน แต่ถ้าคุณอยากทำก็ไม่เป็นไรครับ หมอแค่อยากให้คนในครอบครัว มีส่วนร่วมมากกว่า" หมอ นี่มันคือการตบหน้ากันกลางสี่แยกไฟแดงชัดๆ ฉันก็แค่อยากช่วยเท่านั้นเอง เห็นว่าพี่ทอร์นั่งอยู่อีกฝั่งฉันอยู่ใกล้สุดแล้วทำไมจะต้องให้พี่ทอร์ลำบากเดินมาด้วย "แก้ว กลับ " อีเฟย์รู้ว่าฉันเริ่มมีอารมณ์ อารมณ์ที่ว่าคือโมโหอยากซัดหน้าหมอให้หงายผึ่ง จะว่าฉันเสือกก็พูดมาเถอะ อ้อมค้อมอยู่ได้ ต้องตระหนักอยู่เสมอว่าที่นี่คือโรงพยาบาล หลานตัวเล็กกำลังมีความสุขกับการได้ดื่มนมแม่จากเต้า เอาล่ะถือว่าให้เกียรติหมอทำคลอด อุตส่าห์ทำคลอดหลานฉันให้ออกมาลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัย ฉันจะไม่ถือสา"เออ กลับก็กลับ ฟีร่าจ๋า ป้าแก้วกับป้าเฟย์กลับก่อนนะลูก " "ขอบใจมากนะพวกมึง " "พี่ทอร์กลับก่อนะคะ " ถึงจะเป็นผู้หญิงเถื่อนในสายตาผู้ชาย แต่ฉันก็มีมารยาทนะจะบอกให้ไปลามาไม่ค่อยไหว้แล้วแต่อารมณ์ พอนึกถึงภาพวันที่เพื่อนร้องห่มร้องไห้ขึ้นมามันก็เกิดอารมณ์แค้น แต่ก็ต้องพยายามตั้งสติเพราะนี่มันคือปัจจุบัน ตอนนี้ทั้งคู่มีโซ่ทองคล้องใจคือฟีร่าน้อยผู้น่าฟัด พี่ทอร์ก็สลัดคราบเสือทิ้งจนหมดสิ้นแล้ว ฉันควรเบาใจได้สักที"ขอบคุณมากครับสาวๆ" .................................."เฮ้ย เฟย์เดี๋ยวก่อน กูลืมโทรศัพท์ รอตรงนี้เดี๋ยววิ่งขึ้นไปเอาแป๊บนึง""เออ เร็วๆนะง่วง" มัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ลืมโทรศัพท์จนได้ ฉันรีบวิ่งกลับไปที่ลิฟต์ทันที ปึก "โอ๊ะ เชี้ยเอ้ยย ร้อนๆๆๆๆ โอ๊ยร้อน ""เฮ้ย " ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ฉันวิ่งชนคนเพราะความรีบของตัวเองแท้ๆไม่ทันได้มอง ที่แย่ไปกว่านั้นคือเขาโดนน้ำร้อนจากถ้วยมาม่าลวกแขนลวกขาด้วย"โอ๊ย ไข่สุก ""เฮ้ย ขอโทษนะคะ คือ จะให้ฉันช่วยยังไง คุณอย่าร้องดังสิฉันทำอะไรไม่ถูก " จะตายหรือป่าวก็ไม่รู้ ได้ยินเสียงอุทานแว่วๆว่าไข่สุก แสดงว่ามันจะต้องซึมซาบลงไปด้านในสุดของกางเกงชั้นในแน่ๆ "ถอดกางเกง ช่วยผมถอดกางเกงหน่อย เร็วๆโอ๊ยย ร้อน ร้อน เร็วๆ" "อ่ะๆ " ฉันยิ่นมือเข้าไปอย่างกล้ากลัวๆ ผู้ชายคนนั้นก็ก้มหน้าช่วยฉันปลดซิบกางเกงออก นึกสภาพออกมั้ยมือคลำๆไปทั่วแต่ไม่กล้ามองลงไปตรงจุดนั้น "เจอซิบแล้ว ช่วยกันดึงสิคุณ" "โอ๊ย หันหน้ามามองบ้างสิ ""ก็บอกให้ช่วยกันดึงซิบลงไงล่ะ ฉันเจอซิบแล้วคุณจะอะไรอีกเล่า""นั่นมันน้องชายผม คุณดึงซะจนมันติดมือขนาดนั้นจะไม่ให้ผมร้องได้ยังไง" น้องชาย ผู้ชาย เขามักจะเรียกอะไรว่าน้องชาย โอว ไม่นะ นี่ฉันกำลังจับ น้องชายเขาอย่างฉันหรอ ทำความเข้าใจใหม่ มันไม่ใช่ซิบอีแก้ว มึงกำลังจับจู๋เขาอยู่ แล้วตอนนี้มันก็กำลังโกรธ "โอเคฉันปล่อยให้นะ คุณคงหายร้อนแล้วใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ ขอโทษอีกครั้งสำหรับมาม่าที่คุณเพิ่งซื้อมา ""เดี๋ยว ไม่ช่วยรูดซิบต่อแล้วหรอ อีกนิดเดียวก็ถอดได้แล้วนะ""ลามกที่สุด " ฉันรีบลุกขึ้นแล้วเดินหนีออกมาทันที โดยที่ไม่ได้มองหน้าผู้ชายคนนั้น หยี กลับไปต้องเอามือลงไปต้มในน้ำร้อนฆ่าเชื้อ ผู้ชายก็คือผู้ชาย เลวเหมือนกันหมด .....................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.2 รูดซิบ

นิยายแนะนำ

สูติหน้าใสกับยัยจอมเพ้อ (แก้วใจ&หมอฟิกส์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.2 รูดซิบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้