ผู้คนต่างวิ่งหนีตายออกมา ท่ามกลางกลุ่มควันอันหนาแน่น เสียงะเิยังดังต่อเนื่อง
"มันเกิดอะไรขึ้น?"เนลสายตามองดูรอบข้างอย่างระแวง
"แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง พวกเราหนีกันก่อนเถอะ"ทารันบอกเนลกับเด็กน้อย
ทารันพาทั้ง2หนีออกมาตามทางเรื่อย ก็เจอกับทหารยามกลุ่มใหญ่
"อย่าทำอะไรแปลกตา ค่อยๆ เดินออกไป ไปจากนี้ได้ เราก็จะออกนอกเมืองได้"ทารัน พาเนลและเด็ก เดินออกมา
"เฮ้!!นาย..ตรงนั้น...นายคือคนเมื่อตอนเช้านี้"ทหารคนหนึ่งจำเนลได้ทำให้ทหารทั้ง6คนต่างวิ่งกรูเข้ามาหาเนล
ทันใดนั้น มีบางอย่างถูกโยนออกมาจาก บนกำแพงเมืองมันกลิ้งอยู่กับพื้นเหมือนลูกแก้ว มันกลิ้งมาหน้าทหารยามแล้วเกิดะเิจนควัณมากมายออกมาจนทหารต้องวิ่งหนีออกไป
"รีบไปเถอะ"ทารันรีบพาทั้ง2วิ่งออกมาทางประตูเล็กๆ ออกเข้าป่าก็พบกับหมู่บ้านเล็กๆ นอกเมือง มีเพียงแสงสลัวจากพระจันทร์ที่ส่องนำทางเพื่อเข้าหมู่บ้าน ในหมู่บ้านนั่นมีเพียงบ้านไม้เก่าๆ ดูทรุดโทรม มีเพียงแสงเทียนจากในบ้านที่ลอดออกมาจากไม้เก่าๆ ส่องนำทางผิดกับในเมืองเซเรเทียจนเทียบไม่ได้ ทารันพาทั้ง2เดินไปจนถึงบ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง
"อาร์อยู่ไหม?"ทารันพูดขึ้นตรงหน้าประตูเพื่อเรียกใครบางคนประตูไม้เก่าถูกเปิดออก มีชายแก่เดินออกมาพร้ะเกียงเก่าๆ เขากวาดสายตาไปรอบๆ อย่างระแวง
"เข้ามาเร็วๆ"ชายแก่เร่งให้ทั้ง3รีบเข้าบ้าน
เมื่อเข้ามาภายในบ้านก็พบหญิงแก่อีกคนหนึ่ง เธอหันมองทารัน สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าดีใจมากที่เจอทารัน
"ขอกอดหน่อยได้ไหม ทารัน"เสียงหญิงแก่เรียกทารันด้วยความอ่อนโยน ทารันรีบเข้าไปกอดอย่างนุ่มนวล
"ข้าคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน"ทารันพูด
"เ้าไปไหนมาทารัน ั้แ่เกิดเื่ที่เมืองวาดิชเ้าก็ไม่มาอีกเลย คิดเ้าเป็อะไรไปแล้ว"หญิงแก่ถาม
"ข้าสบายดี พวกท่านเป็..."ไม่ทันทารันจะพูดจบเสียงชายแก่ก็ดังขึ้น
"คือตอนนี้ ข้าก็อยากจะดีใจกับเ้านะ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันค่อนข้างเสี่ยงทหารชอบเข้ามาบ่อยๆ"ชายแก่
"เขาเข้ามาทำอะไรครับ"เนลถามเพราะความอยากรู้
"เหมือนจะมาหาอะไรบางอย่าง"ชายแก่พูด
ทันใดมีเสียงดังขึ้นจากนอกบ้าน
"อาร์อยู่ไหม?"เสียงดังขึ้นจากหลังประตู
"พวกเ้าลงไปแอบชั้นใต้ดิน"ชายแก่ชี้ทางและรีบบอกทั้ง3 หนีลงไป ทั้ง3เดินลงไปที่ชั้นใต้ดินอย่างร้อนรน
ประตูเปิดออกแสดงให้เห็นผู้ที่อยู่หลังประตูไม้เป็ทหาร ใส่ชุดเหล็กสีเงิน
"พวกเ้าเห็น นักโทษหนีมาทางนี้บ้างรึเปล่า?"ทหารคนนั้นเดินเข้ามาภายในบ้านสายตาจ้องมาไปรอบๆบ้าน
"คุณผู้หญิง เห็นไหมครับ มีนักโทษหลบหนีมา?"ทหารถามหญิงแก่ด้วยนํ้าเสียงนิ่งราวกับคิดอะไรบางอย่าง
"ไม่นะ ฉันไม่เห็นใครเลย"หญิงตอบเสียงสั่น
ทหารคนนั้น ดึงมีดสั้นจากเอวออกมา สายตาจ้องไปที่หญิงแก่
"งั้นเรามาเริ่มกันใหม่ ข้าจะบอกสิ่งที่ข้า้า ข้า้าตัวเด็กที่มันตามไอ้2คนนั้นมา"ทหารคนนั้นเอามีดจ่อที่มือของหญิงแก่ ทำให้ชายแก่ถึงกับหยุดชะงัก
"พวกเราไม่รู้จริงๆ"ชายแก่พูด แต่สายตามองเห็นทารันกำลังจะออกมาช่วย เขาก็ส่งสัญญาณมือห้ามทารัน ทารันต้องนั่งนิ่งๆ ทำได้แค่เพียงมอง
ทหารคนนั้นกำลังง้างมือจะแทงหญิงแก่
"ข้าอยู่นี้!!!"เสียงเด็กน้อยพูดขึ้นอย่างร้อนรน
ทหารคนนั้นหยุดมีดอย่างเฉียดฉิว
"เรย์...แกออกมาทำอะไร? ฉันตามหาจนเบื่อแล้ว"ทหารคนนั้นพูดกับเด็กน้อยคนนั้น
สีหน้าของเด็กคนนั้นดูสั่นกลัวและสายตาที่หวาดระแวง ทำให้เนลกับทารันสงสัย
"ทหาร เอามันไปหาท่านกัซ เร็วๆ และระวังด้วย ตัวทดลองของท่านกัซจะพังซะ"ทหารนับสิบรีบวิ่งเข้ามาจับตัวเด็กคนนั้นอย่างรวดเร็ว เด็กคนนั้นขัดขืน และร้องไห้ราวกับโดนบังคับ
"พวกท่านจับเขาทำไม ทำไมต้องทำให้เขาเจ็บด้วยละ"หญิงแก่รีบลุกไปกอดเด็กคนนั้น
หนึ่งในทหาร ดึงหญิงแก่ออกมาเธอกระเด็นล้มลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้ชายแก่ผู้เป็สามีรีบวิ่งเข้าไปดู
ทันใดนั้น
"ทารันท่านอยู่ตรงนี้นะ"เนลบอกทารันเหมือนเขาทำอะไรบางอย่าง เนลเปิดถุงมือออก แสดงให้เห็นหัตถ์เพลิงของเนล เนลใช้ความเร็ว เพียงเสี้ยววินาที ก็ยืนอยู่กลางทหาร ทหารนับสิบใกับภาพที่เห็น ต่างชักอาวุธ ออกมาเพื่อป้องกันตัว แต่สายไปเสียแล้ว แสงสีฟ้าสว่างเจิดจ้าออกจากมือ เพียงแค่ไม่กี่นาที ทหารทั้งหมดก็ร่วงลงกองกับพื้น นอนหมดสติทันที
"ท่านยายเป็ยังไงบ้าง?"เนลรีบเดินไปหาหญิงแก่ทันที เนลรีบรักษา
ชายแก่ ทารันและเด็กน้อยเรย์ ตกตะลึงกับสิ่งที่เนลทำ
เมื่อทารันตั้งสติได้ ก็รีบเดินออกมาดูหญิงแก่
"ท่านเป็อะไรไหม"ทารัน
"ข้าไม่เป็อะไรแล้วละ"หญิงแก่บอกทารัน
"ข้าขอโทษ"เรย์พูดออกมาพร้อมกับหยดนํ้าตา
"เ้าเป็อะไร?" เนลถาม
"เื่ทั้งหมดเป็เพราะข้า"เรย์
"เ้าไปทำอะไรมา?"ทารัน
"ข้าคือ มนุษย์เวทย์ ของ นักแปรธาตุกัซ ข้าหนีออกมา เพราะข้าไม่อยากอยู่ที่นั้นแล้ว ไปช่วยเพื่อนข้าด้วย ข้าไม่อยากให้พวกเขาตาย ช่วยข้าด้วยเถอะนะ ท่านทั้ง2"เรย์พูดทั้งนํ้าตา
"อะไรคืุ์เวทย์?"เนลถามทารันด้วยสีหน้างุนงง
"มนุษย์เวทย์คือ มนุษย์ที่ถูกทดลองโดยการใส่พลังเวทย์แบบเข้มข้น อัดลงไปในร่างกาย วิธีนี้ค่อนข้างโหดร้าย จงไม่ค่อยมีใครทำกัน"ทารัน
"เ้าว่าไง? เนล"ทารันถามความเห็นจากเนล
"ข้าไม่แน่ใจแต่ท่านอาจารย์อามูไม่ค่อยชอบให้ใครเข้าในหอคอยไฮท์ครีดด้วย"เนล
เด็กน้อยดูผิดหวังกับคำตอบ
"งั้นข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว"เรย์เช็ดนํ้าตา แล้วหันหลังเดินออกประตูไป
"ต่างคนก็มีเส้นทางของตัวเอง"เนลพูด
.
"แต่ข้าจะไปกับเ้าด้วย"เนลใส่ถุงมืออีกครั้ง สีหน้าของเรย์ ดูสดใสอย่างเห็นได้ชัด เนลยิ้มให้เรย์
"เอาละ!!! ข้ามีข้อแม้ ถ้าอยากจะไปช่วยเพื่อนเ้า ต้องฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด เข้าใจไหม?"เนล
"อืม"เรย์รีบพยักหน้ารับ
4K
