ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

ไป๊อวี่และข้า ได้นำม้วนบันทึกเวทย์มนต์มาขาย

" เร่เข้ามา เร่เข้ามา ม้วนบันทึกเวทย์ ราคาย่อมเยาว์ ซึ่งมีเพียง 5 ม้วนเท่านั้น " ข้าตะโกน กลางจัตุรัสในเมือง ไม่นานก็มีคนมารุมล้อม อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง
ทุกคนต่างดูการแสดงของ ไป๊อวี่ ที่เอาม้วนบันทึกเวทย์มาโชว์ อย่างออกนอกหน้า
แค่ม้วนบันทึกเวทย์ อันแรก ก็ทำให้บรรดา ผุ้คนพากันตบมือแล้ว เพียงแค่ใช้เท่านั้น ม้วนบันทึกเวทย์ก็ปล่อยไฟออกมา อย่างไม่จำกัด เพราะมีอักขระเวทย์มนต์ของเทพถูกเขียนอยู่ ซึ่งมันถูกขายในราคา 3หมื่นเหรียญทอง
" ของหายากแบบนี้ พวกเจ้าเอามาจากไหน " พ่อค้าคนหนึ่งถาม
" พวกข้าเอามาจากอาณาจักรอันไกลแสนไกลจาก อิเดเรีย " ข้าแถน้ำขุ่นๆ
" อืมน่าซื้อมาก " พ่อค้า
และการแสดงชุดต่อไป ของไป๊อวี่ ก็มาเป็นการใช้ม้วนบันทึกเวทย์ เสกฝูงนกพิราบออกมา ช่างอลังการงานสร้างจริงๆ
" 3 หมื่น 5พันเหรียญทอง "
" 4หมื่นเหรียญทอง "
" ข้าให้ 5หมื่นเลยเอ้า "
ต่างคนก็ต่างให้ราคาสูง จนม้วนบันทึกเวทย์มนต์ ฉบับที่ 2 นี้ ขายได้ 1.75 แสนเหรียญทอง แต่ไป๊อวี่ยังคงไม่พอใจ เธอขยิบตาส่งซิกให้ผม
...ไป๊อวี่ เธอจะทำอะไรของเธออีกน่ะ
ในขณะที่ผมคิดไป๊อวี่ก็แกล้งทำเป็นสะดุดล้มลงไปที่กระถางเพลิง และทำม้วนบันทึกเวทย์ อีก 2ฉบับ ตกลงไปไหม้ไฟ มันถูกเผาอย่างรวดเร็ว ราวกับกระดาษถูกๆ
" ไม่นะเสียดายของ " พ่อค้า
" แกทำอะไรลงไป " นักมายากล
" เสียดายม้วนบันทึกเวทย์หายากตั้ง 2 ฉบับ " เศรษฐี
และทุกคนเหมือนกับ จะมารุมกระทืบไป๊อวี่ จริงๆข้าก็อยากให้เป็นเช่นนั้น เพราะจะได้ดู พระเจ้าถูกรุมกระทืบ 5555+ แต่ข้าก็ทำไม่ได้ เพราะสงสารเธอ
" ขอโทษด้วยครับ เด็กใหม่ยังไม่ประสีประสา ต้องขออภัยจริงๆครับ "
ผมกดหัวไป๊อวี่ลงขอโทษ ชาวเมือง ทำให้ไป๊อวี่ไม่พอใจ แต่เธอก็ต้องทน
"ชิจะยอมให้อภัยแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ " ฝูงชน
และแล้วม้วนบันทึกฉบับสุดท้าย ก็ถูกนำออกมา มันเป็นเวทย์แบล็คโฮล
เพียงแค่ม้วนบันทึกฉบับสุดท้ายถูกนำออกมาเท่านั้น ผุ้คนก็ราวกับ กระทิง แย่งกันให้ราคา
" ข้าให้ 3แสนเหรียญทอง "
"ข้าให้ 4 แสน 5หมื่นเหรียญทอง "
" ข้าให้ 5 แสน 5หมื่นเหรียญทอง "
ในขณะที่ราคากำลังดิ่งสูง ก็มีคุณหนูจากตระกูลใหญ่ ชื่อ โซอา ตะโกนออกมาว่า {3 ล้านเหรียญทอง}
เพียงแค่เธอ พูดออกมาเท่านั้น ก็ไม่มีใครกล้าให้ราคาสูงกว่านี้แล้ว
ผมหันไปมองหน้าเธอ เธอช่างเป็นหญิงสูงศักดิ์ และสวยจนนางฟ้ายังอาย เทวดาตบะแตก แต่ผมกลับไม่รุ้สึกอะไรเพราะผลของคำสาปที่ไป๊อวี่ร่ายเอาไว้
แม่ง อิ่มทิพย์
ผมค่อยประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ผมขายม้วนบันทึกเวทย์ให้กับโซอา ในราคา 3ล้านเหรียญทอง จริงๆเงินน่ะจะเสกขึ้นมาเท่าไหร่ก็ได้ด้วยเวทย์มนต์ของพระเจ้า ไป๊อวี่ แต่มันจะไม่มีหลักฐานการได้มาซึ่งเงินเหล่านี้ ข้าจึงต้องมานั่งขายของ
และแล้วในขณะที่ข้าส่งมอบม้วนบันทึกเวทย์ มือก็ได้ไปถูกมือของ โซอา เข้า มันช่างอบอุ่นเสียนี่กระไร
"ขอบคุณครับ " ข้ากล่าวก่อนรับเงินจากโซอา และทีนี้ ชีวิตของข้าจะเริ่มต้นขึ้นในโลกแฟนตาซี นี้แล้ว
.
.
หลังจากขายของหมด และใช้หนี้กับทางราชวัง พวกเราเหลือ เงิน ราว 1 แสน 8 หมื่นเหรียญทอง มาใช้อย่าง หรูหรา
" เงินน่ะ ข้าจะเสกขึ้นมาเท่าไหร่ก็ได้ " ไป๊อวี่ยังคงอวดพลังของตน แต่ก็ต้องขอบใจความฉลาดของเธอ ที่ช่วยเขียนอักขระเทพ ลงบนกระดาษ ทำให้มันกลายเป็น ม้วนบันทึกเวทย์มนต์ มาขายได้หลายตังค์
แต่ปัญหามันยังไม่หมด เมื่อเรามาเจอหน้าทหารยามที่ถูก ไป๊อวี่เตะไข่ ตอนนี้เขายังอาการไม่ดีขึ้นเลย จนต้องเลิกอาชีพยาม มานั่งขายไข่ต้มแทน
" คุณคือ ทหารยามคนนั้นนี่ " ข้าตะโกน แม้จะไม่รู้จักชื่อเขา
" ข้าชื่อฟาร์ม " ฟาร์ม กล่าว และเริ่มเล่าเรื่องชีวิตรันทด หลังจากถูกไป๊อวี่เตะไข่ เขาไม่สามารถมีอะไรกับเมียได้ จนต้องเลิกรากันไป และแม้แต่อาชีพทหารยามก็ต้องเลิก เพราะปวดแผลมาก
เมื่อข้าได้ฟังด้วยความเศร้าใจ ที่ทำให้เพื่อนร่วมอาชีพตกงาน ข้าจึงได้มอบเงิน 1แสน 8หมื่นเหรียญทองให้เขาไป
" แล้วทีนี้ เราก็กลับมาหมดตัวกันอีกแล้ว จะทำยังไงต่อไป " ไป๊อวี่กล่าว
" ข้าจะไปทำงานแบกข้าวสาร กับตัดฟืน ท่านเทพอย่าได้กังวล " ข้าตอบ
" เฮอะ ถ้าเจ้าทำแบบนั้น อย่าหวังว่า จะรวยเลย แค่ได้เงินมาใช้ก็แทบเดือนชนเดือนแล้ว " ไป๊อวี่ ว่า แล้วก็ด่า ข้าเป็นไฟแลบ ก่อนจะเสนอแผนการใหม่ เธอหยิบโอฮาโอ้ ขึ้นมา แล้วลองดีดให้ข้าฟังแถมลองเพลงซะนักร้องยังอาย นางเงือกชิดซ้าย มันช่างไพเราะมาก มากจนกระทั่งข้าแทบจะหลงใหลมันในทันที
หากใครยังไม่รู้ว่า โอฮาโอ้ คือ อะไร ข้าจะอธิบายให้ มันคือ เครื่องดนตรีชนิดหนึ่งคล้ายกีต้าร์ แพร่หลายอย่างรวดเร็ว ในเมืองไทย ในปี 3018 ปีที่ข้าตกงานนั่นเอง
แต่แล้วความคิดชั่วร้ายของข้า ที่จะแกล้งพระเจ้า ไป๊อวี่ ก็เกิดขึ้น ข้าได้กล่าวกับไป๊อวี่ ว่า
" รู้รึป่าว เจ้าช่างร้องเสียงหลงมาก เวลาดีดโอฮาโอ้ " ข้ากล่าว
" จริงรึ แล้วจะแก้ยังไง " ไป๊อวี่ กล่าว
" เพียงแค่เจ้าไป เอาน้ำราดตัว เอาถังครอบหัว ในตอนเที่ยงคืน แล้วร้องเพลงในห้องส้วม มันจะทำให้อาการร้องเสียงหลงของเจ้าหายแล้ว " ข้าตอบอย่างเสนอแนะ
ตูมมมม! เสียงไป๊อวี่ เอาโอฮาโอ้ ฟาดใส่ข้าเต็มแรง ดังไปถึงกลางซอย
" คิดจะหลอกข้ายังเร็วไปร้อยปี ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว " ไป๊อวี่กล่าวอย่างงอนๆ และเริ่มเดินจากไป โดยไม่รอข้าที่ล้มหัวทิ่มอยู่บนพื้น
...แค่แกล้งนิดเดียวเอง ถึงกับต้องใช้ โอฮาโอ้ ฟาดกันด้วยเหรอ ข้าคิด
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป