ยามเช้าที่สดใสของเมโลดี้
"คุณหนูอรุณสวัสดิ์เ้าค่ะ"
เมดสาวสามคนเข้ามาปลุกฉันแต่ว่าฉันตื่นนานแล้ว
"อรุณสวัสดิ์ พี่เมด"
"วันนี้ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะคะ"
ั้แ่อยู่ที่นี่ฉันคนขวัญใจของคนงานที่นี่เลยเพราะฉันมีเวลาว่างเยอะเลยเดินไปที่ความรู้จักกับเมด พ่อครัว คนสวนและอัศวินครบทุกคนแล้ว
พวกพี่เมดช่วยกันช่วยฉันอาบนำ้แต่งตัวกันอย่างแข็งขันกัน
"วันใส่ชุดสีไหนดีคะคุณหนูสีฟ้าไหมคะ เหมือนสีตาคุณหนูเลย"
"พูดอะไรของเธอ คุณหนูเหมาะกับสีชมพูที่สุดแล้ว!"
"อย่าพูดบ้าๆนะ คุณหนูเหมาะกับสีขาวบริสุทธิ์ชุดนี้ต่างหาก เพราะคุณหนูคือนางฟ้าไม่สิเทพธิดาต่างหาก"
พี่ๆเมดต่างหยิบชุดในตู้มาพรรณนาถึงความดีงามของมันอย่างออกรส
"คุณหนูอยากใส่อะไรดีคะ!"
พวกเธอพูดกันอย่างพร้อมเพรียง
"ใส่สีไหนก็ได้นะพี่ๆ มันก็น่ารักทุกสีนั้นแหละแต่ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็เป่ายิ้งฉุบกันนะ"
"เป่ายิ้งฉุบ???"
พวกเธอทำหน้างงทั้งสามคน ฉันเลยทำตัวอย่างให้ดู
"ถ้าทำมืออย่างนี้เรียกว่ากรรไกร ทำอย่างนี้คือค้อน และแบบนี้เรียกว่ากระดาษ ค้อนชนะกรรไกร กรรไกรชนะกระดาษ แล้วการดาษชนะค้อน"
พวกเธอฟังอย่างตั้งใจแล้วพยักหน้าตาม
"คุณหนูฉลาดจังเลยคิดเกมตัดสินแบบนี้ได้ด้วย"
"ฉันไม่ได้คิดเองหรอพี่ๆ"
"โอเค งั้นใช้วิธีนี้ตัดสินละกัน"
"หนึ่ง สอง ซั่ม"
พวกเธอก็เป่ายิ้งฉุบกันแล้วได้ผลแพ้ชะ
"เย้! ฉันชนะ"
"เชอะ!"
"รู้งี้เลือกกรรไกรซะก็ดี"
สรุปแล้วฉันก็ได้ใส่ชุดสีขาว พวกพี่เมดเค้าก็น่ารักดีนะให้ความรู้สึกเป็มิตร
"งั้นฉันลงไปทานอาหารก่อนนะ"
"ค่า"พวกเธอก็ทำความสะอาดห้องต่อ
"ท่านพ่อ เรน อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
"เด็กน้อยหลับฝันดีไหมเมื่อคืน"
"ค่า"
"พี่เมล อรุณสวัสดิ์ครับ"
"จ้า~เรน "
"วันนี้ท่านพี่อยากไปดูผมฝึกดาบไหมครับ"
เรนเดลพูดด้วยสีหน้าเปล่งประกาย สักวันฉันคงตาบอดถ้าเรนน่ารักขนาดนี้
"ได้สิ ว่างพี่อยู่แล้ว"
ฉันลูบหัวเรนเดลที่นั่งอยู่ข้างๆ
ถึงฉันจะคิดว่าเรนเดลเด็กเกินกว่าจะยกดาบหนักๆ แต่ยังไงเค้าก็เป็บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านดยุคอนาคตเรนเดลก็ต้องรับสืบทอดต่อวิชาป้องกันตัวก็เป็สิ่งที่จะต้องมี
ไม่ใช่แค่นั้นแต่เขายังต้องดื่มยาพิษวันละเล็กน้อยเพื่อให้ร่ายกายของเขาต้านพิษได้ บางทีเรนเดลก็ต้องนอนซมเพราะได้รับยาพิษเข้าไป ฉันรู้สึกสงสารนายเอกที่น่ารักของฉันจริงๆ
"ท่านพี่เมโลดี้"
เรนเดลสังเกตเห็นสีหน้าเป็กังวลของฉัน
"ขอโทษที พี่แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย"
ฉันยิ้มให้เรนเดลคลายกังวล
ฉันนั่งมองเรนเดลฝึกดาบอย่างขยันขันแข็งเขาฝึกดาบกับเซย์ เรนเดลเป็เด็กที่ทำอะไรก็ดีไปหมดทุกด้านจริงๆ เมื่อฝึกไปซักพักเซย์ก็บอกให้เรนเดลพักสักห้านาที เขาก็เดินมาหาฉันเหมือนกับลูกสุนัขตัวน้อยเดินมาหาเ้าของ
"ท่านพี่~"
เขารีบเดินเข้ามากอดฉัน
"คิก คิก เ้าน้องชายทำไปน่ารักอย่างนี้นะ"
ฉันหยิกแก้มนายเอกไปอย่างหมั่นไส้
"เหนื่อยรึเปล่าเรน"
"ไม่ครับ"
น้องชายตัวน้อยถูใบหน้าเข้ากับมือของฉัน
"พี่ว่าจะเดินเข้าไปในป่าสักหน่อย เ้าจะไปกับพี่ไหม"
"? พี่จะเข้าไปทำไมครับ?"
"ก่อนหน้านี้ ท่านพ่อบอกว่าป่าข้างๆที่ฝึกมีทะเลสาบอยู่ข้างในสวยมาก พี่เลยคิดว่าพอน้องฝึกเสร็จจะให้เซย์พาเข้าไปดูหน่อย"
"งั้นหรอผมไม่เคยเข้าไปดูเลย"
"งั้นเราไปด้วยกันนะ"
"ถ้าไปกับพี่เมล ผมไปไหนก็ได้ครับ"
ใครบอกว่าดวงตาสีแดงของเรนเหมือนปีศาจกันนะ ไม่มีทางที่ปีศาจจะน่ารักได้ขนาดนี้หรอกน่า เ้าพระเอกที่เจอเมื่อวันก่อนต่างหากที่เป็ปีศาจ ยิ่งคิดยิ่งเซ็ง ถ้าต้องยกเรนเดลให้กับเด็กปากเสียนั้น
"หมดเวลาพักแล้วครับคุณชาย"
เซย์ะโเรียกเรนเดลไปฝึกต่อ
"อยากอยู่กับพี่นานกว่านี้จัง"
เรนเดลทำหน้าหงอยๆ
"ไปเถอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ"
"ครับ"
เรนเดลยอมลุกออกไปแล้วฝึกต่อ
ผ่านไปซักครึ่งชั่วโมงเรนเดลก็ฝึกเสร็จ ฉันก็ขอให้เซย์พาไปทะเลสาบ
"คุณหนูเมโลดี้ กับคุณชายเรนเดลขออนุญาตท่านดยุคแล้วใช่ไหมครับผมไม่อยากมีปัญหากับท่านดยุคหรอกนะ"
"ขอแล้วค่ะ ท่านพ่อเป็คนแนะนำเองเลยนะเซย์"
"งั้นเดี๋ยวผมจะพาไปครับ อย่าอยู่ห่างจากผมนะครับ ในป่าค่อนข้างอันตราย"
"ค่า!"
พวกเราสามคนเดินเข้าไปในป่าที่อยู่ข้างใน
"มันไกลไหม เซย์"
ฉันไม่รู้ว่าระยะทางมันไกลมากรึเปล่า เพราะท่านดยุคก็ไม่ได้บอกไว้
"ก็ เดินไปซักสิบนาทีก็ถึงแล้วล่ะครับคุณหนู ตอนท่านดยุคยังเด็กก็ชอบเข้ามาที่นี่บ่อยๆ"
"เอ๋ เซย์อยู่กับท่านพ่อั้แ่เด็กเลยหรอ"
"พ่อของผมเป็อัศวินสังกัดตระกูลแม็คโนเลียอยู่แล้ว ผมก็ตามมาตอนท่านทำงานบ่อยๆแล้วก็รู้จักกับท่านพ่อของคุณหนูกับคุณชายไงครับ"
"ว้าว อยากรู้จังว่าท่านพ่อตอนเด็กเป็ยังไง"
ฉันว่าต้องเป็เด็กที่หล่อมากแน่นอน
"ก็มีส่วนที่คล้ายคุณชายเรนเดลอยู่นะ"
"เหมือนผมหรอ"
"งั้นท่านพ่อก็ต้องน่ารักมากเลยสิ"
ถ้าเหมือนเรนเดลก็ต้องน่ารักมาก
"ถ้าหน้าตาก็เหมือนคุณชายอยู่นะ แต่นิสัยไม่ค่อยน่ารักหรอกครับ"
เซย์หัวเราะแห้งๆ
นั่นสิน้า ท่านพ่อเหมาะกับคำว่าหล่อและเท่มากกว่าสินะ
ระหว่างที่เราเดินไปเรื่อยๆฉันก็สังเกตเห็นอีกาสีดำตัวหนึ่งที่ปีกของมันเหมือนถูกของมีคมแทงเป็แผลมีเืหยด
"เซย์ อีกาตัวนั้นกำลังได้รับาเ็อยู่นะ"
ฉันหยุดเดินแล้วบอกกับเซย์
"ผมคิดว่าในป่าคงมีกับดักพวกสัตว์อยู่มันคงเดินไปติด"
ฉันรู้สึกสงสารจึงเดินเข้าไปใกล้เ้านกตัวนั้นมันดูเหมือนพยายามจะหนีแต่ก็คงไม่มีเรี่ยวแรง ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้ามาผันแผลและอุ้มมันเอาไว้
"พี่เมลจะทำอะไรครับ"
"พี่ว่าจะเอาอีกากลับไปทำแผลแล้วค่อยปล่อย"
"แล้วทะเลสาบล่ะคุณหนู"
เซย์ถามฉัน
"ก็ ไว้คราวหลังก็ได้นี่นา"
"ท่านพี่ช่างใจดีจังเลยนะครับ"
"ก็แค่คิดว่าความตายมันน่ากลัวนะ เ้านกตัวนี้ถ้าปล่อยไปคงถูกสัตว์เลี้ยงตัวใหญ่จับกินก็ได้"
สำหรับฉันที่ผ่านความตายมามันค่อนข้างรู้สึกไม่ดีถ้าปล่อยให้ตายไปทั้งแบบนี้
"ถ้าท่านพี่ว่าอย่างนั้น ไว้เรามาก็ใหม่ก็ได้ครับ"
เรนเดลไม่ได้ทำหน้าเสียใจที่ไม่ได้ไปทะเลสาบ
"ขอโทษที่เอาแต่ใจนะ น้องชาย"
"ถ้าท่านพี่รู้สึกผิด งั้นผมจะขออะไรบางอย่างได้ไหม"
เรนเดลยิ้มให้กับฉันทำไมกันนะรู้สึกว่ามันเป็รอยยิ้มที่มีเล่ห์นัยบางอย่างแต่ฉันคงคิดมากไปเอง นายเอกจะมีความคิดชั่วร้ายได้ยังไง
"หืม เรนจะขอไรหรอ"
"ผมขอเก็บไว้ก่อนได้ไหม"
"ฮ่าๆ ก็ได้"
ฉันตัดสินใจเดินกลับกันเพื่อไปรักษาเ้าอีกาตัวที่อยู่ในอ้อมกอดฉัน"
ตอนแรกจากที่ดิ้นไปมามันก็สงบลงยอมอยู่นิ่งๆให้ฉันอุ้มดีๆ มันเป็อีกาที่งดงามเป็อย่างมากขนของมันนุ่มละเอียด ไม่ได้ดูสกปรกไปแม้แต่น้อย ดวงตาสีดำขลับของมันก็ดูมีเสน่ห์แบบแปลกๆ สงสัยฉันจะเพี้ยนจริงๆ อีกามีดวงตามีเสน่ห์อย่างนั้นหรอ ถึงอย่างนั้นมันก็งดงามจริงๆ
ฉันเดินกลับไปถึงคฤหาสน์และขอกล่องปฐมพยาบาลจากพวกพี่ๆเมดมาทำแผลให้เ้าอีกาแสนสวยตัวนี้
เมื่อได้มาฉันก็ทำแผลให้อีกาตัวนี้ในห้องของฉัน มันไม่ได้มีทีท่าที่จะหนีฉันเลยมันกลับยอมอยู่นิ่งๆอย่างเชื่อฟัง
"เ้านกแสนสวยทำไมถึงเชื่องอย่างนี้นะ"
ฉันพูดกับเ้านกอย่างติดตลก ทำอย่างกับว่ามันจะพูดได้อย่างนั้นแหละ
"เพราะว่าข้าชอบท่านเ้าค่ะ"
"!!!!"
ฉันใจนล้มตกเก้าอี้
"เป็ไรมากไหมคะนายหญิง"
"อีกาพูดได้!"
"ข้าไม่ใช่อีกาธรรมดานะเ้าคะนายหญิง ข้าเป็สัตว์วิเศษ ที่มีเวทมนต์เ้าค่ะ"
สัตว์วิเศษ? จะว่าไปในนิยายก็มีสินะพวกตัวเอกมักมีสัตว์เลี้ยงที่มีเวทมนต์แต่ละธาตุอยู่ อย่างของเรนเดลเป็ัเพลิงสีดำ ของพระเอกเป็สิงโตธาตุแสง ตัวเอกคนอื่นๆก็มีแตกต่างกันไป จะว่าไปแล้วเมโลดี้ก็เหมือนจะมีเหมือนกันจะ อีกาธาตุความมืด จริงด้วยไม่ทันได้คิดเื่นี้เลย
"ข้าชื่อชาร์นาเ้าค่ะนายหญิง"
"ชาร์นา หยุดเรียกฉันว่านายหญิงได้แล้ว"
"อยากให้เรียกว่าองค์หญิงมากกว่าหรือเ้าคะ"
"ไม่ต้องเรียกอะไรทั้งนั้นแหละ"
"ท่านไม่ชอบข้าหรือเ้าคะ นายหญิง"
เ้าอีกาเอียงคอมองฉันตาแป๋ว
"เปล่า แต่ทำไมถึงเรียกฉันอย่างนั้น"
"ก็ท่านช่วยชีวิตข้าไว้"
"ช่วยชีวิต? ฉันแค่ทำแผลที่ปีกของเธอเองนะ"
"ใช่ค่ะ ท่านช่วยข้าไว้"
"ถ้าเป็สัตว์วิเศษจริงทำไมไม่รักษาตัวเองเล่า"
"ก็ข้าไม่มีพลังเหลือแล้วเ้าค่ะ หลังจากถูกกับดักเข้าตัวข้าใช้พลังทั้งหมดเพื่อหลุดออกมากจากกับดักที่ลงเวทมนต์ไว้จับสัตว์วิเศษแบบพวกข้า"
"รอดมาได้ดี แล้วฉันไม่ได้อยากมีอีกาพูดได้หรอกนะ"
"ข้าแปลงกายได้นะคะ"
จากนั้นอีกาก็แปลงการเป็เด็กสาววัยรุ่นหน้าตาน่ารัก
"!!!"
"ท่านชอบให้ข้าอยู่ในร่างนี้ไหมค่ะ"
"จะอยู่ในรูปลักษณ์แบบไหนฉันก็ไม่คิดจะเลี้ยงเธอไว้หรอกนะ"
"นายหญิง ข้าสามารถปกป้องท่านได้นะเ้าคะ"
"ปกป้อง?"
"ข้าเป็สัตว์วิเศษธาตุแห่งความมืดในยามที่ท่านเกิดอันตรายข้าช่วยท่านได้อย่างแน่นอน"
เด็กสาวที่มีเรือนผมและั์ตาสีนิลพูดอย่างแน่วแน่
นั่นสินะ ยังไงถ้าเนื้อเื่ยังคงดำเนินต่อไปไม่แน่ว่าเมโลดี้ที่เป็นางร้ายของเื่อาจไม่สามารถหลีกเลี่ยงชะตากรรมของตนเองได้ ถ้ามีชาร์นาล่ะก็บางทีต่อให้โดนเนรเทศก็อาจรอดก็ได้
"ก็ได้ แต่อย่าให้ใครรู้ว่าเธอเป็สัตว์วิเศษล่ะไม่งั้นจะเป็เื่ยุ่งยาก"
"ค่ะ นายหญิง"
เด็กสาวก็แปลงกลับกลายเป็อีกาเหมือนเดิม
คงไม่เป็ไรหรอกมั้งนะ
--------------------------------------------
ชาร์นา อีกาวิเศษที่มีธาตุแห่งความมืด
ชาร์นา : นายหญิง~❤️
เมโลดี้ : ก็บอกว่าอย่าเรียกเเบบนั้น ????
9K
