เธอพลิกวงเวียนในมือซ้าย หันปลายแหลมเข้าหาตัวเอง แล้วกระแทกมันลงไปที่ไหล่ซ้ายของตัวเองจนมิด
"อะ...อาเรีย?!" เสียงมิวหลุดออกมาเป็เสียงหวีดเล็กๆ ดวงตาเบิกโพลง
ความเจ็บแปลบจากไหล่พุ่งทะลุขึ้นสมอง หมอกอุ่นๆ ในหัวอาเรียกระจายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา สติกลับมาคมกริบราวกับเพิ่งถูกราดด้วยน้ำแข็ง สายอุ่นๆ ของเืเริ่มไหลซึมลงตามต้นแขนเธอเอง
เธอบิดด้ามวงเวียนในเนื้อตัวเองอีกครึ่งรอบ — เจ็บจนตาพร่า แต่หัวโล่งโพลง — แล้วก้าวเข้าหามิร่า
เป็ครั้งแรกที่รอยยิ้มของมิร่าหดหายไป
"เดี๋ยว— พี่ทำอะไรของพี่เนี่ย!" น้ำเสียงเธอสูงขึ้น เป็ครั้งแรกที่มันฟังดูไม่เหมือนคนที่กุมเกมไว้ในมือ เธอรีบสั่งทันที "พี่มิว! ขวางมันไว้!"
ร่างมิวพุ่งเข้ามาขวางอีกครั้ง แต่คราวนี้อาเรียไม่หลบ เธอคว้าไหล่เพื่อนทั้งสองข้างไว้มั่น แล้วใช้แรงเหวี่ยงหมุนตัวเองผ่านไปด้านข้างอย่างนุ่มนวล พามิวให้พ้นจากแนว โดยไม่ทำให้เพื่อนเจ็บแม้แต่นิดเดียว
แล้วกำปั้นขวาของเธอก็ฟาดเข้าหน้ามิร่าอีกครั้ง เต็มแรง
มิร่าเซถอย — แต่บนใบหน้าเด็กนั้นแทบไม่เหลือร่องรอย รอยช้ำที่ขึ้นมาจางหายไปไวพอๆ กับที่มันปรากฏ ทว่าทันทีที่หมัดเข้า ความอุ่นเอื่อยก็คืบกลับเข้าหัวอาเรียอีกครั้ง มันสาวสายใหม่เข้ามาทันทีที่ถูกทำร้าย
แต่อาเรียไม่รอให้มันจับแน่น เธอบิดวงเวียนในไหล่ตัวเองซ้ำ
มิร่าเบิกตากว้าง เธอเข้าใจแล้วว่าอาเรียรู้จุดอ่อนของความสามารถของเธอแล้ว
จากนั้นหมัดถัดไปก็พุ้งเข้ามาที่หน้าของเธอ
อาเรียจะซ้ำแผลตัวเองที่ไหล่ซ้าย
แล้วก็ซัดกำปั้นของเธอไปที่มิร่า
ในตอนนี้มิร่าล้มลงไปกองกับพื้นจนอาเรียนั่งครอมไว้ได้
แม้ซัคคิวบัสระดับสูงจะฟื้นพูดตัวเองได้ แต่มันก็เป็แค่ผิวเผิน มิร่าไม่ใช่แวมไพร์หรือผีดิบที่มีพลังฟื้นฟู แค่พลังเวทที่มากล้นช่วยรักษาาแได้ และตอนนี้เธอััได้ว่ามันหมดไปแล้ว
"กัดฟันแน่นๆ ล่ะ"
มันกลายเป็จังหวะ จังหวะที่เ็าและโเี้จนน่าขนพอง ทุกครั้งที่มิร่าเปล่งเสียงออกคำสั่ง — "หยุดนะ!" "คุกเข่า!" "ยัยคนธรรมดา จัดกะ...!" — อาเรียจะค้างไปเศษเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อสะดุดราวกับมีไฟฟ้าแล่นผ่าน แล้วชิงกระแทกเหล็กเข้าเนื้อตัวเองตัดสายนั้นทิ้งก่อนทุกครั้ง ก่อนเดินหน้าเข้าใส่ต่อ
วงเวียนในมือซ้ายจมลงที่ไหล่ซ้ายจุดเดิม — สะดุ้ง — หัวโล่ง — กำปั้นขวาออก ทุกครั้งที่สายของอสูรสาวกลับเข้ามา เธอก็กระแทกเหล็กลงตรงแผลเก่าที่เดิมซ้ำอีกครั้ง ลึกขึ้น เจ็บขึ้น แล้วปล่อยให้มือขวาที่ยังเป็อิสระทำหน้าที่เพียงอย่างเดียว — อัดเข้าหน้ามิร่าเต็มแรง มันคือการทำร้ายตัวเองอย่างมีระเบียบ เ็า ไร้ความลังเล แบ่งหน้าที่ของสองมือไว้ชัดเจน ซ้ายตัดสาย ขวาทุบอสูร จนน่าสะพรึงยิ่งกว่าการบ้าคลั่งเสียอีก
และยิ่งสายขาด รอยยิ้มหวานเย็นของมิร่าก็ยิ่งแตกพร่า น้ำเสียงที่น่าเอ็นดูค่อยๆ หายไปจากปากเธอ เหลือแต่เสียงสั่งที่ห้วนขึ้น สูงขึ้น สั่นขึ้นทุกที "หยุดนะ! อัก!" "บอกให้หยุดไง! อัก!" แต่ทุกคำที่เปล่งออกมา กลับถูกอาเรียฉีกทิ้งด้วยเืของตัวเองก่อนมันจะทันจับแน่นเสียทุกครั้ง
แผลบนไหล่ของเธอค่อยรุนแรงขึ้น เืของเธอเปื้อนเสื้อ เปื้อนพื้น ขณะที่ตัวมิร่าผู้เป็อสูรกลับแทบไม่มีาแให้เห็นเลยสักรอย แต่รอยฟกช้ำที่หน้าของมิร่าเริ่มปรากฎ
และนั่นแหละ คือภาพที่ทำให้มิวสยองที่สุด
เธอควรจะกลัวมิร่า อสูรที่มีเขามีหาง ที่ทำร้ายเท่าไหร่ก็ไม่เป็ไร แต่ตอนนี้ สิ่งที่ทำให้ขนทุกเส้นบนตัวเธอลุกชัน กลับเป็เพื่อนสาวของเธอเอง คนที่หน้านิ่งเป็น้ำแข็ง ทิ่มเหล็กเข้าเนื้อตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่กระพริบตา ปล่อยให้เืตัวเองไหลนองเพื่อแลกกับการก้าวเข้าหาอสูรทีละก้าว มิวอ้าปากจะร้องห้าม แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ ได้แต่มองด้วยตาที่พร่าเลือนไปด้วยน้ำตา ขาทั้งสองข้างที่ยังถูกบังคับให้ขยับ สั่นเทาไปทั้งตัว
มิร่าเองก็เริ่มััได้ ทุกครั้งที่เธอสั่ง อาเรียก็ทำลายคำสั่งนั้นทิ้งด้วยเืของตัวเอง พันธะที่เธอพยายามสาวขาดสะบั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับโยนเชือกไปคล้องคนที่ถือมีดกรีดเชือกรออยู่แล้ว และคนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหา ดวงตาเ็าเปื้อนเื ไม่มีทีท่าจะหยุดนั้น ก็เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ในสายตาของอสูรอย่างเธอ หางที่เคยแกว่งอย่างเย้ายวนเริ่มขดเข้าหาตัว ฝ่ามือเล็กๆ ที่ไม่อาจจับมีดได้สั่นไหว
ในที่สุด หลังหมัดไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ร่างเล็กๆ ของมิร่าก็ทรุดลงกับพื้น เขาและหางสั่นระริก ลมหายใจขัดห้วน เธอไม่ได้าเ็สาหัส — ร่างของอสูรซ่อมแซมตัวเองได้เร็วเกินกว่าหมัดธรรมดาจะเอาชนะ — แต่แรงสั่นะเืซ้ำๆ ที่ไม่เคยได้ตั้งหลัก บวกกับการถูกตัดการควบคุมครั้งแล้วครั้งเล่า ก็บั่นทอนเธอจนหมดแรงจะลุกขึ้นอีก
เธอเงยหน้าขึ้นมองอาเรียที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ร่างที่ยืนอยู่นั้นเปื้อนเืไปทั้งตัว — แต่เป็เืของอาเรียเองทั้งหมด ไหล่ที่ถูกทิ่มซ้ำๆ แขนที่แดงฉาน ใบหน้าไร้อารมณ์ราวกับเพิ่งทำงานบ้านเสร็จไปชิ้นหนึ่ง ขณะที่ตัวมิร่าผู้เป็ปีศาจกลับแทบไม่มีรอยเืให้เห็น
ริมฝีปากของมิร่าขยับ เสียงแ่จนแทบไม่ได้ยิน
"...ปีศาจชัดๆ"
แล้วร่างนั้นก็ทรุดลงกับพื้น หมดสติไป
2K
