โจวหลินหู่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมลูกสาวก็เห็นทุกคนกำลังนั่งรอเขาอยู่แล้ว หัวใจที่หนาวเหน็บก่อนหน้านี้พลันอบอุ่นขึ้นมา ความรู้สึกหนักอึ้งก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปทันที ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเท่านั้นที่เป็ครอบครัวของเขาจริงๆและต่อจากนี้ไปเขาจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวเล็กๆของเขาเท่านั้น
"ท่านพี่มานั่งก่อนเ้าค่ะ" หูซูซ่านเดินมาพูดกับสามีน้ำเสียงอ่อน
"อืม" โจวหลินหู่เดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆรับน้ำดื่มจากลูกสาวคนเล็กมาดื่มแก้กระหายก่อนจะเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "เอาล่ะ…ทุกคนฟังข้าให้ดี วันนี้ข้าตัดสินใจ…ขอตัดขาดจากตระกูลโจวแล้ว หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราจะเก็บข้าวของออกจากที่นี่กัน"
ใบหน้าของท่านแม่นิ่งสงบไร้ความใเพราะนางรู้จักสามีของนางดี อีกทั้งเมื่อคืนนี้หลังจากที่ทุกคนเข้านอนไปแล้วเขาเองก็คิดว่านางหลับไปแล้วเช่นกันจึงได้แอบออกจากเรือนไป นางไม่รู้ว่าเขาออกไปทำอะไรแต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่าเขาจะต้องเตรียมการออกจากที่นี่อย่างแน่นอน หลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่เตรียมตัวอะไรเลยเพียงแต่เขาไม่เคยพูดเท่านั้น
ครั้งนี้เขาได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว!
แต่ลูกๆทุกคนของพวกเขากลับไม่ได้นิ่งสงบเช่นนั้น ใบหน้าของแต่ล่ะคนมันตลกมาก โจวไห่เหวินเบิกตากว้างนิ่งอึ้ง โจวอวี่เฉินและโจวถิงถิงเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ส่วนโจวอิ้งเยว่ดวงตาเป็ประกายวิบวับด้วยความพอใจ 'โอ้โห! ท่านพ่อได้มาเปล่าของข้าทำเอาข้าพูดไม่ออกเลยแฮะ ผิดคาดข้าไปมากเลยเชียวแต่ก็นับว่าดีเกินคาดมาก ตอนแรกคิดว่าข้าจะต้องเหนื่อยสร้างเื่หาทางแยกบ้านซะอีก ใครจะคิดว่าพอท่านพ่อคิดจะลุกขึ้นต่อต้านก็ดันตัดขาดกับคนพวกนั้นไปซะดื้อๆ!'
"ท่านพ่อ แล้วพวกเราจะไปที่ไหนหรือขอรับ? พวกเราไม่มีเงินเลยนะขอรับ" เมื่อตั้งสติได้โจวไห่เหวินกี่รีบเอ่ยถามด้วยความกังวล
"พี่ใหญ่พูดถูก ท่านพ่อบ้านเราไม่มีเงินสักอีแปะเลยไม่ใช่หรือขอรับ? แล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ?" โจวอวี่เฉินก็ถามด้วยความไม่สบายใจ
"ท่านพ่อ เงินของบ้านเราทั้งหมดเอาไปซื้อยาให้เยว่เอ๋อร์หมดแล้วไม่ใช่หรือเ้าคะ พวกเราต้องออกจากที่นี่ตัวเปล่าใช่หรือไม่?" โจวถิงถิงเอ่ยออกมาตามตรงก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง "แต่ว่าไม่มีเงินพวกเราก็แค่ขึ้นเขาไปหาอาหารแล้วก็ของป่าออกมาขายเอาเงินดีหรือไม่เ้าคะ?"
"กินข้าวกันก่อนเื่อื่นพ่อมีทางออกอยู่แล้วพวกเ้าไม่ต้องกังวลหรอก เอาไว้ออกจากที่นี่ก่อนพวกเราค่อยคุยกันทีหลัง" โจวหลินหู่พูดขึ้นด้วยความหนักแน่นไม่มีท่าทีล้อเล่นเลย
"ข้าเชื่อท่านพ่อเ้าค่ะ" โจวอิ้งเยว่พูดอย่างมั่นใจ
คนบ้านรองนั่งกินข้าวร่วมกันเงียบๆ หลังจากกินอิ่มพวกเขาก็เตรียมตัวจะออกจากจวนนี้กันเงียบๆแต่ดูเหมือนว่าคนตระกูลโจวจะไม่ปล่อยให้พวกเขาออกจากที่นี่อย่างสบายใจจริงๆ พอพวกเขาก้าวออกจากเรือนมาก็เจอกับบ่าวชราคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าพาสาวใช้มายืนรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว
"ฮูหยินผู้เฒ่าให้ข้าพาคนมาตรวจห่อผ้าของพวกเ้าป้องกันพวกเ้าขโมยของออกจากจวน" พูดจบบ่าวชราก็ส่งสัญญาณให้สาวใช้เดินไปคว้าห่อผ้าและตระกร้าออกมาจากมือและหลังของครอบครัวรองโจวอย่างไม่เกรงใจทันที
"อยากค้นก็ค้นไปสิ ชิ๊!" โจวอิ้งเยว่พึมพำเบาๆตั้งใจให้ได้ยินแค่ตัวเองแต่พี่สาวและพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างๆดันได้ยินด้วยซะนี่ 'ข้ายิ่งรีบออกจากที่นี่อยู่ยังมีสุนัขไร้ดวงมาก่อกวนซะได้ เสียเวลาคนสวยออกไปตั้งตัวจริงๆ!'
นิสัยจริงๆของโจวอิ้งเยว่นั้นไม่ว่าจะในชาติที่แล้วหรือตอนนี้เป็คนที่อารมณ์ดี สดใสและขี้เล่นมาก ชาติที่แล้วเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆนางมักจะทำตัวชิลๆเป็ตัวของตัวเองได้อย่างอิสระและเต็มที่มาตลอด ยกเว้นก็แต่เวลาทำงานอยู่ต่อหน้าเ้านายเ็าจอมโเี้และครอบครัวปลิงดูดเืของนางเท่านั้นแหละที่นางจะเอาแต่ทำหน้านิ่งเ็า
"ไม่มีเ้าค่ะ นอกจากเสื้อผ้าเก่าๆสองสามชุดนอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วเ้าค่ะ" สาวใช้หันไปรายงานคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า
"หึ! นับว่าพวกเ้ารอดตัวไปได้ก็แล้วกัน ฮูหยินผู้เฒ่าบอกให้พวกเ้ารีบไสหัวออกไปแล้วอย่าได้กลับมาอ้อนวอนจะเข้าตระกูลอีก ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้พวกไร้ประโยชน์อย่างพวกเ้าแล้ว"
"เหะอๆ! เชิดหน้าถือดีอะไรของเ้ากันยายเฒ่าอัปลักษณ์ คิดจะกดข่มพวกข้าเ้าก็คู่ควรหรือไง?" โจวอิ้งเยว่ยกมือขึ้นมากอดอกเชิดหน้าอย่างถือดีพูดโต้กลับไปบ้าง พอเห็นอีกฝ่ายโกรธจนตัวสั่นนางก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมากจึงหันไปพูดกับท่านพ่อท่านแม่และพี่ๆของนางอย่างสบายใจ "ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายพี่สาว…พวกเราไปใช้ชีวิตให้มีความสุขกันเถอะเ้าค่ะ"
"เ้า!!" บ่าวชราเอ่ยออกมาได้แค่นี้ก็ไม่รู้จะหาคำไหนมาต่อปากต่อคำอีก อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามก็เมินเฉยต่อนางอย่างสิ้นเชิงราวกับว่านางเป็เพียงอากาศ
"อื้ม ไปกันเถอะ!" โจวถิงถิง
"ไปใช้ชีวิตให้มีความสุขกัน!" โจวอวี่เฉิน
"เยว่เอ๋อร์…เ้าพูดได้ดี" โจวไห่เหวิน
โจวหลินหู่ยืดหลังตรงสายตามองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ เขาจับมือภรรยาแน่นแล้วพาเดินนำลูกๆของพวกเขาไปที่ประตูข้างจวนตระกูลโจวอย่างสง่าผ่าเผย ที่เลือกเป็ประตูข้างเพราะเขาไม่อยากทำให้เป็เื่ใหญ่ อยากพาครอบครัวออกจากที่นี่เงียบๆมากกว่า
พอก้าวพ้นประตูจวนตระกูลโจวออกมาได้ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก 'ฮ๊าาาาา!! ในที่สุดข้าก็ออกมาจากจวนนรกนั่นได้โดยไวแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่ข้ามีเพื่อนำพาครอบครัวนี้ก้าวไปข้างหน้าอย่างรุ่งเรืองและมั่นคง'
โจวหลินหู่ไม่ได้พูดอะไรพาทุกคนเดินอ้อมไปทางูเาลูกใหญ่ที่ห่างออกไปจากตระกูลโจวราวสิบห้าลี้ เดินมาได้ราวห้าหกลี้หูซูซ่านก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา "เอาล่ะท่านพี่ ท่านบอกข้ากับลูกๆมาได้แล้วว่าตอนนี้ท่านกำลังจะพาพวกเราไปที่ไหนกัน?"
"นั่นสิเ้าคะท่านพ่อ แถวนี้ไม่มีจวนหรือบ้านเรือนของคนแล้วพวกเรากำลังจะไปที่ไหนกัน?" โจวถิงถิงก็อดถามขึ้นมาไม่ได้
"ไปบ้านพักชั่วคราวของพวกเรากันก่อน ตอนนี้เงินของเรายังมีไม่มากพอที่จะย้ายออกจากเมืองหลวงพ่อเลยคิดว่าเราควรหาเงินสักก้อนเพื่อเป็ค่าเดินทางและค่าอาหารของพวกเราทุกคนก่อน" โจวหลินหู่ยกยิ้มตอบคำถามทั้งสองคนอย่างผ่อนคลาย
"บ้านพักชั่วคราว….ท่านพ่อ! หรือว่าท่านแอบมาสร้างบ้านที่นอกจวนเอาไว้แล้วหรือขอรับ?" โจวไห่เหวินพึมพำเบาๆก่อนจะเบิกตากว้างเอ่ยถามออกมาด้วยความใ
"จริงๆแล้วการตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลนี้ไม่ใช่เื่ที่พ่อคิดแค่ไม่กี่วันมานี้หรอก สองปีแล้ว…เป็เวลาสองปีกว่าแล้วที่ข้าคิดเื่นี้ ดังนั้นตลอดสองปีกว่านี้ข้ามักจะหาโอกาสแอบออกจากจวนมาสร้างบ้านหลังเล็กๆเอาไว้ในูเาลูกนั้น ความจริงแล้วบ้านหลังน้อยก็อยู่ไม่ไกลจากกำแพงเรือนหลังของเราในตระกูลโจวหรอก ครั้งนี้คงทำให้พวกเ้าต้องลำบากทนอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆกันก่อนแล้วล่ะ" โจวหลินหู่เดินไปก็บอกเล่าให้ทุกคนฟังไปด้วย
'แม่เ้าเอ้ย! สองปีกว่า…ท่านพ่อได้มาเปล่าๆคนนี้ความคิดลึกล้ำกว่าที่ข้าคิดเอาไว้มากเลยอ่ะ ถ้าเขาไม่พูดนี่ไม่มีใครรู้เื่นี้จริงๆแน่เลย ดูท่าข้าต้องประเมินท่านพ่อคนนี้ใหม่ทั้งหมดเลยล่ะ' โจวอิ้งเยว่คิดในใจเงียบๆขณะที่สายตาคอยลอบมองท่านพ่อเงียบๆ
"นั่นอย่างไรเล่า! ข้าก็เอาแต่คิดว่าคืนนี้พวกเราคงต้องไปหานอนในวัดร้างก่อนหรือไม่? ที่ไหนได้ท่านพ่อก็เตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้ว" โจวอวี่เฉินพูดขึ้นด้วยความโล่งใจ
"ดังนั้น…การตัดสินใจครั้งนี้ท่านพ่อก็ไม่ได้ทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบสินะขอรับ?" โจวไห่เหวินหันไปพูดกับท่านพ่อ
"ฟางเส้นสุดท้ายของพ่อก็คือแม่ของพวกเ้าและพวกเ้าทุกคน ตอนที่โจวเฝิ่นลู่ทำร้ายเยว่เอ๋อร์จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดคนบ้านใหญ่กลับบอกแค่ว่าเป็เื่เด็กๆทะเลาะกันมันก็ได้ทำให้พ่อตัดสินใจจะตัดขาดจากพวกเขาั้แ่ตอนนั้นแล้ว ในเมื่อตอนนี้เยว่เอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาแข็งแรงปลอดภัยแล้วพวกเราก็ควรจะออกจากที่นั่นเสียที" โจวหลินหู่ตอบกลับบุตรชายเสียงอ่อน
"โฮ้วว! ท่านพ่อท่านสุดยอดมาก รีบเดินกันเถอะพวกเราจะไปบ้านใหม่กัน!!" โจวถิงถิงชูกำปั้นพูดขึ้นอย่างมีความสุข
1K
