ไป๋จื่อหรูเขย่าคอเสื้อชุดคนไข้สีขาวที่หลวมโพรกของตัวเอง ใบหน้าเขาถูกกองไฟสะท้อนจนแดงเรื่อ การหายใจค่อยๆ ถี่เร็วขึ้น การไหลเวียนของเืนั้นประหลาดอยู่บ้าง แต่เขาโทษทั้งหมดนี้เป็ความผิดที่ตัวเองถูกระบบหลอมรวมเขากับยีนครึ่งหนึ่งของชาวดาวเคอลัวร์
แอกโซเยอร์คิดเล็กน้อยจึงเอ่ยถาม “นายรู้ไหมว่าตัวเองกำลังอยู่ใน่กลายสภาพ”
ไป๋จื่อหรูกลอกตาใส่แอกโซเยอร์
แอกโซเยอร์ถาม “แม้แต่่กลายสภาพก็ไม่รู้” แต่เมื่อเห็นไป๋จื่อหรูเขย่าคอเสื้อตัวเองไม่หยุด เขาก็สูดหายใจลึกหลายที น้ำแข็งเรียวเล็กที่ควบแน่นอยู่โดยรอบอย่างไม่เป็สุขถูกระเหิดกลายเป็ไอน้ำ สุดท้ายเมื่อเป็ชั้นน้ำแข็งติดกับิัของตัวเอง เขาจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอกและขมวดคิ้วถาม
“ผู้ใหญ่ที่บ้านไม่เคยบอกนายเื่พวกนี้เหรอ”
“ไม่รู้” ไป๋จื่อหรูบอก
“ยานรักษาของนาย…” แอกโซเยอร์พูด “เป็ยานรักษาระดับสูงสุดของสหพันธ์ แคปซูลรักษาข้างในก็เป็เครื่อง ACC - 818 รุ่นใหม่ล่าสุด ระดับความประณีตในการผ่าตัดเทียบได้กับหัวหน้าแพทย์ของโรงพยาบาลสหพันธ์ ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว”
“ตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว สมองขาวโพลน ไม่รู้อะไรสักอย่าง” ตอนนี้ไป๋จื่อหรูคิดแค่อยากย่างมาร์ชเมลโลว์ ไม่อยากย่างเนื้อสิงโตเบียบีแล้ว เขาต้องกินของหวานบ้าง ได้ยินว่าของหวานทำให้คนอารมณ์ดีได้ ถ้ามีช็อกโกแลตก็ดีสิ คงจะพอกดความอยากฆ่าคนได้ระดับหนึ่ง
“…” แอกโซเยอร์ถาม “อัลฟ่า เบต้า โอเมก้างั้นเหรอ”
ไป๋จื่อหรูจิ้มกองไฟ ทำให้ไฟสีส้มเต้นระบำอยู่ในท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เหมือนหิ่งห้อยใช้ก้นกะพริบแสง
เอาเถอะ ดูเหมือนว่าว่าที่พลเอกสหพันธ์คุณวอตช์ฟีลด์จะทำบทสนทนากร่อยแล้ว
“นายอายุเท่าไรแล้ว” แอกโซเยอร์ถาม “ชื่อล่ะ”
“ทำไมนายเอาแต่ซักไซ้ว่าฉันอายุเท่าไร ชื่ออะไรหา” ไป๋จื่อหรูอารมณ์เสียมาก มองแอกโซเยอร์ยังไงก็ขัดตา
แอกโซเยอร์พูด “นายเป็ผู้ใหญ่แล้วฉันจะได้ทำสัญลักษณ์สมบูรณ์กับนาย ฉันชื่อแอกโซเยอร์ วอตช์ฟีลด์”
ไป๋จื่อหรูพูด “ฉันรู้ว่านายคือแอกโซเยอร์ วอตช์ฟีลด์ ฉันไม่ใช่คนหูหนวกสักหน่อย นายพูดสองครั้งแล้ว”
จากนั้นไป๋จื่อหรูก็คิดเล็กน้อย “ไม่ถูกสิ ฉันเหมือนจะได้ยินไม่ค่อยชัด สภาพดวงตากับลำคอก็ไม่ดี หรือว่าตอนตื่นมาในแคปซูลรักษา…ไม่แน่ร่างกายนี้ก็เป็โรคร้ายแรงอยู่แล้ว”
ไป๋จื่อหรูแอบสบถด่า “อาจารย์ขยะเอ๊ย!”
แอกโซเยอร์พูด “ข้อมูลแคปซูลรักษาของนายติดตั้งสิทธิ์ในการเข้าถึงขั้นสูงสุด ฉันตรวจสอบดูไม่ได้ นายเป็ใครกันแน่”
คำที่แอกโซเยอร์ถามทำให้ไป๋จื่อหรูระแวงขึ้นมา แต่สีหน้าของไป๋จื่อหรูยังคงเหมือนเมื่อครู่นี้ แม้แต่เส้นประสาทก็ไม่แปรเปลี่ยน
“บอกแล้วไงว่าไม่รู้ พอตื่นมาก็ไม่มีความทรงจำสักเสี้ยวแล้ว ตอนแรกมีใจคุณธรรมอยากช่วยคน แต่ดันช่วยโรคจิตที่ตอนแรกอยากฆ่าฉัน ต่อมาก็จูบฉันแล้วก็ยังกัดฉัน ไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตนี้ควรอยู่รอดยังไง!”
ไป๋จื่อหรูยิงน้ำแข็งแหลมคมใส่หน้าอกของแอกโซเยอร์ ความเร็วทั้งเร็วและรีบเร่ง ทว่าแอกโซเยอร์กลับรับไว้ได้อย่างง่ายดาย
แม้ว่าไป๋จื่อหรูอยู่ระดับสองแล้ว แต่ก็ยังคงสร้างาแให้แอกโซเยอร์ไม่ได้แม้แต่น้อย
“…” แอกโซเยอร์คิดเล็กน้อย “ขอโทษนะ”
ไป๋จื่อหรูโมโหจนขำทันที “ขอโทษยังต้องลังเลด้วยเหรอ นายไม่ได้ขอโทษจากใจจริงเลยสักนิด!”
“ฉันอยากทำสัญลักษณ์นาย” แอกโซเยอร์พูด คำพูดที่ตรงขนาดนี้สำหรับชาวดาวเคอลัวร์ทั่วไปนับว่าเป็การล่วงละเมิดทางเพศแล้ว แต่ไป๋จื่อหรูหารู้ไม่
“ทำสัญลักษณ์คืออะไรอีก”
“…ทำให้นายเป็ของฉัน” แอกโซเยอร์พูด “ของฉันคนเดียว”
“ฉันจะไม่เป็ของใครทั้งนั้น” ไป๋จื่อหรูมองแอกโซเยอร์พลางเอ่ยอย่างพิกล
ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว
มนุษย์ต่างดาวนี่เหมือนจะตกหลุมรักเขาแล้ว
“อัลฟ่าใน่รัตจะถูกผลกระทบจากฟีโรโมน ทำให้ขาดสติ งุ่นง่าน ต้องมีเพศสัมพันธ์กับคู่ของตัวเอง แลกเปลี่ยนฟีโรโมนกันจึงจะสงบลง แต่นี่ต้องใช้ระยะเวลานานมาก ฉันคิดว่านายยังเด็กไป”
แอกโซเยอร์พูดประโยคพวกนี้ออกมากะทันหัน ทำไป๋จื่อหรูเกือบตาถลนออกมา เพราะตอนที่แอกโซเยอร์พูดดวงตาเปล่านั้นมองเขาอย่างไม่ปกปิดแม้แต่น้อย แค่มองก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่…
มีเพศสัมพันธ์กับเขา
...
ต่อหน้าพลังต่อสู้แข็งแกร่ง พูดอะไรก็ไร้พลังโดยสมบูรณ์
ไม่โดนเอา ก็เอากลับไป สรุปแล้วก็เอากันหมด นี่มันความชั่วร้ายที่น่าสะพรึงที่สุดในจักรวาลแล้ว
ไป๋จื่อหรูรู้สึกว่าหลังตัวเองชื้นแล้ว เป็ความชื้นที่ถูกเหงื่อโชกแบบนั้น
เพื่อเอาชีวิตรอด ไป๋จื่อหรูถามอย่างจริงจังทันที “นายว่าฉันอายุเท่าไร”
แอกโซเยอร์ขมวดคิ้วแล้ว “…”
ไป๋จื่อหรูมองมือของตัวเองกับขาท่อนล่างที่เผยผิวส่วนใหญ่ พลิกๆ ฝ่ามือที่กระดูกเปราะบางไม่ค่อยมีเนื้อให้แอกโซเยอร์ดู “ถึงฉันจำไม่ได้ แต่ก็คงสักสิบสี่สิบห้ามั้ง อย่างมากก็ไม่เกินสิบหก! ฉันว่านายคิดว่าฉันเด็กเกินไปน่ะถูกแล้ว เพราะงั้นนายทนแรงขับเคลื่อนทางเพศของนายซะ อย่าเป็สัตว์ป่าเด็ดขาดเชียวคุณวอตช์ฟีลด์!”
คิ้วแอกโซเยอร์ขมวดแน่นยิ่งขึ้น “ยี่สิบปีบรรลุนิติภาวะ”
“ฉันยังไม่ถึงสักหน่อย!” ไป๋จื่อหรูพูด “นายบรรลุนิติภาวะแล้วเหรอ”
“ยี่สิบสอง…” แอกโซเยอร์พูด
เขายังพูดไม่ทันจบ หัวของทั้งสองคนก็หันไปมองทางยานรบพร้อมกัน
3K
