“เสี่ยวเถียนเสี่ยวเถียน เ้าอยู่ไหนเสี่ยวเถียน” น้ำเสียงและสีหน้าหงุดหงิดฉายชัดออกมาจากสีหน้าและน้ำเสียงของฮูหยินจ้าว หลังนางเรียกหาสาวใช้ข้างกายอยู่นานก็ไม่เห็นร่างคนที่้าหาเข้ามาอยู่ในสายตา
ร่างในชุดยาวกรุยกรายยังคงเดินต่อไปพร้อมส่งเสียงเรียกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ มือข้างหนึ่งของนางยกปาfเหงื่อที่เริ่มซึมออกมาส่วนอีกข้างก็เท้าเอวด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อยก่อนจะออกเดินไปทางหลังอารามซึ่งเป็เรือนพักของบ่าวรับใช้
สาเหตุที่นางหงุดหงิดถึงเพียงนี้ทั้งที่นี่ไม่ใช่นิสัยของนางนั่นเพราะวันนี้เป็วันแรกที่นางเดินทางมาที่อารามแห่งนี้ เพื่อมอบอาหาร และยาจึงทั้งเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียจากการเดินทางไกลทั้งยังต้องรับหน้าฮูหยินทั้งหลายก็มาร่วมสร้างชื่อในครั้งนี้อีก จึงยิ่งหงุดหงิดเมื่อ้าอาบน้ำแล้วไม่เจอสาวใช้ที่เอามาปรนนิบัติ
ั์วาวโรจน์กวาดมองเรือนบ่าวไปทั่วแต่จนแล้ว จนรอด นางก็ยังไม่เห็นร่างสาวใช้ข้างกายที่ทำงานข้างกายนางมาสามปี
มือเรียวงามเต็มไปด้วยแหวนเพชร พลอย สะบัดกลางอากาศอย่างไม่พอใจ พลางหายใจแรงก่นด่าสาวใช้ไปต่างๆ นานา ไม่เหลือท่าทางฮูหยินผู้ใจดีบอบบางอย่างที่ใครหลายคนเห็น
“ข้าไม่น่าพาเ้ามาเพียงคนเดียวเลยหากรู้ว่าเป็เช่นนี้เอาเสี่ยวหลัวมาช่วยปรนนิบัติด้วยอีกคนก็ดี”
จ้าวฮูหยินยังคงพร่ำบ่นออกมาท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบตรงด้านหลังอาราม สถานที่ไร้ผู้คนพลุกพล่านก่อนนางจะพยายามปรับลมหายใจ ละทิ้งความหงุดหงิด แล้วเตรียมเดินกลับห้องพักเพื่ออาบน้ำอย่างที่ตั้งใจในทีแรก
“ช่างเถิดไว้นางกลับไปค่อยลงโทษให้หลาบจำ ตอนนี้เรากลับไปอาบน้ำก่อน” หลินซือซินหรือฮูหยินจ้าว เอ่ยออกมาก่อนจะเตรียมเดินไปจากตรงนี้เพื่อกลับห้องของนางซึ่งอยู่ห่างจากตรงนี้พอสมควร
ทว่าขณะที่นางกำลังจะเดินผ่านผาน้ำตกใหญ่หลังอารามดวงตาของนางก็ดันเห็นร่างของสาวใช้กำลังกอดรัดกับบ่าวชายที่นางเอามาทำหน้าบังคับม้าพานางมาที่นี่
“นี่พวกเขาไปสนิทสนมกันั้แ่เมื่อไร”
น้ำเสียงหวานอดจะเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้นางจำได้ว่าบ่าวชายผู้นี้พึ่งจะเข้ามาทำงานจวนของนางได้เพียงไม่กี่เดือนไม่มีทางที่เขาจะมาสนิทสนมกับเสี่ยวเถียนสาวใช้ของนางได้ จะว่าเพราะเดินทางร่วมกันก็ไม่น่าใช่ เพราะเวลาเพียงไม่กี่วันทั้งสองจะสามารถสนิทกันถึงขึ้นขั้นนี้เลยหรือ
ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอย่างสงสัยสองเท้าของนางก็ก้าวเดินไปยังทิศทางที่ทั้งสองอยู่พร้อมกับที่ดวงตาจับจ้องบ่าวทั้งสองไม่ละไปไหน ก่อนจะหยุดหลบมุมใกล้พวกเขาที่สุดแล้วมองดูคนทั้งสองด้วยความอยากรู้ทั้งหมดที่มี
จ๊วบ อร้า
“พี่มู่ตันนี่ก็ใกล้เวลาที่ฮูหยินต้องอาบน้ำแล้วนะเ้าค่ะ อร้าหากนางเรียกหาข้าไม่พบจะโกรธเอาได้ อื้อ” เสี่ยวเถียนเอ่ยเสียงกระเส่าพลางแหงนคอเปิดทางให้ชายร่างกำยำ ที่พึ่งใกล้ชิดไม่กี่วัน ขบเม้มลำคอและเนินอกอย่างสะดวกมือทั้งสองข้างลูบไล้ไปตามิักร้านอย่างเคลิบเคลิ้ม สุขสม
“จุ๊บ อื้ออแต่ตอนนี้ข้าแทบทนไม่ไหวแล้ว อื้ออ” น้ำเสียงของชายบังคับม้า แหบพร่าไม่ต่างกันเขาดันร่างเล็กหลบเข้าไปในซอกหิน ก่อนจะคุกเข่านั่งลง ตรงใจกลางความเป็สาวของนางพร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มมองใบหน้าเคลิ้ม
ก่อนจะยกท่อนขาข้างหนึ่งของนางพาดบนบ่าซุกเข้าไปใต้ร่มผ้า มองความสาว และความสวยของบุพชาติกลีบบางแล้วกระโจนเข้าไปราวผึ้งที่เห็นเกสรหอมหวาน
“อื้อ อร้าง อ่ะอ่ะ อิ๊พี่แฮกแฮก พี่มู่ตัน อื้ออ” สาวใช้ร่างเล็กร้องครางกระเส่าเมื่อคนที่อยู่ด้านล่างขบเม้มเบาไปทั่วผิวเนื้อต้นขาด้านในของนาง
หลีหมู่ตันทำเช่นนั้นสลับกันทั้งสองขาดวงตาของเขาหลับพริ้ม สูดดมกลิ่นกายสาว พร้อมกับมือทั้งสองที่อยู่นอกร่มผ้าออกแรงบีบขย้ำก้อนเนื้อนิ่ม ตรงก้นของนางอย่างแรง ด้วยแรงกำหนัดลุกโชน
“อื้อออ พี่มู่ตันซี้ดดด อื้ออ ข้าอิ๊” สาวใช้ร่างเล็กเสียวสะท้านไปทั้งร่างกายนางสั่นสะท้านบิดเร่าโค้งงออย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าเสียวซ่านแหงนขึ้นหันไปทางทิศที่ใครอีกคนลอบมองอยู่ไม่ห่าง
หลินซือซินมองคนทั้งสองที่ซุกซ่อนร่างเขาไปในร่องหน้าผาจนคนที่แอบมองอยู่ไม่ห่าง สั่นสะท้านตามไปด้วยนางอดไม่ได้ที่จะไล้ไปตามร่างกายตัวเองเอานิ้วชี้ใส่ปากอย่างที่สาวใช้ข้างกายทำให้เห็น
ความรู้สึกเสียวสะท้านที่สาวใช้ร่างเล็กแสดงออกมาทำให้นางสะท้านวาบในช่องท้อง ร่องแคบแห้งผากของนางฉ่ำเยิ้มขึ้นมาอีกครั้งหลังห่างหายมานานหลายปีนับแต่สามีตายจาก
สามีของนางนั้นจากไปเมื่อราวห้าปีที่แล้วจากนั้นนางที่เป็ฮูหยินเอกจำต้องดูแลกิจการแทนเขาทั้งหมดทั้งต้องควบคุมเรือนหลังอยู่นานหลายปี กว่าจะลงตัวและสามารถพผลักดันบุตรชายที่อายุเพียงสิบสี่ปีให้ขึ้นมาดูแลกิจการทั้งหมดได้ก็ลำบากจนลืมเื่รักใคร่ไปหมดสิ้น
จนวันนี้ที่ได้มีโอกาสเห็นบทสวาทวาบหวามของบ่าวทั้งสองอีกครั้งก็อดไม่ได้ที่จะอยากลิ้มลองรสััที่ห่างหายไปนานหลายปี
‘สาวใช้เช่นนางน่าริษยากว่าข้าที่เป็เ้านายมากนัก’
ความรู้สึกริษยาฉายชัดออกมาจากดวงตาทั้งสองของฮูหยินจ้าวก่อนจะเปลี่ยนเป็ใ เสียดาย เมื่อบ่าวรับใช้ชายผละออกจากกระโปรงบางสีน้ำตาลเข้มหลังร่างเล็กบางของเสี่ยวเถียนสั่นสะท้าน ร้องครางกระเส่าออกมา
“อ่ะ อ่ะอร้างงงซี้ดดพี่มู่ตัน อื้ออ อ่ะอ่ะแฮกแฮก มีความสุข ข้ามีความสุขเหลือเกิน อื้ออ แฮกแฮก”กายบางสั่นสะท้านบิดเร่า ทรงตัวไม่อยู่ ท่อนขาทั้งสองของนางสั่นเทา จนทรงตัวไม่ไหวอิงร่างกายใหญ่ของคนที่พึ่งจะลุกขึ้นยืน ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองสบดวงตาคม ที่มองปรือไปด้วยไฟราคะลุกโชนออกมาจากดวงตาของเขาเช่นกัน ก่อนคนทั้งสองจะกระโจนเข้าหากันแล้วตะโบมจูบแลกน้ำลายอีกครั้งอย่างเสน่หา
จ๊วบ จ๊วบ อื้ออ อึก
“เสี่ยวเถียนเราไปที่ห้องเถิดข้า้าเ้าไม่ไหวแล้ว อืม”
“แต่นี่ถึงเวลาที่ฮูหยินต้องอาบน้ำแล้วนะเ้าค่ะ”
“เมื่อครู่ข้าเห็นนางกำลังคุยเพลินคงยังไม่อาบน้ำเร็วๆ นี้หรอก นะ... เราไปที่ห้องกันนะ อาเถียน”มู่ตันยังคงรบเร้าสาวใช้ร่างเล็ก สายตาของทั้งสองมองสบกัน ก่อนจะอมยิ้มเขินอายแล้วพยักหนีรับคำขอของชายร่างสูง พร้อมจับมือพากันเดินไปทางเรือนนอนด้านหลัง
“นั่น! พวกเ้า”
ฮูหยินจ้าวมองบ่าวทั้งสองที่ติดตามตัวเองพากันเดินไปด้านหลังก็ขัดใจเล็กน้อย เพราะนางยังไม่สุขสมดวงตากลมเยิ้มปรือเล็กน้อยมองตามร่างทั้งสองที่กำลังจะเดินหายไปจากสายตาพลางชั่งใจก่อนนางจะตัดสินใจ แล้วเดินตามหลังพวกเขาไปอย่างระวังจนถึงห้องนอนหลังสุดท้าย ที่เงียบสงบไร้ผู้คน
กายบอบบางในชุดผ้าไหมราคาแพงเดินไปหยุดตรงหน้าต่างบานหนึ่งนางเรานิ้วแตะน้ำลายตัวเองแล้วไปัักระดาษสาที่ติดหน้าต่างจนเป็รูก่อนจะก้มมองเข้าไปด้วยในห้องที่ตอนนี้ร่างสาวใช้ของนางโดนกดให้นอนลงรับจุมพิตจากคนบังคับม้าที่ตอนนี้ท่อนบนของร่างกายไร้เสื้อสวมทับเผยแผงอกกำยำแข็งแรง และกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็ก้อน
“ซี้ดด คิดไม่ผิดจริงที่ข้าแอบตามพวกเ้าเข้ามา”
4K
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
