บทที่ 20 กองโจรดักซุ่มโจมตี
“ท่านซื่อจื่อ เป็ดังที่ท่านคาดการณ์ไว้จริง ๆ ข้อมูลจากพิราบสื่อสารแจ้งว่า ขบวนรับเ้าสาวของตระกูลเซี่ยง พักค้างแรมที่ โรงเตี๊ยมซุ่นผิงขอรับ”
ดวงตาดอกท้อของเหลียงห้าวเหยียน เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการคำนวณ “ิจิ้น ส่งข่าวบอกคุนจิ้น ให้ลงมืออย่างสะอาดหมดจด”
ิจิ้นลังเลเล็กน้อย “ท่านซื่อจื่อ ตอนที่คนของเราไปซุ่มดู บังเอิญเห็นคนของจวนเว่ยกั๋วกง ส่งคนชุดหนึ่งออกไปเหมือนกันขอรับ”
เหลียงห้าวเหยียนดวงตาไหววูบ
เว่ยเซียวโจวไอ้จอมปลอมนั่น
ปากบอกว่าจะเอาชนะเซี่ยงเฉิงหลีอย่างเปิดเผย
ที่แท้ก็แอบส่งคนไปลอบกัดลับหลังเหมือนกันสินะ?
“ิจิ้น สั่งคุนจิ้นว่าต้องเก็บหลักฐานที่จวนเว่ยกั๋วกง ลอบสังหารเซี่ยงเฉิงหลีเอาไว้ให้ได้”
...
ยามวิกาล
สาวใช้หงโต้วเพิ่งจะถอดหมวกคลุมหน้าของจี้หานลั่วออก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นนอกห้อง
หัวใจของจี้หานลั่วกระตุกวูบ
หรือว่าจะเป็จริงอย่างที่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพูดกัน
ว่าเจอโรงเตี๊ยมมืด (ร้านโจร) เข้าให้แล้ว?
นางพยายามตั้งสติ
กวาดตามองหาที่ซ่อนตัวภายในห้องอย่างรวดเร็ว
หาที่ซ่อนก็ไม่เจอ หาอาวุธที่พอจะใช้ป้องกันตัวก็ไม่มี
ในความตื่นตระหนก เสียงแจ้งเตือนการโดเนทในห้องถ่ายทอดสดช่วยเรียกสตินางกลับมาได้บ้าง นางรีบค้นหาในร้านค้าของระบบ หวังจะซื้ออาวุธที่ถนัดมือสักชิ้น...
หวู่จวินไคผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ข้างกายปกป้องจี้หานชิงเอาไว้ เขาเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “คุณหนูจี้ มีโจรูเาดักซุ่มอยู่รอบ ๆ กำลังมุ่งหน้ามาทางเราขอรับ”
“พี่ใหญ่สั่งให้ข้าพาพวกท่านหนีไปก่อน”
จี้หานลั่ว: “ต้านไว้ที่โรงเตี๊ยมไม่อยู่หรือ?”
หวู่จวินไคตอบ “ไม่ได้ขอรับ พวกมันมีคบเพลิง”
หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่พาคนไปสำรวจรอบ ๆ จนเจอเบาะแสของพวกมันก่อน
เกรงว่าโจรพวกนี้คงรอให้พวกเขาหลับสนิท แล้วค่อยลงมือเผาและฆ่าเป็แน่
สถานการณ์ตอนนี้ การหนีออกจากโรงเตี๊ยมไปที่โล่ง
จะเป็ผลดีกับพวกเขามากกว่า
“คุณหนูจี้ พวกโจรมีคบเพลิง นั่งรถม้าจะยิ่งอันตราย” หวู่จวินไคอธิบายสถานการณ์จบ ก็พากลุ่มจี้หานลั่ววิ่งเหยาะ ๆ ไปยังลานโล่งที่ห่างจากโรงเตี๊ยมออกไปมากพอสมควร
เขาสั่งให้องครักษ์ของจวนจี้กั๋วกง เฝ้าคุ้มกันจี้หานลั่วและจี้หานชิงเอาไว้
ส่วนตัวเองนำคนอีกสิบกว่าคน มุ่งหน้าย้อนกลับไปสมทบกับเซี่ยงเฉิงหลี
ดึกสงัด เดือนมืด คืนแห่งการฆ่าฟัน
กลุ่มโจรูเาชุดดำ ภายใต้คำสั่งของคุนจิ้น ชูคบเพลิงกรูเข้ามาอย่างผึ้งแตกรัง แววตาของพวกมันฉายแววตื่นเต้นกระหายเือย่างปิดไม่มิด
“ฆ่า!”
เสียงโห่ร้องของคนกว่าสามร้อยคน ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อจนร่างของจี้หานลั่วสั่นสะท้าน
สามสิบกว่าคนปะทะสามร้อยกว่าคน
ความแตกต่างของกำลังพลชัดเจนนัก
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด ต่างพากันกำหมัดแน่นด้วยความลุ้นระทึก
เหงื่อตกแทนจี้หานลั่วที่แขวนชีวิตไว้บนเส้นด้าย
[แมวเหมียวน่ารักจัง: จบเห่แล้ว กำลังคนต่างกันเกินไป ไม่มีพลิกโผ สตรีมเมอร์คงไม่รอด น้องชายตัวน้อยก็คงไม่รอด ไม่กล้าดูเลย]
[ฝนตกไม่เก็บผ้า: จากประสบการณ์ดูไลฟ์มาหลายปี นี่คงเป็ครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันในห้องไลฟ์ ‘บุตรีสายรองหานลั่ว’]
[ฤดูร้อนไม่หนาว: สตรีมเมอร์ห้ามตายนะ พวกเราหลักล้านคนออนไลน์ช่วยกันสวดมนต์ให้อยู่ มอบรางวัล 99 เหรียญดวงดาว]
[สายรุ้งทอแสง: ...มอบรางวัล 99,999 เหรียญดวงดาว]
[หลงรักใบหน้าของเ้า: พวกเ้าดูทางนั้นเร็วเข้า! มอบรางวัล 999 เหรียญดวงดาว]
[นินี่ผู้น่ารัก: กรี๊ดด คุณชายเซี่ยงของข้าเก่งกาจมาก ‘หนึ่งคนรักษาด่าน หมื่นคนมิอาจผ่าน’ มอบรางวัล 9,999 เหรียญดวงดาว]
[ลมพัดตึง: ในที่สุดบิดาก็ได้รู้ซึ้งว่า ‘หนึ่งต่อร้อย’ มันเป็ยังไง ข้ายอมกระเป๋าฉีกอีกรอบ มอบรางวัล 999 เหรียญดวงดาว]
[นักชิมชาเขียว: ทำไงดี? ข้าอยากจะทะลุมิติไปสิงร่างสตรีมเมอร์ อยากหาสามีแบบนี้ มันห้าวหาญเกินไปแล้ว มันดีต่อใจเกินไปแล้ว!!! มอบรางวัล 9,999 เหรียญดวงดาว]
[ไม่ดำก็แดง: ดูแล้วเืลมสูบฉีดพลุ่งพล่านเลย มอบรางวัล 999 เหรียญดวงดาว]
[คนกินเนื้อไม่คายกระดูก: กรี๊ดดด โดนความโหดดิบเถื่อนของคุณชายเซี่ยงตกเข้าให้แล้ว หล่อมาก มีความเป็วีรบุรุษสุด ๆ สตรีมเมอร์ไม่ขาดทุนเลยงานนี้ มอบรางวัล 999 เหรียญดวงดาว]
[ราตรีมืดมิด: โอ้ว ห้องไลฟ์สดเืสาดขนาดนี้ทำไมยังไม่โดนแบน? ผู้ชายชุดแดงข้างนอกนั่น เขาใช้โปรโกงหรือเปล่าเนี่ย?]
[ครูภาษาจีนไม่สอนพละ: ช่างเป็ชายหนุ่มที่องอาจ ห้าวหาญ เด็ดเดี่ยว เก่งกาจไร้เทียมทาน ลูกผู้ชายควรเป็เช่นนี้แล]
[ชอบดูเื่วุ่นวาย: เชี่ย หนึ่งต่อร้อย คุณชายเซี่ยงสับโจรูเาเหมือนหั่นผักเลย ข้าเพิ่งเคยดูไลฟ์ที่มันส์หยดขนาดนี้ คืนนี้จะเก็บไปฝันร้ายไหมเนี่ย?]
...
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดแตกตื่นกันยกใหญ่
เหล่าองครักษ์ในเหตุการณ์เองก็จ้องตาค้าง
สายตาของพวกเขาจับจ้องร่างของเซี่ยงเฉิงหลีอย่างเร่าร้อน แทบอยากจะจดจำทุกการเคลื่อนไหวของเขาไว้ในสายตา...และประทับไว้ในใจ
ทว่าต่อให้เซี่ยงเฉิงหลีจะเก่งกล้าสามารถสู้ได้หนึ่งต่อร้อยเพียงใด
ก็ไม่อาจต้านทานยุทธวิธีผลัดกันโจมตี และคลื่นมนุษย์ของพวกโจรได้ตลอดรอดฝั่ง
ในที่สุดก็มีโจรบางส่วน
ฝ่าวงล้อมของคนตระกูลเซี่ยงเข้ามาได้ พวกมันกรูเกรียวกันเข้ามา
มุ่งเป้ามาที่สองพี่น้องจี้หานลั่ว
จี้หานลั่วในชุดเ้าสาวสีแดงสด ดูสะดุดตาเป็พิเศษ จึงกลายเป็เป้าหมายหลักที่พวกโจร้าสังหาร
ทางด้านเซี่ยงเฉิงหลีเพิ่งจะฟันโจรล้มลงไปอีกสองคน
ทันทีที่หันกลับมา ก็เห็นโจรเงื้อดาบขึ้นสูง หมายจะฟันลงไปที่จี้หานลั่ว ในความชุลมุนวุ่นวาย เขาแย่งดาบมาจากมือโจรคนหนึ่ง แล้วขว้างมันออกไปทางจี้หานลั่วสุดแรง...
จี้หานลั่วรู้สึกเพียงว่ามีดาบเล่มหนึ่งกำลังฟันลงมาที่ตน
นางยกมือขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ
ในขณะที่นางเตรียมใจว่าจะต้องโดนฟันแขนขาดแน่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดัง ‘เคร้ง’
ดาบของโจรหักสะบั้นลง
นางเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าในมือของตนจู่ ๆ ก็มี มีดผ่าฟืน เล่มหนึ่งปรากฏขึ้น
นี่คือมีดเล่มนั้น ที่ระบบถ่ายทอดสดมอบให้นางหรือ?
ดูเหมือนจะคมกริบไม่ใช่เล่น?
โจรเคราดกยืนงงเป็ไก่ตาแตก เขาคิดไม่ออกว่าคุณหนูจวนกั๋วกงผู้บอบบาง เสกมีดผ่าฟืนออกมาจากความว่างเปล่าได้อย่างไร...
“นะ...เ้า...” โจรเคราดกเพิ่งะโออกมาได้คำเดียว ก็ถูกดาบที่บินมาจากด้านหลัง เสียบทะลุขั้วหัวใจล้มลงสิ้นใจทันที...
จี้หานลั่วยืนตะลึงงัน
พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาห่วงใยของเซี่ยงเฉิงหลีพอดี
[หลงรักใบหน้าของเ้า: เชี่ย ๆ ๆ มีดบินของคุณชายเซี่ยงแม่นยำเกินไปแล้ว]
[นินี่ผู้น่ารัก: หลงรักคุณชายเซี่ยงซ้ำแล้วซ้ำอีก อยากทะลุมิติไปสิงร่างสตรีมเมอร์จัง ถูกคุณชายเซี่ยงปกป้องแบบนี้ ต้องรู้สึกมีความสุขมากแน่ๆ มอบรางวัล 9,999 เหรียญดวงดาว]
[ไม่ดำก็แดง: มีใครมองทันบ้าง ในมือสตรีมเมอร์โผล่มีดผ่าฟืนมาได้ยังไง?]
[กินเปลือกองุ่น: สงสัยเหมือนกัน...]
“ลูกพี่! ไอ้เซี่ยงเฉิงหลีมันตึงมือเกินไป คนของเราสามร้อยกว่าคน เหลือไม่ถึงห้าสิบคนแล้ว ขืนเป็แบบนี้ต่อไป พวกเราตายเรียบแน่”
คุนจิ้นกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น เมื่อเห็นเซี่ยงเฉิงหลีกำลังไล่ฟันลูกน้องของตนราวกับหั่นผัก ในที่สุดก็ตัดสินใจสั่งการ “ถอย!”
...
หวางม๋าจื่อ พาลูกน้องกลุ่มหนึ่งซุ่มตัวอยู่ในพงหญ้า ตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
ลูกน้องข้างกายถามเสียงตะกุกตะกัก “ละ...ลูกพี่...ไอ้เซี่ยงเฉิงหลีมันเก่งขะ...ขนาดนี้ เื่ที่ซื่อจื่อเฟยสั่งมา คงทำไม่สำเร็จแน่ ๆ จะ...จะเอาไงดี?”
หวางม๋าจื่อมองดูพื้นที่นองไปด้วยเืเบื้องหน้า หวนนึกถึงเงินรางวัล ห้าร้อยตำลึง ที่แม่นมหวังรับปากไว้
เขากัดฟันแน่น ตัดสินใจเสี่ยงตาย “รออีกหน่อย สู้กันมานานขนาดนี้ มันต้องหมดแรงข้าวต้มกันบ้างแหละ รอพวกมันหลับสนิทเมื่อไหร่ ค่อยลงมือ”
เขาจะแอบย่องเข้าไปในห้องของจี้หานลั่ว
แล้วทำลายใบหน้าของนางซะ
ขอแค่เขาทำงานให้รอบคอบ ก็คงไม่ไปกระตุกหนวดเสืออย่างเซี่ยงเฉิงหลีให้รู้ตัว
“พี่ใหญ่ ดูดาบเล่มนี้สิขอรับ” หวู่จวินไคนำดาบที่ยึดมาจากศพโจร ยื่นส่งให้เซี่ยงเฉิงหลีดู “ลักษณะเหมือนดาบประจำกายของจวนเว่ยกั๋วกงเลยขอรับ”
“จวินไค อย่าเพิ่งไปสนเื่ดาบ รีบรักษาคนเจ็บก่อน” ดวงตาลึกล้ำของเซี่ยงเฉิงหลีไหววูบ เขาเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหาจี้หานลั่วทันที