"มันไม่มีเหตุผลที่เธอจะอยู่ต่างหากกรีน เธอเป็เมียฉัน ยังจะไปเสนอตัวให้คนอื่นอีกเหรอ? " เต้กระชากกรีนเข้าหาตัวรัดร่างเธอเข้ากับอ้อมกอดเขาอย่างหวงแหน
อารมณ์ของเขาขุ่นเคืองขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อกรีนยังไม่ยอมจบเื่พี่นพ การปล่อยให้เื่มันถลำไปมากกว่านี้ มันยิ่งจะทำให้ทุกอย่างแย่มากกว่าเดิม เหมือนเธอจะยังไม่เข้าใจ
"เต้ นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้มีแค่นายั้แ่แรก แล้วตอนนี้ฉันก็คบกับพี่นพอยู่ นายจะให้ฉันทำยังไง? ฉันอยากมีชีวิตที่ไม่ต้องอายใครเหมือนที่ผ่านมาตลอด 3 ปีอีกแล้ว" กรีนพูดใส่หน้าเต้ด้วยความอัดอั้น
เขาไม่เคยถาม นอกจากลากเธอไปตามอำเภอใจ เขารู้บ้างมั้ยว่าเธอเจออะไรมาบ้าง มันไม่ง่ายเลยที่จะผ่านไปได้ในแต่ละวัน แม้กระทั่งดวงใจเล็กๆ ของเธอ
เต้มองกรีนที่น้ำตาไหลอาบแก้มลง และหันหน้าหนีเขาด้วยใจที่ปวดร้าว เขาทำให้เธออับอายยังงั้นเหรอ? เธอคิดว่าผู้ชายอย่างเขาไม่มีอะไรคู่ควรกับเธอยังงั้นเหรอ? เขาไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่นพเลยสักนิด! และที่จัดรับรองบริษัทนี้ก็ของครอบครัวเขา
"เธอจะออกไปให้ได้ใช่มั้ย" เต้ถามเสียงขุ่น ในเมื่อเธออยากก้าวไปสู่ความอึดอัดแบบเมื่อกี้ เขาก็จะให้เธอได้ไป อยากรู้เหมือนกันเธอจะกล้าออกไปจริงๆ มั้ย
กรีนกัดปากตัวเองจนเจ็บ นอกจากการปฏิเสธเต้ เื่อื่นๆ ไม่ใช่เื่ที่เธอคิดออก แม้กระทั่งพี่นพเธอก็อยากจะหนีไปให้ไกลด้วยซ้ำ เธอไม่อยากวุ่นวายกับใคร ยิ่งกับคนที่รู้จักเขา เธอยิ่งไม่อยากยุ่ง!
"ไม่นะ! " กรีนขืนตัวเมื่อเต้ลากเธอไปทางประตู หัวใจเธอหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเขาจะพาเธอออกไปจริงๆ ก็สภาพของเธอมันควรจะเจอใครที่ไหนกัน
"ตกลงจะเอายังไง? " เต้หันมาเท้าเอวถาม
ท่าทางกวนประสาทสุดๆ ในความคิดของกรีน
เขาเป็คนทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ แต่ดูท่าทางเขาสิ เขาทำยังกับเธอเป็ตัวสร้างปัญหาซะอย่างงั้น!
"ฉันมีเสื้อสูทในรถ อย่างน้อยๆ ฉันต้องลาพี่นพ นายคงไม่คิดให้ฉันหายไปกับนายเฉยๆ แบบนี้จริงๆ ใช่มั้ย" กรีนพูดเสียงอ่อนลง รู้แล้วว่าแข็งกับเขาไม่ได้ ตอนนี้ทำยังไงก็ได้ให้เธอได้ออกไปจากที่นี่ เธอไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง
เต้พยายามสูดหายใจเข้าออกลึกๆ เมื่อกรีนดื้อกว่าที่คิด ไม่แปลกใจที่เธอทนความเฉยชาของไอ้หมอนั่นได้ตั้งหลายปี ก็เข้าใจดีเพราะเธอแคร์ความรู้สึกคนอื่นแบบนี้เสมอ
บ่อยครั้งที่เขาเห็นเธอยอมให้คนอื่นเอาเปรียบ ยิ้มให้ลูกค้าที่โวยวาย ลูกค้าที่เื่มาก จนคนเ่าั้ไปแล้วก็ไม่เห็นเธอจะมีท่าทางเคียดแค้น นอกจากยิ้มและสูดหายใจเข้าลึกๆ และทำงานต่อ ยกเว้นเขา ทำไมไม่เห็นเธอแคร์เขาบ้างเลยละ เต้คิดอย่างน้อยใจ แต่ก็ยอมอ่อนให้เธอ จับมือเธอเดินเข้าไปด้านใน
"จะทำอะไร? " กรีนขืนตัวเอาไว้เมื่อจู่ๆ เขาก็จะลากเธอไปอีกแล้ว
"มีทางออกไปด้านหลัง"
กรีนมองไปตามทางที่เขาพาไปก็เห็นว่ามีประตูจริง จึงยอมให้เขาจับมือพาไป และเมื่อเปิดออกมาก็เจอทางเดินออกไป มีป้ายชี้ไปทางที่จอดรถ
กรีนมองเขาอย่างเคืองๆ รู้แล้วว่าเขาตั้งใจจะแกล้งเธอ เพราะเขามีกุญแจ ถ้าเขาจะเข้าทางนี้เขาก็เข้าได้ แต่ก็ตั้งใจให้ทุกคนเห็นเขากับเธอเข้าไปในห้องนั้นด้วยกันสองคน ตอนนี้ก็คงซุบซิบกันสนุกปาก และพี่นพก็อาจจะรู้แล้วก็ได้
"ปล่อยได้แล้ว" กรีนดึงมือออกมาเดินมาถึงรถ
เต้ปล่อยมือ ยืนมองเธอเปิดประตูเข้าไปเอาเสื้อสูทมาสวมทับ พยายามส่องกระจกในความมืด เพื่อตรวจความเรียบร้อยบริเวณคอ จนเขาชักรำคาญเมื่อเธอกลัวคนอื่นเห็นร่องรอยที่เขาตั้งใจทำไว้
ความคิดของเขากับเธอมันตรงข้ามกัน ในขณะที่เขาอยากเปิดตัว แต่เธอกลับอยากปกปิดและจบทุกอย่าง
ท่าทางเก้ๆ กังๆ เพราะกังวลรอยที่มองไม่เห็น ทำให้เต้ดึงร่างกรีนหันมา และจัดคอเสื้อให้ด้วยความรำคาญใจ ในขณะที่ตาก็มองรอยจ้ำแดงตรงคอของเธอด้วยความรู้สึกเป็เ้าของเธอ
พอเงยหน้าขึ้นก็สบตาหวาดหวั่นของเธอที่หันหลบเขาไป เขาจึงติดกระดุมเม็ดบนสุดปิดมันให้เธออย่างไม่เต็มใจนัก
"ฉันแนะนำให้เธอปฏิเสธพี่นพ รู้ใช่มั้ยว่าเพราะอะไร" เต้รู้ว่าเขามีอิทธิพลต่อเธอ เพียงแต่เธอยังหวาดกลัวการคบกับเขาในสถานะใหม่ และอาจจะเพราะการเจอเขาอีกครั้งมันก็ยังช้ากว่าคนอื่น ทำให้เธอยิ่งลำบากใจ แต่เขาไม่แคร์
กรีนไม่ตอบโต้ รู้ดีว่าพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ ดีไม่ดีจะทำให้เขาโกรธเธออีกถ้าพูดไม่ถูกหู และเขาอาจจะทำอะไรบ้าๆ ให้เธออายมากกว่านี้
"ตื้ดดด ตื้ดดดด" เสียงมือถือของกรีนสั่นขึ้น ทำให้กรีนขยับตัวออกห่างจากเต้ แต่เขากลับรั้งข้อศอกเธอเอาไว้
"รับสิ"
กรีนถอนหายใจ มองเต้ตาขุ่น ล้วงมือถือออกมาและกดรับ เมื่อเป็คนที่เธอกับเขาคิดจริงๆ
"น้องกรีนอยู่ไหนครับ" นพมองหากรีนทั่วทั้งงานไม่เจอ พลาดโอกาสสำคัญไปแล้ว
"กรีนมาเข้าห้องน้ำค่ะ" กรีนตอบหันไปสบตาเต้ด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ
"พี่จะออกไปหานะครับ" นพตอบรับเสียงดีใจ ที่กรีนยังอยู่
"ค่ะ โอ้ย! " กรีนรับคำเสร็จก็ต้องหน้าเบ้ เมื่อเต้ก็บีบแขนเธอไว้แน่นจนเจ็บ
"ฉันบอกว่าให้ปฏิเสธ" เต้ก้มลงมากระซิบห้วน
"ฮัลโหล กรีน เป็อะไรรึเปล่า" นพขมวดคิ้ว เมื่อจู่ๆ กรีนร้องแล้วก็เงียบไป
"กรีน ฟังอยู่รึเปล่าครับ"
"ค่ะ พี่นพมาหากรีนที่ลานจอดรถนะคะ" กรีนรีบตอบกลับไปแล้วกดวางสาย ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วถ้าเขาจะเปิดเผยเื่ของเธอกับเขา เธอก็จะให้เขาทำ ก็ดี ง่ายดี
จบมันให้หมด จะได้ไม่มีมีอะไรให้ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก เธอจะได้จากไปง่ายๆ
"เธอตั้งใจจะทำอะไรกรีน" เต้กระชากกรีนเข้าหาตัว ได้ยินชัดว่ากรีนตั้งใจท้าทายเขา
"ฉันบอกไปแล้วว่ายังไงฉันก็ต้องลาพี่นพก่อน นายไม่มีสิทธิ์มาบังคับให้ฉันทำตามใจนายทุกเื่แบบนี้" กรีนตอบกลับไม่ยอมแพ้
"เธอกำลังท้าทายฉันนะกรีน คิดว่าฉันไม่กล้าบอกพี่นพเื่ของเรายังงั้นเหรอ? "
"นายอยากพูดอะไรก็พูดไปเลยเต้ เพราะฉันเล่าอดีตของฉันให้พี่นพฟังหมดแล้ว เขารับได้"
"แล้ววันนี้ละกรีน เขาจะรับได้มั้ย? " เต้ตอบกลับ และยิ่งขุ่นเคืองขึ้นกว่าเดิม เมื่อเห็นนพเดินมาไกลๆ
กรีนมองเต้ด้วยตาที่แดงก่ำ เขาจะไม่ให้โอกาสเธอได้เริ่มต้นใหม่กับใครจริงๆ ใช่มั้ย?
ทั้งคู่สบตากันอยู่แบบนั้น ไม่มีใครยอมลงให้กัน
"เต้! " นพเรียก เมื่อเห็นเต้ยืนเด่นตรงใกล้รถของกรีน และกรีนที่ยืนอยู่ไม่ห่าง
เต้ปล่อยกรีนออกทันที ถึงเขาจะขู่เธอไปแบบนั้น เขาก็ยังห่วงความรู้สึกของเธออยู่ดี
"กรีนเป็อะไร? " นพขมวดคิ้วเห็นกรีนหันหน้าหนี และเหมือนจะร้องไห้ด้วย
เต้มองกรีนที่ทำได้แค่ร้องไห้เงียบๆ เพราะฝีมือเขา ทั้งๆ ที่บอกตัวเองว่าอยากดูแลเธอ แต่กลับกลายเป็คนทำให้เธอร้องไห้ และเจ็บช้ำใจซะเอง
"ผมทำให้เธอโกรธเอง ขอโทษที" เต้บอกหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนั้น เพราะกลัวจะอดใจบอกออกไปไม่ได้
เพราะเื่คืนนั้น!
350
