นิ้วมือเรียวใหญ่ชี้ให้เธอทะเลสาบข้างทาง“ทะเลสาบรอบฟูจิมีห้าแห่งนะ นี่คือ หนึ่งในห้า ทะเลสาบคาวากูจิโกะโชคดีวันนี้อากาศปลอดโปร่งเราถึงได้มองเห็นยอดฟูจิ”
“ว้าว!”เธอมองยอดูเาที่มีหิมะสีขาวปกคลุมส่วนปลายด้วยความตื่นตาตื่นใจ ูเาไฟฟูจิที่เคยในภาพและสารคดีเมื่อปรากฏอยู่ตรงหน้าช่างสวยงามจนน่าหลงใหล
“วันไหนที่มองไม่เห็นยอดูเาไฟฟูจิเขาถือว่า วันนั้นฟูจิเขินอาย”
“วันนี้เราโชคดีสินะคะ”
“ใช่”
ผืนน้ำในทะเลสาบราบเรียบสะท้อนเงาของูเางดงามเธอยกกล้องถ่ายรูปคอมแพคที่คล้องคอขึ้นชักภาพรัวๆดีที่่ก่อนแต่งเธอใช้แบล็คการ์ดรูดซื้อของสารพัดที่อยากได้โดยเฉพาะกล้องตัวนี้ราคาเกินกว่าเงินเดือนคนธรรมดาสองถึงสามเท่านับเป็เป้าหมายต้นๆ เลยทีเดียว
‘เสียดายจริงเมื่อวานลืมพกออกไปตอนกินข้าวไม่ได้สักรูปแต่ไม่เป็ไรยังมีเวลาอีกหลายวัน’
“เรามา่ใบไม้เปลี่ยนสีพอดีดูนั่นสิ” รถแล่นไปถึงบริเวณอาคารริมทะเลสาบด้านข้างเป็สวนสาธารณะทอดไปตามริมทะเลสาบ ใบไม้ทั้งสีแดง เหลือง ส้ม และน้ำตาลสลับกันสวยงาม
“ลงไปถ่ายรูปได้ไหมคะ?”
“เอาสิ”เขาสั่งเปรมให้จอดรถใกล้ร้านค้าข้างหน้า
“มีตลาดนัดด้วย”เธอมองด้านซ้ายมือ ชาวบ้านเริ่มมาตั้งซุ้มขายของ “เราเดินดูตลาดกันก่อนนะคะ”เนยไม่ห่วงสวนสาธารณะแต่กลับตื่นเต้นกับร้านค้าของชาวบ้าน คนญี่ปุ่นผิวขาวส่วนใหญ่ตาชั้นเดียว อัธยาศัยน่ารัก เธอเดินไปแวะเวียนซุ้มไหนทุกคนก็ยิ้มแย้มทักทายและเชิญชวนให้ดูสินค้า
คุณใหญ่เดินเคียงข้างเนยตื่นเต้นชี้ชวนให้เขาดูร้านโน้นร้านนี้แทบไม่ได้พักหยุดพูด “ใจเย็นๆเราไม่ได้รีบ”
“นั่นไงพี่ใหญ่”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง คุณใหญ่หันกลับไปมองเขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นขบวนคนตรงหน้า
“เ้าสาม”คุณสามเดินนำคุณสี่ อิน เจนนิส แอมมี่ น้ำค้าง และแยม
“สวัสดีครับคุณใหญ่”
“สวัสดีค่ะคุณใหญ่”
คณะมาท่องเที่ยวทักทายคนสำคัญเนยเดินห่างไปในฝูงชน เธอไปดูซุ้มเครื่องปั้นดินเผาจึงยังไม่เห็นว่ามีคนคุ้นเคยตามมาอีกเพียบ
“มากันยังไง?”
“เจนอยากมาเที่ยวญี่ปุ่นค่ะเลยชวนอินมาด้วย เห็นว่าคุณสามกับคุณสี่กำลังจะมาพอดีเลยร่วมทางกันมา”
แอมมี่ยืนอมยิ้ม“แอมก็อยากมาเหมือนกันเลยชวนน้องแยมมาเป็เพื่อน” น้ำค้างกับแยมแอบแบะปากเล็กน้อยอยู่เื้ั
“น้ำมาคนเดียวค่ะบังเอิญมาเจอคุณสามกับคุณสี่ที่สนามบินโตเกียวเลยขอมาด้วย”
คุณใหญ่พยักหน้า‘เื่โกหกนี่เล่ากันเนียนเชียว’ เขาหันไปทางน้องชายทั้งสอง “ไหนๆก็จะมาแล้ว น่าจะชวนเ้าสองมาด้วย”
“พรุ่งนี้พี่สองจะตามมาครับวันนี้งานยุ่ง”
‘เอาเข้าไป นี่ขนาดฮันนีมูนนะ’ คุณใหญ่มองเห็นความวุ่นวายอีกห้าวันที่เหลือ “พักที่ไหนกัน”
คุณสามพูดชื่อโรงแรมท้องถิ่นใกล้ทะเลสาบบังเอิญอย่างยิ่งที่เป็โรงแรมที่หทัยจองไว้ “อ้าว! โรงแรมเดียวกันเลย”
ระหว่างที่พี่น้องกำลังทักทายกันน้ำค้างปลีกตัวออกไปเดินตามหาเนย
“เนยๆ”
“พี่น้ำมาได้ไง?”
น้ำค้างรีบลากตัวน้องสาวออกไปใกล้คลองส่งน้ำเล็กๆข้างตลาดนัด กระซิบกระซาบเล่าความโกลาหลให้ฟัง “เนได้ข่าวคุณสามกับคุณสี่จะมาญี่ปุ่นเพราะยายเจนนิสกับแอมมี่ทะเลาะกันจะมาตามคุณใหญ่พี่เลยแอบจองตั๋วมาด้วยน่ะสิแกล้งทำเป็มาเจอคุณสามที่สนามบินที่นี่เลยขอติดรถมาหาเธอด้วย”
“เอาล่ะสินี่มันฮันนีมูนนะ”
“ก็ใช่ไงแรดสองตัวจะแคร์ที่ไหนล่ะ”
“เฮ้ย!ปกติเล่นละครให้บอดี้การ์ดดูก็จะแย่แล้ว นี่ผู้ชมยังตามมาอีกโขยง เวรไหมล่ะ”
“เอาเถอะพี่มาแล้ว เดี๋ยวช่วยกันคิดหาวิธี นี่แยมก็มากับแอมมี่ด้วยนะ” น้ำค้างรู้ดีว่าระหว่างแยมกับเนยเป็คู่แข่งกันมาั้แ่ชั้นมัธยมทั้งคู่เรียนแข่งขันกับกิจกรรมแข่งกัน ความสำเร็จด้านการเรียนแม้จะเท่ากันแต่ในการแข่งขันจับคุณสอง น้องสาวเธอกลับเป็ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ“คุณพ่อให้พี่มาบอกเธอว่า ยังไงเธอก็ต้องจับคุณใหญ่ไว้ให้มั่นเพราะตอนนี้มีข่าวว่า คุณใหญ่กำลังจะเข้าไปทำงานในักรุปอย่างเป็ทางการเ้าสัวพอใจมากที่เธอแต่งกับคุณใหญ่เปิดทางให้ตะวันกรุปได้เข้าร่วมโครงการใหม่แล้วแกจึงหย่ากับคุณใหญ่ไม่ได้เด็ดขาด”
“หะ”
“พี่รู้ว่าเธอคิดจะหย่าแต่่นี้ยังไม่ได้ หุ้นบริษัทเราก็ขึ้น แถมักรุปยังเปิดทางให้เราอีกบริษัทอื่นๆ ก็ให้ความเกรงใจ” ข่าวที่น้ำค้างพูดถึงคงจะเป็ข่าวที่ได้มาจากสายลับที่วางไว้ในักรุปส่วนหนึ่งด้วย“ยังไงเธอก็ต้องพยายามสืบข่าวมาด้วยว่า โครงการนั้นมีความลับอะไรซ่อนอยู่ไหม? เพื่อให้เราเป็ฝ่ายได้เปรียบ”
“ล้วงความลับจากคุณใหญ่ยากจะตายพี่น้ำ เขาดูร้ายกาจ เ้าแผนการจะตายไป”
“ยังไงเธอก็ต้องยึดตำแหน่งภรรยาของคุณใหญ่ให้แน่นเหนียวระวังเจนนิสกับแอมมี่ด้วยสองคนนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับเื่คู่หมั้นสามคนแรกของคุณใหญ่”
“พี่น้ำสืบแน่หรือยัง?”
“สืบแล้วแต่ได้เื่นิดๆ หน่อยๆ แค่นั้นเอง”
“คืนนี้พี่พักไหน?”
“ที่เดียวกับพวกเธอนั่นล่ะ”
“ห้ะ”
“จะห้ะทำไมพวกนั้นก็พักที่เดียวกันทั้งนั้นล่ะ คืนนี้สนุกแน่”
น้ำค้างพาเนยเดินกลับมาหาคุณใหญ่“อย่าลืม แสดงบทสามีภรรยาให้แเีล่ะ ดูสิแฟนคลับมากันเพียบ อย่าทำให้พี่ผิดหวัง”
“นั่นไงที่รักมาพอดี” คุณใหญ่เปลี่ยนสรรพนามให้เธอเขาเดินไปรับพร้อมโอบไหล่เธออย่างรักใคร “หายไปไหนมา พี่มองหาตั้งนาน”
“เดินไปดูเครื่องปั้นดินเผาตรงโน้นค่ะ”เธอกระตุกชายเสื้อโค้ตเขาเบาๆ ทำทีออดอ้อน
“ดูสิมีคนมาหา เอ๊ย! มาเที่ยวที่นี่ตั้งหลายคน”คุณใหญ่เบือนหน้าไปทางคณะที่ติดตามมา
“สวัสดีค่ะคุณสามคุณสี่และทุกคน” เธอหลีกเลี่ยงการเอ่ยชื่อคนที่เหลือ เนยทักแค่นั้นก็เลิกใส่ใจหันไปหาสามี “พี่ใหญ่คะ ตรงโน้นมีร้านขนมน่าอร่อยมาก แต่เนยไม่มีเงินเยนเลยค่ะพี่ใหญ่ซื้อให้เนยหน่อยสิคะ”
เขายิ้มน้อยๆ“ที่รักอยากกิน พี่ก็ต้องซื้อให้สิ ตรงไหนล่ะ?” เธอชี้ไปอีกฟากของตลาดนัด“พี่ขอตัวพาภรรยาไปซื้อขนมก่อนนะ เอาไว้เจอกันที่โรงแรม” คุณใหญ่หันมาบอกทุกคน
หทัยกับเปรมยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก“แห่กันมาแบบนี้ จะเป็ฮันนีมูนได้ไง?” เปรมส่ายหน้า
หทัยยิ้มๆกดปุ่มหยุดบันทึก แล้วกดส่งไปให้เ้านายดูความวุ่นวายของวันนี้
คุณใหญ่เดินอ้อมออกมาจากด้านหลังตลาดนัดทีแรกผู้คนไม่ถึงกับแ่าแต่มีรถทัวร์เข้ามาจอดอีกหลายคันจึงทำให้พอเดินหลบหลีกเจนนิสกับแอมมี่โดยอาศัยคนบังได้เขาจูงมือเนยทื่ถือขนมไปยังรถอย่างรวดเร็ว หทัยกับเปรมเตรียมพร้อมอยู่แล้วจึงออกรถอย่างรวดเร็ว
“ขึ้นไปข้างบนกันเลยนะครับ”
“อืม”
“เราขึ้นได้แค่ระดับห้าครับคุณใหญ่”
“แค่ไหนก็แค่นั้น”
เปรมขับรถขึ้นไปถึงจุดแวะพักชมซึ่งมีอาคารขนาดใหญ่และขนาดเล็กเรียงรายไม่กี่อาคาร“เชิญเข้าไปที่ศาลเ้าก่อนเลยครับ”
หทัยเดินนำทางคุณใหญ่จูงมือภรรยาเดินเลยอาคารขายของที่ระลึกทะลุไปด้านหลังนักท่องเที่ยวมากมายกำลังมุงดูวัตถุมงคลในตู้ บ้างก็เขียนคำอธิษฐานลงบนแผ่นไม้นำไปห้อยบนบอร์ดกลางแจ้ง
“ไปเขียนสิอุตส่าห์มาถึงทั้งที” คุณใหญ่จ่ายค่าป้ายไม้ให้เธอเนยตั้งใจเขียนคำอธิษฐานที่เธออยากได้ที่สุดในนาทีนี้ ‘กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ’ คุณใหญ่ก้มลงอ่านแล้วขมวดคิ้วเนยแขวนป้ายไม้ซ้อนเข้าไปกับป้ายที่มีคนแขวนก่อนหน้านั้นเยอะแยะเธอยื่นกล้องถ่ายรูปให้คุณใหญ่
เมื่อแอ็คท่าได้หลายสิบรูปก็หันไปถ่ายกับวิวูเาไฟฟูจิ ดึงแขนคุณใหญ่ไปร้านขายของที่ระลึก ‘มีคนจ่ายทั้งทีต้องซื้อไปเยอะๆแถมยังมีคนถือให้อีก’
“มาเจอคุณใหญ่จนได้เจนมองหาตั้งนาน วันนี้คนเยอะ ไปไหนก็แน่นไปหมด” หญิงสาวผมทองในชุดสวยกระโปรงสั้นถุงน่องดำ รองเท้าบู้ทสวยเก๋ ประชิดเข้าทักทาย
“เนยเลือกของเสร็จพอดีผมไปก่อนนะ” เขาเดินจูงแขนภรรยาออกมานอกร้าน “เร็วเข้า พวกนี้ยังกะปลิง”
ทั้งคู่เร่งฝีเท้าเดินออกมาขึ้นรถ
“หาร้านอาหารริมทะเลสาบให้ดี”คุณใหญ่เอ่ยปาก
หทัยรีบดึงข้อมูลขึ้นมาโดยไว“เตรียมไว้แล้วค่ะ” เธอแจ้งพิกัดปลายทางให้กับเปรม “ร้านอาหารแบบฟิวชั่นมีอาหารทะเลแบบเอเชียนะคะ”
“อืม ดี”คุณใหญ่พิงพนักอย่างเหนื่อยอ่อน
เนยหยิบขนมที่ซื้อจากตลาดนัดขึ้นมาดังโงะก้อนเล็กๆ เสียบไม้เธอถอดไม้ออกเสียบกินหนึ่งชิ้นแต่ก็ไม่ลืมที่จะทำให้หทัยได้เห็น “คุณใหญ่ชิมขนมหน่อยสิคะ” เขาหลับตาแต่อ้าปากเมื่อได้กลิ่นหอมของแป้งนึ่ง
“อร่อยดี ขอน้ำหน่อย”
เธอหยิบขวดน้ำเล็กๆจากเป้ด้านหน้าเปิดไปจ่อที่ปาก เขาลืมตาขึ้น โอบแขนไปที่ไหล่ดึงเธอให้เข้ามาใกล้แล้วก้มลงใช้อีกมือผลักก้นขวดให้กระดกขึ้น “ชื่นใจ” เขาสบตาเธอแล้วอมยิ้มเล็กน้อย
หทัยมองทั้งคู่จากกระจกส่องหลังใบหน้าบึ้งตึง‘แผนคุณวิราไม่น่าสำเร็จ’
******************************
4K
