ย้อนเวลามาเป็นแม่เลี้ยงสุดสวยในยุค 70 เพื่อเปลี่ยนอนาคตของวายร้ายตัวน้อย

บทที่ 31 หมุนตัวด้วยความดีใจ 

“นายมาทำอะไรที่นี่?” ซูซ่านแสร้งถามเหมือนไม่รู้เรื่อง

ลู่ชิ่งเซิงดันกรอบแว่นขึ้นด้วยความโกรธ “ก็เพราะไอ้ทหารที่อยู่ข้างบนนั่นแหละสิ! มันหลอกผม บอกว่าพี่สามหนีทหาร ผมเลยไปสืบดู ปรากฏว่าไม่จริงเลยสักนิด”

เขาขอร้องให้ลูกชายของนายอำเภอช่วยสืบเรื่องนี้ให้ แต่เรื่องแบบนี้ตอนแรกมันถามยากมาก

แต่พอไปถามในฐานะคนในครอบครัว ถึงได้รู้ว่าลู่จ้านตงไม่เพียงแต่ไม่ใช่คนหนีทหาร แต่เป็นวีรบุรุษสงครามด้วยซ้ำ

ลู่ชิ่งเซิงโมโหแทบตายจึงรีบกลับมาที่โรงพยาบาล

แต่ไอ้ผู้หมวดที่หลอกเขากลับไม่ยอมรับเรื่องนี้

ไม่เพียงแค่นั้น ยังไม่ยอมให้เขาขึ้นไปดูพี่ชายอีกด้วย

ซูซ่านส่งเสียง “อ้อ” แล้วพาเด็กๆ ขึ้นไปข้างบน

“พี่สะใภ้สาม พาผมขึ้นไปด้วยสิ” ลู่ชิ่งเซิงอยากตามไป

ซูซ่านหันไปมองเขา รู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี

ในฐานะอาแท้ๆ ยืนอยู่ต่อหน้าเด็กทั้งสามคน เขากลับจำหลานตัวเองไม่ได้

นี่มันหมายความว่ายังไง?

หมายความว่าในความคิดที่ฝังหัวของเขา เด็กๆ ก็ยังคงเป็นแค่คนนอกเหมือนเดิม

“เรื่องนี้ฉันช่วยนายไม่ได้ ฉันเป็นแค่ญาติคนไข้ ต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง อย่าทำให้ฉันทำผิดเลย” พูดจบก็เดินขึ้นไปต่อ

ลู่ชิ่งเซิงก็เดินตามขึ้นมา แต่พอถึงบันไดก็ถูกทหารสองนายขวางไว้

สองคนนี้เป็นลูกน้องของผู้หมวดจ้าว ถูกทิ้งไว้เพื่อให้แน่ใจว่าการรักษาขาของลู่จ้านตงจะเป็นไปด้วยดี

ถึงลู่ชิ่งเซิงจะโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เขามองดูเด็กทั้งสามคนเดินขึ้นไปด้วยความหงุดหงิด ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว จึงคว้าตัวลู่เหวินยวนที่เดินตามหลังสุดเอาไว้

“ลู่เหวินยวน? เธอ…ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้?”

ลู่ชิ่งเซิงเพิ่งรู้สึกตัว รีบเงยหน้าขึ้นมอง ถึงได้รู้ว่าเด็กทั้งสามคนที่เดินตามซูซ่านไปเป็นหลานที่พี่สามรับเลี้ยงมาทั้งหมด

เขาถึงกับตะลึง

“พวกเธอ…”

ลู่เหวินเฮ่าหันกลับมายิ้มเยาะให้เขา “อาสี่ จำพวกเราไม่ได้เหรอ?”

ลู่เหวินยวนปัดมือเขาออกแล้วขึ้นบันไดไป

ตอนนี้ซูซ่านเดินขึ้นมาถึงชั้นห้าแล้ว เธอมองลงมาที่ลู่ชิ่งเซิง “แล้วนายคิดว่าพวกเขาควรแต่งตัวยังไง?”

ลู่ชิ่งเซิงเม้มปาก มองดูเธอพาเด็กๆ เดินขึ้นไปชั้นบนด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ในเมื่อพี่สามเป็นวีรบุรุษ ในมือต้องมีเงินเยอะแน่ๆ และเงินพวกนั้นก็ตกไปอยู่ในมือของซูซ่านหมด

น่าโมโหจริงๆ!

จริงๆ แล้วเงินพวกนั้นควรจะเป็นของเขา

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับเอาไปใช้กับเด็กเหลือขอสามคนนั้น วันนี้ยังซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกมันใส่ตั้งสามชุด เสียเงินไปตั้งเท่าไหร่?

พวกเด็กบ้านนอกคอกนา พวกมันมีสิทธิ์อะไรมาใช้เงินของตระกูลลู่ มีสิทธิ์อะไรมาใช้เงินของเขา?

…

เมื่อซูซ่านเดินมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย เธอไม่ได้เข้าไปก่อน แต่ให้เด็กๆ เข้าไปก่อน

“พ่อ!”

หลังจากเสียงใสๆ ดังขึ้นสามครั้ง ลู่จ้านตงก็เห็นเด็กทั้งสามที่สวมใส่เสื้อผ้าใหม่วิ่งเข้ามาหาเขา

ความตกใจเพียงชั่วครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจ

“พ่อ ดูเสื้อผ้าผมสิ สวยไหม? ดูรองเท้าแตะผมสิ! ในที่สุดผมก็มีรองเท้าแล้ว! แล้วยังมีกระเป๋าหนังสืออีก!”

ลู่เหวินเฮ่าเป็นคนแรกที่โม้เสียงดัง เหมือนกลัวว่าลู่จ้านตงจะมองไม่เห็น

ลู่เหวินยวนไม่ได้อวดมากนัก แต่เขาก็ยังพูดว่า “คุณป้าซูซื้อให้พวกเรา”

เจ้าหนูพยายามทำเป็นนิ่ง แต่ก็ยิ้มจนหุบปากไม่ได้

“พ่อคะ ชุดกระโปรงของหนูสวยไหมคะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเถียนเถียนหวานเหมือนชื่อของเธอ เธอหมุนตัวอยู่หน้าเตียงด้วยความดีใจ

เธอชอบชุดกระโปรงของตัวเองมาก

“สวย สวยมาก”

ลู่จ้านตงพยักหน้ายิ้มๆ มองดูลูกชายทั้งสองแล้วมองดูลูกสาว นอกจากเสื้อผ้าของพวกเขาแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือกระเป๋าหนังสือสีเขียวทหารที่พวกเขาสะพายอยู่

ซูซ่านคิดได้ทุกอย่างจริงๆ

เขามองดูซูซ่านที่เดินเข้ามาแล้วถามด้วยน้ำเสียงแหบเล็กน้อย “คุณพาพวกเขาไปซื้อเสื้อผ้าเหรอ?”

“ค่ะ แล้วก็ซื้อของใช้ที่จำเป็นในบ้านมาด้วย”

ซูซ่านนั่งลงข้างเตียง เงยหน้ามองขวดน้ำเกลือ แล้วมองไปที่เขา “ลู่จ้านตง เดี๋ยวฉันจะพาเด็กๆ กลับหมู่บ้านเถาฮวาแล้ว ที่นี่มีผู้หมวดจ้าว มีทหารสองนาย และมีพยาบาล ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก 

ที่ดินสำหรับสร้างบ้านลุงโจวจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ฉันฝากคุณลุงโจวกับชิงซานช่วยสร้างบ้านให้ คงใช้เวลาอย่างเร็วสุดก็หนึ่งเดือน

ฉันวางแผนจะสร้างบ้านที่มีสี่ห้องก่อน เพราะที่บ้านมีเด็กเยอะ ตอนนี้ที่อยู่ไม่พอ บ้านเรากำลังสร้างบ้าน ฉันเลยต้องกลับไป”

ลู่จ้านตงมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วง “พอถึงบ้านแล้วก็ระวังตัวหน่อย คนที่บ้านผมอาจจะสร้างปัญหาให้คุณ”

เขารู้จักนิสัยคนในครอบครัวของตัวเองดี

เธอไม่ได้ต้องเผชิญหน้ากับแค่คนเดียว แต่เป็นกลุ่มคน

“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง” ซูซ่านมองดูเจ้าตัวเล็กสองคนที่อยู่ข้างเตียงแล้วพูดติดตลกว่า “อีกอย่าง บ้านเราก็มีลูกผู้ชายตั้งสองคน พวกเขาจะปกป้องฉันเอง”

ทั้งที่ตัวเองยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่เลย เจ้าตัวเล็กสองคนกลับกำหมัดแน่น พยักหน้าอย่างจริงจัง

“พ่อ พวกเราจะปกป้องคุณป้าซูเอง”

ลู่จ้านตงพยักหน้า “อืม ลูกชายคนโตคนรองของเราโตขึ้นแล้ว”

“หนูด้วย…”

เถียนเถียนพูดเบาๆ อยู่ข้างๆ หน้าแดงเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

ลู่จ้านตงยิ้ม “เถียนเถียนของเราก็โตขึ้นแล้ว”

“พ่อ คุณป้าซูยังซื้อหนังสือการ์ตูนให้พวกเราด้วย มีหนังสือตั้งหลายเล่ม มีดินสอกับสมุดด้วย ดูสิ” 

ลู่เหวินเฮ่ายังคงกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เปิดกระเป๋าหนังสือให้ลู่จ้านตงดู

ลู่จ้านตงลูบหัวเขาด้วยรอยยิ้ม “ตั้งใจเรียนนะ”

ซูซ่านพูดต่อ “พอเปิดเทอมฉันจะส่งพวกเขาไปโรงเรียนทุกคน 

เหวินยวนอายุสิบขวบแล้ว ควรได้ไปโรงเรียนนานแล้ว ส่วนอีกสองคนก็ถึงวัยเข้าโรงเรียนแล้วเหมือนกัน”

ลู่จ้านตงพยักหน้า “ดี เธอจัดการได้เลย”

สิ่งที่เธอกำลังวางแผนตอนนี้ เป็นสิ่งที่เขาเคยอยากทำทั้งหมด

แล้วเขาจะไม่สนับสนุนได้ยังไง?

“ไม่ต้องห่วงเรื่องที่โรงพยาบาล ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนนะคะ”

ลู่จ้านตงมองไปที่เด็กทั้งสาม “เหวินยวน พาน้องๆ ออกไปก่อน พ่อจะคุยกับป้าซูหน่อย”

เด็กทั้งสามคนพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วออกไป

ซูซ่านมองดูประตูปิดลงแล้วยิ้มให้เขา “อยากพูดอะไรกับฉันเหรอ?”

ลู่จ้านตงมองเธอแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง “ช่วงนี้ คุณคงเหนื่อยมากเลยสินะ”

ซูซ่านยิ้ม “ไม่เป็นไร ถือว่าลดน้ำหนักไปในตัว”

“ผมจะพยายามรีบหาย จะได้กลับไปเร็วๆ”

“ไม่ต้องหรอก ถึงคุณจะกลับไปเร็ว บ้านเราก็ไม่มีที่อยู่ ฉันว่าคุณอยู่ที่นี่จนกว่าบ้านจะสร้างเสร็จดีกว่า”

ลู่จ้านตงเข้าใจความหมายของเธอ จึงไม่ได้โต้แย้ง “ก็ได้”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องที่บ้าน ฉันกลับก่อนนะ”

ซูซ่านพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมจะไป แต่กลับถูกมือของใครบางคนคว้าไว้

เธอจึงก้มลงมองด้วยความประหลาดใจ แล้วมองไปที่ผู้ชายบนเตียง รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“ผมจะคิดถึงคุณ”