นักรบ ทอล์ก
เช้าวันจันทร์นี้ ผมขับรถไปบนถนน รังสิต - นครนายก ด้วยความเร็วเกิน 140 กม./ชั่วโมง
สักพักก็มีรถตำรวจขับตามหลังผมมาติดๆ คุณตำรวจที่ขี่มอเดอร์ไซมา ทำสัญญาณมือให้ผมจอดรถเข้าข้างทาง
ผมจงใจจอดรถในบริเวณที่กล้องทางหลวงส่องถึง
"คุณขับรถความเร็วเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดนะครับ ขออนุญาตตรวจใบอนุญาตขับขี่ครับ" คุณตำรวจบอกผม
"ได้ครับๆ สักครู่นะครับ" ผมบอกพลางเปิดช่องเก็บของในรถ ที่มีปึกแบงค์สีเทาอยู่ 2-3ปึก แล้วหยิบกระเป๋าตังออกมา
"ขอโทษทีนะครับ มันแน่นมาก เดี๋ยวหยิบเงินออกมาก่อนน่าจะหยิบใบขับขี่ออกมาได้ครับ" ผมหันไปยิ้มแหยๆให้คุณตำรวจ
"คุณจะทำอะไรครับเนี่ย ลงมาจากรถเดี๋ยวนี้เลยครับ" คุณตำรวจดูหัวเสียแล้วเรียกผมลงจากรถ
ผมเดินตามไปอย่างว่าง่าย
พอเดินไปถึงแนวร่มไม้ คุณตำรวจหันมายิ้มให้ผม พร้อมกับบอกว่า
"ตรงนั้นมันมีกล้องน่ะครับ" พร้อมแบมือมาด้านหน้าของผม
ผมจึงหยิบใบขับขี่ของผมส่งให้
"อะไรของคุณครับเนี่ย" คุณตำรวจขมวดคิ้วมองผม "ส่งเงินมาให้ผมได้แล้วครับ คุณตั้งใจให้ผมเห็นเพราะแบบนี้ไม่ใช่เหรอ" บอกผมยืดยาว
"ไม่ใช่แล้วค้าบ คุณตำรวจเข้าใจผิดแล้ว รีบๆไปออกใบสั่งมาเถอะครับ ผมรีบไปทำงานต่อ" ผมเร่ง
"อยากโดนคดีอื่นด้วยไหมล่ะ กูจำชื่อมึงไว้แล้วนะ" คุณตำรวจข่มขู่ผม
"เดี๋ยวๆนะครับ อันนี้ผมแค่ขับรถเร็วไม่ใช่เหรอครับ" ผมถามยียวน
"ถ้ามึงไม่อยากโดนของแถมด้วย ก็ส่งเงินมาให้กูได้แล้ว" คุณตำรวจกล่าว
"รีบไปเอาใบสั่งมาครับ ส่วนคดีอื่น ผมจะรอ!!" ผมพูดเนือยๆ
คุณตำรวจเดินไปอย่างหัวเสีย แล้วเดินเอาใบสั่งมาให้ผม
สายๆผมเดินทางมาถึงออฟฟิต
ไปนั่งกดคอมอยู่สักพัก โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น
"ครับ คุณฮันเตอร์" ผมตอบพลางผิวปากหวือไปทางห้องไอเตอร์
"ไอรบบบบบบบบบ ไอตัวแสบบบบ มึง มึงมันเก่งจริงๆไอเพื่อนรัก" ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไปไอเตอร์ก็ะโมากกอดผม
พลางเขย่าตัวผม 55555555
"มึงรีบเอาหลักฐานี้ให้ไอจอมได้ละ คดีนี้ชนะแน่" ผมบอก
อ่ะๆๆ ย้อนกลับไปนิดนึง คุณตำรวจพาผมหลบไปในแนวไม้ที่พ้นระยะกล้องวงจรปิด
แต่ผมมีกล้องอีกตัวอยู่ที่ปากกาที่เสียบไว้กระเป๋าตรงอก ที่เห็นหน้าและการกระทำทุกอย่างของพี่ท่านชัดเจน
จอมทัพทำคดีตำรวจเรียกรับสินบน พอไม่ได้ตาม้าก็ยัดยาให้กับจำเลยที่จอมทัพกำลังสู้คดีอยู่ในตอนนี้
"แต่มึงเตรียมหูชาได้เลย พี่จอมด่ามึงแน่" ไอเตอร์บอกยิ้มๆ
"เื่โดนด่าก็เื่นึง แต่มึงเอาใบค่าปรับไปจ่ายให้กูด้วย นี่กูทำเพื่อบริษัทนะ" ผมยื่นใบสั่งให้ไอเตอร์
"ไอๆๆๆๆๆๆ" ผมไม่รอฟังไอเตอร์ด่าเดินออกมาเลย
"ฮ่องๆ โอโซนไปไหนอ่ะ" ผมเดินออกมาไม่เห็นน้อง เลยถามไอเต้ที่มันนั่งอยู่
"โซนไปช่วยงานคะน้า วันนี้งานพี่กระบี่เดือด" เต้ตอบโดยไม่หันมามองผม
ผมเลยทำเป็เดินไปหาไอกระบี่ เพื่อจะไปแอบมองน้องนั่นแหละ
เห็นเ้าตัวเล็กกำลังนั่งจดงานที่คะน้าสอนอยู่ ผมเลยเดินไปที่โต๊ะคะน้า
คะน้าเงยหน้ามามอง "หวัดดีค่ะพี่รบ" คะน้ายกมือไหว้ โอโซนเลยเงยหน้ามาไหว้ผมเช่นกัน
"พี่กระบี่ไปไหนอ่ะ" ผมถามคะน้า
"พี่จอมเรียกไปคุยเื่คดีรับสินบนอ่ะ" คะน้าหันมาตอบ
"มันจะให้ไอบี่ไปช่วยเหรอ" ผมถาม
คะน้าหันมายักไหล่ ทำนองว่าหนูก็ไม่รู้เหมือนกัน
ผมเลยเดินเลยไปทางห้องจอมทัพ เคาะประตูพอมันอนุญาตก็เดินเข้าไป
"คุยเื่ไรวะ" ผมถาม
"ก็คดีที่พี่จอมทำอยู่ ท่าจะตันว่ะ เหมือนจะไม่มีหลักฐานอะไรมาเอาผิดแม่งได้ แบ็คแม่งก็เส้นใหญ่จริงด้วย" ไอบี่บอก
"ยังไม่ได้ดูเมลล์ที่กูส่งให้เหรอ?" ผมหันไปถามจอมทัพ
"มึงไปทำอะไรแผลงๆมาอีกอ่ะ" ไอจอมหรี่ตาถามผม
"เออน่า มึงดูก่อน ตั้งท่าจะด่ากูอย่างเดียวเลย" ผมพูดปัดๆ
ไอจอมแม่งนั่งดูคลิปไป ขมวดคิ้วไป
"ไอรบ กูบอกให้เพลาๆการหาหลักฐานแบบนี้ของมึงไง" เอาแล้วไงแม่งเริ่มบ่นแล้ว
"แต่ถ้าไม่ได้คลิปนี้ลูกความพี่ไม่รอดนะเว่ยพี่จอม" ไอกระบี่ช่วยพูด
"กูจะยกประโยชน์ให้มึงไปก่อนละกัน ขอบใจมาก" ตกลงแม่งจะขอบคุณหรือด่าผมวะ ทำตัวไม่ถูกเว่ย
RRRRRRRR เสียงโทรศัพท์จอมทัพท์ดังขึ้น
"ห๊ะ มีคนชุดดำล้อมบ้านคุณอยู่เหรอครับ ได้ครับๆ ปิดประตูบ้านไว้แล้วหาที่ซ่อนตัวครับ ไม่เกิน 10 นาทีผมไปถึงครับ" ไอจอมว่าเครียดๆ
"เอาไงพี่ จะใช้งานตัวตึงอีกเหรอ?" ไอกระบี่หันไปถามกวนๆ
"ไอนักรบ มึงไปช่วยลูกความกูแล้วเอาชีวิตมึงกลับมาให้ได้ด้วย" จอมทัพสั่งผมเสียงเครียด
"กูรอคำสั่งนี้มานานแล้วนะเนี่ย" พูดจบผมก็คว้ากุญแจมอเตอร์ไซไอกระบี่แล้ววิ่งไปทันที
พอมาถึงหน้าบ้านลูกความก็เจอคนชุดดำยืนอยู่ประมาณ 10 คนได้
ผมจึงเดินเข้าไปถาม "พี่ครับ มาหาใครเหรอครับ"
"มึงอย่าเสือก มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย" มันหันมาแล้วใช้มีดชี้มาทางผม
"พี่ๆ ใช้มีดขู่แบบนี้ติดคุกนะพี่นะ" ผมบอกยียวน
ผลัวะ มันสักคนทนไม่ไหวต่อยปากผมเข้าให้ ได้กลิ่นคาวเืแล้วฮึกเหิมจริงๆเว่ย
ผมเอามือป้ายเืออกมาจากปาก แล้วชูมือให้พวกมันดู
"ต่อไปนี้ถือเป็การป้องกันตัวนะครับ" ผมบอก
ย๊ากกกก มันคนนึงวิ่งถลามาจะต่อยผม
"เดี๋ยวๆๆๆพี่ แปปนึง ขอถอดสูดก่อนแม่ซื้อมาแพง" ผมตอบพลางปลดกระดุมสูท แล้วหันไปเพื่อวางพาดกับมอเตอร์ไซ
มันคนนึงอาศัยตอนที่ผมหันหลังจะถีบผม ผมเอี้ยวตัวหลบ มันเสียหลักล้มลง ผมเตะเสยเข้าปลายคางมันสลบ
"บอกว่าแปปนึงไง ร่วงไปหนึ่ง" ผมพูดพลางยักคิ้ว
จากนั้นมันก็ดาหน้าเข้ามา ผมเตะซ้าย ต่อยขวา พลางหลบหมัดหลบตีนเป็พัลวัน
โถ่ววววว จะกระทืบกูไวไป10ปีไอพวกเวร
ผ่านไปสักพัก ก็ไม่เหลือมันคนไหนยืนขึ้นมาสู้ผมแล้วครับ
ประจวบเหมาะกับมีรถมาจอด ไอจอมทัพ กับไอกระบี่มาถึงพอดี
"โถ่วว มึงมาป่านนี้ไม่ต้องมาก็ได้ครับ" ผมหันไปบอก
"เอ่าา ฝีมือมึงตกไปเยอะนี่หว่าพี่รบ โดนไปหลายตีนเหมือนกันนี่" ไอกระบี่ได้ทีแซว
"ฝฝืดๆเหมือนกันว่ะ สงสัยไม่ได้ออกกำลังนาน" ผมตอบพลางเช็ดเืที่มุมปาก
"มึงจะเอาต่อไอจอม" ผมหันไปถามจอมทัพ
"คงต้องเอาพยานไปไว้ที่ปลอดภัยก่อน ส่วนมึงยกนี้กูให้มึงชนะ" แม่งหันมากระตุกยิ้มมุมปากแล้วไปพาพยานเดินขึ้นรถ
กูเจ็บแทบตาย แม่งให้รางวัลกูแค่จะไม่ด่ากู คุ้มกูไหมเนี่ย
"พี่จอมเค้าให้โอโซนอยู่รอทำแผลพี่อ่ะ รีบกลับออฟฟิตเหอะ อ่ะๆแล้วก็คืนนี้ไปนอนห้องน้องโซนได้เลย ห้องพี่จะใช้เป็เซฟเฮ้าส์" ไอกระบี่บอกแล้วเดินตามไปขึ้นรถออกไปกับไอจอมทันที
โหห จอมทัพ พี่ชายสุดที่รัก มึงแม่งรู้ใจกูชิบหาย กูกำลังหามุกจะขอไปนอนห้องน้องเลย อภิชาตพี่ของกู
ผมบึ่งมอเตอร์ไซกลับออฟฟิตทันที ด้วยสภาพสะบักสะบอมของผม
โอโซนรีบวิ่งเข้ามาดูอาการทันที
"พี่รบ โดนขนาดนี้เลยอ่อครับ ไปหาหมอไหม ผมพาไป" น้องบอกด้วยหน้าตื่นๆ
"ไม่ต้องหรอก ตัวเล็กทำแผลให้พี่ก็พอ พาพี่ไปนั่งตรงนู้นก่อน" น้องรีบประคองผมไปนั่งที่โซฟา
ไอฮ่องเต้แม่งพึมพำ "ตอแหลจริงๆ" แต่นาทีนี้กูจะอ้อน กูจะออเซาะให้ถึงที่สุด
น้องบรรจงล้างแผลทายาให้ผมอย่างเบามือที่สุด ผมก็แกล้งร้องโอดครวญไปตามประสาคนเรียกร้องความสนใจ
"ไอรบมึงเลิกสำออยได้ละ สมัยก่อนมึงหัวแตกต้องไปเย็บที่โรงบาล มึงไม่ร้องสักแอะ" ไอฮันเตอร์เดินออกมาั้แ่เมื่อไรไม่รู้แม่งมาแฉผม
"นั่นกูยังเด็กตอนนี้กูแก่แล้วมั้ย" ผมหันไปเถียง
"ทำแผลเสร็จน้องโซนกลับไปเป็เพื่อนมันเลยนะ อย่าให้แม่งอยู่ตรงนี้อีก รกลูกกะตา" ไอเตอร์์หันไปสั่งน้อง
น้องรับคำอย่าง งงๆ
"อันนี้กูให้เป็ของขวัญสำหรับผลงานในครั้งนี้ไอฟาย" แม่งก้มลงมากระซิบ
"พี่รบผมไปเก็บของแปปนึงนะครับ" น้องบอกเสร็จก็หันไปกุลีกุจอเก็บของ
ไม่ต้องรีบขนาดนั้นลูก
"เออ พี่ต้องไปอาศัยอยู่ห้องเราสักพักนะ ห้องพี่ต้องใช้เป็เซฟเฮ้าส์" ผมบอกน้อง
"พี่จอมทัพเดินมาบอกผมไว้แล้วครับ" น้องหันมาตอบยิ้มๆ
ไอพี่ประเสริฐ กูอยากวิ่งไปหอมหัวไอจอมชิบหาย
"ป้ะพี่ เดินไหวไหม" น้องถามผม
"พอไหวๆ" ผมตอบพลางอ้าแขนให้น้องเข้ามาประคอง
น้องพาผมเดินมาถึงห้อง แล้วบอกว่า "เดี๋ยวผมไปเอาของใช้ส่วนตัวพี่มาจากพี่กระบี่ก่อนนะ เค้าเก็บไว้ให้ละ"
ผมนอนพยักหน้าอยู่ที่โซฟาน้อง จะว่าไปวันนี้แม่งก็เหนื่อยเหมือนกันนะ
แล้วทุกอย่างของผมก็วูบดับไปเลย
188
