เ้าสำนักแซ่ป้านแบมือออกพลันปรากฏถุงวิเศษราวพันใบซ้อนอยู่บนฝ่ามือของเขาป้านโหวลี่อัดลมปราณเพียงเสี้ยวลมหายใจถุงวิเศษสีน้ำตาลก็ลอยละลิ่วไปยังศิษย์หน้าใหม่พวกเด็กๆรับถุงวิเศษมาเปิดดูก็เห็นว่าภายในมีตำราเดินปราณของสำนักวายุจำรัสชุดแต่งกายสีเทาซึ่งเป็ชุดประจำสำนัก เหรียญเงินอีกห้าเหรียญกระบี่สั้นหนึ่งเล่มและป้ายสี่เหลี่ยมหนึ่งป้ายอยู่ข้างใน
“สำนักจะแบ่งศิษย์ออกเป็สามกลุ่มเพื่อให้ง่ายต่อการดูแลพวกเ้าจะสังกัด‘บ้านเทียมฟ้า’ ‘บ้านพายุหวน’และ‘บ้านประกายหมอก’” พูดจบป้านโหวลี่ก็เหาะแหวกอากาศพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าลำแสงสีทองลอยออกจากร่างเป็ลำยาวตามทิศทางการเคลื่อนที่ของเ้าสำนักแซ่ป้านอีกอึดใจเดียวผู้าุโทั้งแปดและสิบหกผู้คุมกฎก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วเหาะไปยังทิศทางต่างๆกัน
“พวกผู้ฝึกตนล้วนเหาะได้!” จิวฟงตาลุกวาวเขาแหงนคอเอี้ยวตัวมองไปยังเหล่าคนที่อยู่บนเวหาพอคิดถึงตอนที่ผู้คุมกฎเคราแพะกับเ้าสำนักแซ่ป้านเขียนอักขระ เด็กชายก็ยิ่งใจเต้นตึกตัก
“พวกเขาร่ายเวทมนตร์ได้!” ดวงตาของจิวฟงเบิ่งกว้างขึ้นไปอีกจิวฟงไม่รู้เื่การบำเพ็ญตนมาก่อน ไม่รู้เื่การฝึกปราณ ไม่เคยได้ยินคำว่าอักขระคำว่าสัตว์อสูรก็ไม่มีอยู่ในหัวเขาเหลียวซ้ายแลขวามองรอบๆตัวด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นเขามองไปทั่วสำนักวายุจำรัสราวกับว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นแห่งใหม่ของเขา
ศิษย์รุ่นใหม่เริ่มกระจายตัวกันออกไปไม่ช้ารอบๆตัวจิวฟงก็เริ่มไม่มีผู้คน เด็กชายเหลียวซ้ายแลขวาจิวฟงหยิบป้ายสี่เหลี่ยมขึ้นมาดูก็เห็นว่าบนป้ายมีอักษรเขียนว่า‘ประกายหมอก’และที่ด้านหลังป้ายก็มีชื่อของเขาสลักไว้อีกด้วยเขาชะเง้อชะแง้มองป้ายในมือคนนั้นคนนี้แล้วเดินไปรวมกลุ่มกับคนที่อยู่สังกัดเดียวกันไม่นานนักศิษย์รุ่นใหม่ก็ถูกแบ่งเป็สามกลุ่มใหญ่
มู่ฉีเชิ่งเดินไปทางทิศตะวันออกของลานกว้างอันเป็จุดรวมพลของบ้านเทียมฟ้าเด็กๆอีกกลุ่มหนึ่งก็เคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือ เด็กพวกนี้สังกัดบ้านพายุหวนส่วนจิวฟง ชุนจางมินและคนที่เหลือเดินไปทางทิศตะวันตก
กลุ่มคนนับร้อยของบ้านประกายหมอกถูกแยกเป็กลุ่มย่อยอีกครั้งศิษย์รุ่นก่อนหน้าต่างะโเรียกหาศิษย์ผู้มาใหม่ด้วยเสียงดังจิวฟงได้ยินศิษย์พี่วัยราวสิบเจ็ดปีร้องเรียกชื่อเขาจึงตรงเข้าไปหาขณะเดียวกันเขาก็เห็นว่ามีคนอีกสามคนเดินไปทางศิษย์พี่ผู้นี้เช่นกัน
“ศิษย์พี่ ข้าคือจิวฟง” จิวฟงแนะนำตัวเองอย่างตื่นเต้น
“ข้าชื่อต้าไค” เด็กชายร่างอ้วนเดินเข้ามาแนะนำตัวกับศิษย์พี่ท่าทางของต้าไคเหมือนคนี้เีขี้คร้านไม่ทันจะเที่ยงวันต้าไคก็หาวปากกว้างคล้ายกับว่าพร้อมจะหลับได้ตลอดเวลา
“ข้าคือชูฉง” เด็กร่างผอมเข้ามาแนะนำตัวด้วยเสียงเรียบๆในมือของเขาถือสมุดจดเอาไว้เพื่อเตรียมพร้อมที่จะบันทึกทุกเื่ราวที่ได้เห็นและได้ยิน
“ข้าคือหลางชี่เชี่ย...” เด็กชายในชุดแต่งกายธรรมดาๆพูดยานคางน้ำเสียงของเขาเฉื่อยชา แววตาของเขาเหม่อลอยไร้ความรู้สึก
ผู้ฝึกตนรุ่นเก่ามองไปยังเด็กทั้งสี่คนแล้วลอบถอนหายใจแค่ปราดตามองก็รู้แล้วว่าเด็กกลุ่มนี้ไม่ปกติ มีทั้งเ้าอ้วนจอมี้เีหนอนหนังสือผู้ห่างจากสมุดบันทึกไม่ได้คนจอมเฉื่อยชาไร้ความรู้สึกรวมไปถึงเด็กเ้าปัญหา เขาต้องดูแลและให้คำปรึกษาแก่เด็กกลุ่มนี้ไปอีกหนึ่งปีแค่คิดก็ปวดหัวตุบๆเสียแล้ว
“ศิษย์น้อง ข้าชื่อหวังหลี่เม่า หนึ่งปีจากนี้ไปข้าจะเป็ผู้ให้คำแนะนำในด้านต่างๆแก่พวกเ้าหลังจากนั้นอีกสองปีพวกเ้าก็คงปรับตัวเข้ากับสำนักฝึกตนได้แล้วภายในสามปีหากพวกเ้าไม่สามารถบรรลุถึงลมปราณขั้นที่หนึ่งจะถูกจัดว่าไร้พร์และจะต้องถูกขับออกจากสำนักและเมื่อถึงเวลานั้นศิษย์รุ่นใหม่ก็จะเข้ามาแทนที่พวกเ้า”
เ้าอ้วนยืนบิดี้เีไปมาแล้วหาวปากกว้างก่อนที่จะบอกกับหวังหลี่เม่าว่า
“ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็ห่วงภายในสามปีข้าต้องทะลวงผ่านลมปราณขั้นที่หนึ่งได้อย่างแน่นอนในการทดสอบปักหอกอาวุธเวท ข้าปักคมหอกลงไปได้ถึงครึ่งข้อนิ้วเชียวนะ”
“อา...”
หวังหลี่เม่าถึงกับพูดอะไรไม่ออกเขาไม่คิดว่าคนที่ปักหอกวายุเวทได้เพียงครึ่งข้อนิ้วยังมีหน้ามาคุยอวดตอนนี้เขาทำได้เพียงพยักหน้าแล้วยิ้มแห้งๆ
ชูฉง เ้าหนอนหนังสือจดเื่ของต้าไคลงสมุดบันทึกแล้วปิดสมุดเขาหรี่ตามองเ้าอ้วนแล้วพูดเรียบๆว่า
“ข้าปักหอกวิเศษลงไปในพื้นได้หนึ่งในสี่ข้อนิ้วแต่เมื่อผ่านการทดสอบก็ถือว่าข้ามีพร์”
“อืม...”
หวังหลี่เม่าครางในลำคอเขาไม่รู้ว่าเ้าเด็กพวกนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนขณะที่เขากำลังเกาหัวแกรกๆอยู่นั่นเอง หลางชี่เชี่ยก็พูดด้วยเสียงที่เนิบนาบว่า
“ตอนข้าทดสอบ หอกปักเข้าไปในพื้นดินแค่ปลายเล็บแต่ตัวหอกเวทกลับตั้งตรงปลายด้ามชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับกำลังท้าทาย์พ่อของข้าบอกว่าการที่หอกยังตั้งอยู่ได้โดยที่ไม่ล้มแม้ส่วนปลายจะกดลงไปในดินแค่เพียงเสี้ยวเล็บนั่นแสดงว่าข้าเป็อัจฉริยะโดยแท้จริง” แววตาของเ้าเฉื่อยสว่างวาบแวบหนึ่งแล้วดวงตาคู่นั้นก็มีหมอกแห่งความเฉื่อยชามาปกคลุมดังเดิม
“เอ่อ...” เด็กหนุ่มผู้ดูแลได้แต่ยืนนิ่งความจริงหากปลายแหลมของหอกวายุเวทปักเข้าไปในพื้นดินเท่าเม็ดผงธุลีหอกวิเศษนั้นก็จะไม่มีวันล้มลงเขาไม่อาจทำลายความภูมิใจของเ้าเฉื่อยจึงไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา
หวังหลี่เม่ามองดูจิวฟงที่กำลังยิ้มอย่างเริงร่า เขาเป่าปากอย่างโล่งใจอย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องฟังคำคุยของเด็กเ้าปัญหาเพราะว่าจิวฟงไม่ได้ผ่านการทดสอบดังเช่นคนอื่นๆ
ขณะนั้นเอง เด็กชายตัวจ้อยก็มองไปยังเพื่อนทั้งสามจากนั้นก็เงยหน้ามองศิษย์พี่ผู้ดูแลแล้วยืดอก เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่า
“หากข้าเข้ารับการทดสอบหอกเวทของข้าต้องปักลงไปจนมิดด้ามอย่างแน่นอน!”
“ขี้โม้!” ต้าไค ชูฉงและหลางชี่เชี่ยร้องออกมาพร้อมๆกัน
หวังหลี่เม่าเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วหัวเราะอย่างขมขื่นคนแซ่หวังไม่รู้ว่าใครกลั่นแกล้งให้เขามาดูแลเด็กกลุ่มนี้ ตอนนี้เขาได้แต่มองกลุ่มเด็กชายที่กำลังโต้เถียงกันจากนั้นหวังหลี่เม่าก็ทอดถอนใจอีกครา
จิวฟงเลือกบ้านพักหลังที่ลึกที่สุดซึ่งอยู่ติดกับป่าทึบเขารู้สึกว่ายิ่งใกล้เขตต้องห้ามมากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกท้าทาย การที่เขาอยู่ใกล้ป่าอันเป็ที่อาศัยของสัตว์อสูรทำให้เขารู้สึกเก่งกาจขึ้นมาอีกนิดหน่อยด้วย
หลังจากที่สำรวจบ้านพักหลักน้อยแล้วจิวฟงก็ะโขึ้นไปนั่งบนเตียงจากนั้นเขาก็เปิดถุงวิเศษแล้วหยิบตำราออกมาอ่านตามคำแนะนำของหวังหลี่เม่า
“ศิษย์พี่หวังบอกว่าให้ศึกษาตำรานี้ไปก่อนอีกสองสัปดาห์อาจารย์ประจำบ้านประกายหมอกจะถ่ายทอดวิชาเดินลมปราณหากท่องจำเนื้อหาในตำราได้ขึ้นใจก็จะเป็การดีเพราะนั่นจะช่วยให้การเดินปราณเป็ไปอย่างราบรื่น”
ในตำราเดินลมปราณของสำนักวายุจำรัสมีเนื้อหากว่าสามร้อยหน้าและใช่ว่าในหนังสือจะมีเพียงวิธีการโคจรลมปราณอย่างละเอียดเท่านั้นหากแต่มีภาพประกอบคำอธิบายอยู่นับเป็สิบๆภาพซึ่งนั่นรวมไปถึงภาพแสดงท่าทางที่ใช้เดินลมปราณอีกด้วย
จิวฟงกำลังอ่านคัมภีร์บทแรกซึ่งแสดงถึงกายวิภาคของมนุษย์เขาหลับตาแล้วนึกจินตนาการถึงจุดปราณทั้งสี่แห่งที่หน้าผาก หน้าอกท้องและฐานของอวัยวะเพศชาย พอลืมตาขึ้นมา จิวฟงก็ใช้เส้นเชือกเทียบอัตราส่วนรูปวาดในกระดาษจากนั้นเขาก็นำเชือกไปทาบตามจุดต่างๆบนร่างกายเพื่อให้รู้ถึงที่ตั้งของจุดเดินลมปราณที่แน่ชัด
เขาสร้างมโนภาพว่ามีลมหมุนเป็จุดเล็กๆตามวิธีที่ระบุไว้ในหนังสือจากนั้นก็เพ่งลมอยู่ที่จุดทั้งสี่ เพ่งลมตามจินตนาการนานเข้า ลมนั้นก็สว่างวาบกลายเป็จุดใสๆผ่านไปหนึ่งชั่วยามเขาก็จับตำแหน่งปราณทั้งสี่ได้อย่างเลือนราง
จิวฟงรู้สึกว่าความรู้ยังไม่ละเอียดพอเขาจึงจดจ่อความสนใจไปยังจุดสว่างจุดเล็กๆที่เกิดขึ้นตามมโนภาพเมื่อจุดเล็กๆถูกเพ่งมากเข้าก็พลันขยายเป็แสงสว่างดวงโตคราวนี้เขามองเห็นกะโหลกศีรษะได้อย่างชัดเจนจิวฟงค่อยๆประคองดวงสว่างให้เลื่อนลงมาตามลำคอ ช่องอก ช่องท้องเลื่อนลงมาจนถึงปลายเท้าแล้วย้อนกลับไปยังปลายผมทำเช่นนี้ซ้ำอยู่หลายรอบจนเห็นอวัยวะน้อยใหญ่อย่างชัดเจนครั้นพอรู้ตำแหน่งอวัยวะที่แน่ชัด เขาก็รับรู้ตำแหน่งจุดเดินลมปราณอย่างชัดแจ้งไปโดยปริยาย
“สรีระของคนเราต่างกันออกไปการระบุว่าตันเถียนอยู่ลึกจากสะดือเป็ระยะครึ่งชุ่นนั้นใช้ไม่ได้กับทุกคนวิธีที่ดีที่สุดที่จะระบุตำแหน่งเดินลมปราณก็คือการระบุที่ตั้งของอวัยภายใน”เมื่อเข้าใจเื่ดังกล่าวอย่างแจ่มแจ้ง จิวฟงก็พยักหน้าหงึกๆ
เด็กชายตัวน้อยเลื่อนดวงสว่างเข้าออกร่างกายอยู่กว่าแปดสิบเที่ยวเพื่อมองดูอวัยวะภายในนานเข้าเขาก็เห็นเืสีแดงเข้มวิ่งเข้าวิ่งออกผ่านหัวใจเห็นกระทั่งการสูบฉีดโลหิตจากหัวใจผ่านไปตามเส้นเืใหญ่และต่อไปยังเส้นเืฝอยซึ่งการไหลเวียนโลหิตนี้สอดคล้องกับความสั้นยาวและความละเอียดของลมหายใจ
“ลมหายใจเกี่ยวข้องกับการทำงานของอวัยวะในร่างกายและการโคจรปราณโดยตรงลมส่งผลต่อปราณ ปราณส่งผลต่ออวัยวะ อวัยวะน้อยใหญ่ชักนำลมหายใจเข้าออกทุกอย่างล้วนสัมพันธ์กันเป็ลูกโซ่อันหาจุดต้นและจุดปลายไม่ได้” เด็กชายพึมพำ
จิวฟงลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าดวงอาทิตย์ใกล้จะตกดินจึงรู้ว่าเขาใช้เวลากว่าสามชั่วยามเพื่อศึกษาเื่กายวิภาคบทแรกเขาพลิกดูตำราอีกรอบก็เห็นว่ายังเหลืออีกสิบเอ็ดบทที่เขายังไม่ได้ศึกษา
“ข้าคิดว่าศึกษาเื่กายวิภาคคร่าวๆเพียงแค่นี้ก่อนดีกว่าหากอ่านเื่อื่นจบแล้วจึงค่อยกลับมาทบทวนอีกครั้ง”
ผ่านไปสี่วันจิวฟงก็จำตัวหนังสือทุกตัวและภาพทุกภาพในตำราเดินลมปราณได้เขาอยากลองเดินลมปราณเต็มรูปแบบสักครั้ง แต่พอคิดถึงคำเตือนของหวังหลี่เม่าเขาก็ลังเลใจ
หวังหลี่เม่าบอกว่าการเดินลมปราณครั้งแรกนั้นสำคัญยิ่งร่างกายของผู้ฝึกตนจะจดจำเอาท่วงท่าและวิธีสูดไอปราณในอากาศเข้าไปยังจุดตันเถียนการให้อาจารย์ประจำบ้านชี้แนะการเดินลมปราณจะเป็ผลดีต่อผู้ฝึกตนที่สุด
จิวฟงรู้สึกเบื่อๆ เขาเปิดประตูบ้านแล้วเดินไปหาเ้าอ้วนไม่ทันจะไปถึงบ้านของต้าไค เขาก็ได้ยินเสียงกรนครอกๆดังมาแต่ไกลจิวฟงเดินไปยังบ้านที่ปิดสนิท เขาโหนขอบหน้าต่างแล้วชะโงกหน้ามองไปที่เตียงก็เห็นว่าต้าไคนอนหลับแถมยังกรนเสียงดังลั่นอาการนอนหลับของต้าไคประหนึ่งสุกรที่เพิ่งกินอาหารเข้าไปอิ่มๆก็ไม่ปาน
จิวฟงปล่อยมือแล้วะโลงสู่พื้นเขาไปยังบ้านของชูฉงก็เห็นว่าเ้าหนอนหนังสือกำลังบันทึกเื่ราวในชีวิตประจำวันของตนอย่างขะมักเขม้นดูเหมือนว่าชูฉงจะไม่รู้สึกตัวว่าเขากำลังยืนอยู่ที่ด้านหลังเลยด้วยซ้ำ
เด็กชายมุ่งหน้าไปหาหลางชี่เชี่ยพอเห็นว่าเ้าเฉื่อยนั่งกอดเข่ามองดูหมู่เมฆด้วยแววตาที่เหม่อลอย เขาก็ถอนหายใจแล้วเด็กชายตัวน้อยก็เดินกลับเข้าไปยังบ้านดังเดิม
“น่าเบื่อจริงๆ จะเข้าไปในเขตป่าก็ทำไม่ได้จะชวนคนไปเดินเล่นให้ทั่วสำนัก ทุกคนก็มัวแต่ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ไว้พรุ่งนี้ข้าจะชวนเ้าอ้วนั้แ่เช้าหวังว่าเขาจะไม่นอนกินบ้านกินเมืองอย่างนี้อีก”
จิวฟงทรุดตัวลงบนเตียงแล้วล้วงหยิบตำราเดินปราณในถุงวิเศษสีน้ำตาลขึ้นมาพลิกไปพลิกมาหกเจ็ดหน้าเด็กชายก็รู้สึกเบื่อเพราะเขาจำทุกถ้อยคำทุกประโยคที่ปรากฏอยู่ในหนังสือได้หมดแล้วจิวฟงวางหนังสือลงแล้วหยิบขึ้นมาอ่านใหม่ อ่านตำราได้ครู่เดียวก็วางลงอีกสักพักเขาก็หยิบตำราขึ้นมาอีกรอบ ทำเช่นนี้อยู่สี่ครั้ง พอครั้งที่ห้าที่เขาคว้าตำรามาอ่านมือของเขาดันไปพลิกสันตำราทำให้เขาเปิดหนังสืออ่านจากด้านท้ายเล่มโดยบังเอิญเด็กชายตัวจ้อยเริ่มอ่านหนังสือั้แ่คำสุดท้าย ไม่นานนักเขาก็เริ่มสนุกกับมัน
“ยังมีวิธีอ่านอย่างนี้อยู่นี่ น่าสนใจจริงๆ” จิวฟงยิ้มจนเห็นเขี้ยวซี่เล็กๆเขาตัดสินใจอ่านหนังสือกลับหลังซึ่งแน่นอนว่าถ้อยคำที่ปรากฏอยู่ในหนังสือไม่ได้เป็ประโยคคำพูดของคนปกติแม้แต่น้อยแต่กระนั้นจิวฟงก็รู้สึกเพลิดเพลินที่ได้อ่านหนังสือด้วยวิธีพิสดารเช่นนี้
เขาอ่านหนังสือด้วยวิธีที่คนธรรมดาไม่ทำกันอย่างไม่รีบร้อนพออ่านมาถึงกลางบทที่สิบสอง เขาก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างดวงตาดวงน้อยของจิวฟงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เขาเริ่มอ่านั้แ่ท้ายบทอีกครั้งคราวนี้เขาอ่านออกเสียง มิใช่อ่านในใจอย่างที่เคยทำ
“ใจ หาย ลม หก สิบ ไว้ กลั้น แล้ว เอียด ละ อัน ใจ หาย ลม ซาบซึม ธาน ประ ปราณ จุด ให้...”
“เถียน ตัน จุด ถึง จน ไป อัด แล้ว เข้า ใจ หาย ลม สูด...”
“น้อย ท้อง เวณ บริ เนิด กำ ก่อ เริ่ม จะ ปราณ แส กระ...”
...
เสียงเจื้อยแจ้วของจิวฟงดังไม่หยุดอ่านไปจนครึ่งบทเขาก็เริ่มอ่านหนึ่งคำข้ามไปแปดคำตามรูปแบบที่เขาสังเกตเห็น่แรกเสียงอ่านของเขายังไม่เป็ภาษาคน แต่หลังจากนั้นไม่กี่ลมหายใจเขาก็พูดออกมาว่า
“เดินลมปราณจากหลังมาหน้า เป็ปรปักษ์ต่อ์และหมู่เทพ”
“นี่ไม่ใช่เื่บังเอิญแน่!” จิวฟงะโดังอย่างลิงโลดดวงตาของเขาลุกวาว มือของเขาสั่นไหวเขารีบกวาดสายตาหาประโยคลับที่ซ่อนอยู่ในหนังสืออย่างต่อเนื่อง ไม่ช้าเขาก็พบอีกประโยคที่ซ่อนอยู่
“ด้วยการเดินปราณแบบย้อนกลับนี้ ผู้ฝึกตนจะก้าวสู่จุดสูงสุดจะเป็มนุษย์เหนืุ์ เป็เซียนเหนือเซียน เป็เทพเหนือเทพ”
จิวฟงรีบพลิกกระดาษจากหลังมาหน้าแล้วสอดส่ายสายตาหาข้อความลับที่อยู่ในหนังสือผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เขาก็สามารถถอดใจความได้ทั้งหมด จิวฟงปิดหนังสือลงเขามองตำราที่วางอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เหม่อลอยครู่เดียวั์ตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็ประกาย แล้วจิวฟงก็พึมพำออกมาว่า
“คัมภีร์ลมปราณปฐมธาตุ...”
225
