(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 44 เงินสี่ตำลึงนี้ พวกนางต้องเก็บสะสมกันนานเท่าไร (รีไรต์)

รอจนกลับถึงบ้านสกุลอวี้ อวี้ซานเปาก็ยังไม่กลับมา

แต่พวกเขากลับมาทันตอนที่ไป๋เสี่ยวเฟิ่งพาลูกชายทั้งสอง หลิวเอ๋อร์กับกุ้ยเอ๋อร์ กลับมาจากบ้านเกิดพอดี

พี่ชายของไป๋เสี่ยวเฟิ่ง ไป๋เฉิงตง ยืมรถล่อของเพื่อนบ้านขับมาส่งพวกเขากลับมา

แม่เฒ่าเว่ยเอ่ยชวนเขาให้ทานข้าวด้วยกัน แต่เขาปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรครับท่านป้า ข้าต้องรีบกลับบ้านไปซ่อมรั้ว ไว้คราวหน้าข้าจะพาภรรยาข้ามาด้วยกันนะครับ!”

แม่เฒ่าเว่ยชอบชายหนุ่มที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ จึงพยักหน้ายิ้มรับ

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งถือของมากมายกลับมาจากบ้านแม่ วางของเหล่านั้นบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม “นี่คือเนื้อตากแห้งที่แม่ของข้าทำเองค่ะ บอกว่าให้หั่นทีละนิด เก็บไว้กินได้นาน พี่สะใภ้ของข้าได้ยินว่าที่บ้านเรามีเด็กหญิงตัวน้อยเพิ่มมา ก็เลยทำพู่ห้อยเอาไว้ให้ซิ่งซิ่งติดผมโดยเฉพาะ ต้องสวยมากแน่ ๆ แล้วก็นี่ ผลไม้อบแห้งพวกนี้ เป็นของที่หลานชายบ้านแม่ข้าเก็บมาตากแห้ง ปกติกินเป็นของว่างก็ดีเหมือนกัน...”

เมื่อซูโหรวเอ๋อร์ได้ฟัง ก็รู้สึกเหมือนกับว่า สิ่งของแต่ละอย่างที่ไป๋เสี่ยวเฟิ่งวางบนโต๊ะ กำลังตบหน้าของนาง

ครั้นยามที่นางกลับบ้านแม่ มักจะถือของกลับไปเต็มไม้เต็มมือ แต่พอกลับมาจากบ้านแม่ ไม่เคยถืออะไรกลับมาให้บ้านสามีเลย!

ก่อนหน้านี้ ซูโหรวเอ๋อร์ไม่เคยคิดอะไร คิดแค่ว่าตนเองเป็นถึงหญิงสาวจากในเมือง ยอมแต่งงานมาอยู่ที่นี่ พวกเขาต้องเอาใจตนเองกับครอบครัวของตนเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

แต่หลังจากที่นางพาลูกชายกลับบ้านเดิมด้วยความโกรธ ถึงแม้จะให้เงินทองไปมากมาย แต่พออยู่บ้านแม่ก็ยังโดนพี่สะใภ้ค่อนแคะอยู่เรื่อย แม้แต่ลูกชายก็ยังถูกหลานชายที่บ้านแม่รังแกบ่อย ๆ 

ซูโหรวเอ๋อร์จึงค่อย ๆ รู้สึกตัวว่ามันไม่ค่อยชอบมาพากล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่ลูกชายหายตัวไปเมื่อหลายวันก่อน ทางบ้านแม่ก็ไม่ถามไถ่สักคำ ทำให้นางเสียใจมาก

นางแต่งงานเข้าบ้านสกุลอวี้ แต่ก็ยังคงยึดถือว่าตัวเองเป็นคนของสกุลซู คิดถึงแต่บ้านตัวเองตลอด แต่อีกฝ่ายเล่า? เคยคิดถึงนางบ้างหรือเปล่า?

บ้านเดิมของนางกลับเห็นนางเป็นแค่ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว เป็นเหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้วไม่หวนกลับ!

เห็นนางเป็นแค่สะใภ้ของบ้านสกุลอวี้ ไม่ใช่ลูกสาวของสกุลซูอีกต่อไปแล้ว!

ซูโหรวเอ๋อร์มองข้าวของบนโต๊ะที่พี่สะใภ้รองหอบมาจากบ้านเกิดเต็มไปหมด ก็ยิ่งรู้สึกถึงเรื่องนี้มากขึ้นไปอีก

บ้านเดิมของนาง ไม่เคยคิดจะให้เกียรตินางต่อหน้าครอบครัวสามีบ้างเลย!

ซูโหรวเอ๋อร์ยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ส่วนคนอื่น ๆ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

โดยเฉพาะหลี่ชุนฮวากับไป๋เสี่ยวเฟิ่ง ครั้นที่ได้ยินแม่เฒ่าเว่ยเล่าอย่างภูมิใจว่า สมุนไพรที่ซิ่งซิ่งเก็บได้ขายไปได้ตั้งสี่ตำลึงเงิน ตาก็แทบจะถลนออกมา! 

"สี่ตำลึงเงินเชียวนะ!" 

ทั้งหลี่ชุนฮวากับไป๋เสี่ยวเฟิ่งต่างก็พากันสูดหายใจลึก

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งนั้นมีฝีมือดี งานเย็บปักธรรมดา นางใช้เวลาว่างไม่นานก็ทำเสร็จได้หนึ่งชิ้น ขายได้ประมาณสิบกว่าอีแปะ 

ภายในหนึ่งเดือน แม้จะใช้เวลาว่างทำ ก็ทำได้เต็มที่แค่เจ็ดถึงแปดชิ้น ต่อให้ขายได้หมด ก็ยังได้ไม่ถึงสองร้อยอีแปะ!

ส่วนฝีมือการเย็บปักถักร้อยของหลี่ชุนฮวาที่สู้ไป๋เสี่ยวเฟิ่งไม่ได้ ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

สี่ตำลึงเงินนี่ พวกนางต้องเก็บกันนานแค่ไหนกัน?!

ทั้งสองคนต่างพากันอิจฉาจนพูดไม่ออก!

"นี่... ตอนนี้สมุนไพรมันราคาดีขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นคราวหลังให้พวกผู้ชายที่บ้าน ไปหาสมุนไพรบนเขากันดีไหมคะ?" 

หลี่ชุนฮวาที่เห็นแล้วก็อยากได้บ้าง จึงเสนอความคิดนี้กับแม่เฒ่าเว่ย

แม่เฒ่าเว่ยเหลือบมองนางแวบหนึ่ง "เจ้าคิดว่าสมุนไพรที่ขายได้ราคาดีหาได้ทั่วไปหรืออย่างไร? ซิ่งซิ่งของเราโชคดีต่างหาก! ... วันนี้ข้ายังเจอภรรยาของตาแก่โจวที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน เอาสมุนไพรไปขายตะกร้าหนึ่ง แถมยังเอาผ้าคลุมเอาไว้ราวกับของล้ำค่า ตอนแรกข้าเห็นแล้วก็นึกว่าจะได้ราคาดี ที่ไหนได้ ขายได้แค่สี่สิบห้าอีแปะเอง!"

หลี่ชุนฮวาฟังแล้วถึงกับลิ้นชา ส่วนไป๋เสี่ยวเฟิ่งเป็นคนช่างเจรจา นางอมยิ้มเอ่ยว่า "อย่างไรก็ตาม ซิ่งซิ่งน่ะมีวาสนา พลอยให้ตระกูลอวี้ของเราโชคดีไปด้วย ข้าเอาเนื้อตากแห้งกลับมาด้วยพอดี คืนนี้พี่สะใภ้ใหญ่ทำข้าวอบเนื้อตากแห้งดีไหม?" 

หลี่ชุนฮวารับคำ

แม่เฒ่าเว่ยมองข้าวของบนโต๊ะอย่างซาบซึ้ง "แม่ของเจ้าก็ช่างสุภาพจริง ๆ" 

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งยิ้มร่าบอกกับแม่เฒ่าเว่ย "แม่ ท่านให้ข้ามาห้าสิบอีแปะ ข้าซื้อของกลับไปเยอะแยะ แม่ของข้าถึงกับตะลึง ตอนแรกหล่อนยังคะยั้นคะยอให้ข้าเอาของพวกนั้นกลับไปด้วย ข้าบอกว่านี่ก็น้ำใจของแม่สามีข้า แม่ข้าถึงยอมรับ พอตอนข้าจะกลับ หล่อนก็ยืนยันจะให้ข้าเอาของมาให้บ้านเราอีกเยอะแยะ นี่ไง ใส่ตะกร้านู่นตะกร้านี่ ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้ ดีนะที่อาศัยรถล่อของพี่รองมาส่งพวกเรากลับ ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้จะเอาอะไรมาขน"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ข้าต้องขอบคุณแม่ ที่ให้ข้าได้กลับบ้านเกิดอย่างสง่าผ่าเผย"

คำพูดแบบนี้ ใครฟังแล้วจะไม่สบายใจบ้าง

แม่เฒ่าเว่ยยิ้มแก้มปริ 

ดวงตาของหลี่ชุนฮวาเผยความอิจฉาออกมาเล็กน้อย นางต้องเรียนรู้เเคล็ดลับการพูดจากน้องสะใภ้รองให้ดี ๆ เสียแล้ว!

ส่วนซูโหรวเอ๋อร์ ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้า อยากจะหาพื้นดินแยกแล้วมุดลงไปเสียจริง

ครอบครัวของนาง...ไม่เคยคิดที่จะให้เกียรตินางต่อหน้าสามีเลย!

ตกดึก ทุกคนอิ่มหนำสำราญกับข้าวสอบเนื้อตากแห้ง รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

พ่อเฒ่าอวี้ปรึกษากับแม่เฒ่าเว่ยว่า ช่วงนี้งานในไร่นาก็แทบจะเสร็จแล้ว ทางตะวันตกห่างออกไปสิบกว่าลี้ มีบ้านเศรษฐีกำลังสร้างบ้านพัก ตอนนี้กำลังรับคนงาน มีข้าวให้กินโดยไม่เสียเงิน แต่ต้องหาที่พักเอง วันหนึ่งให้ค่าจ้างตั้งยี่สิบอีแปะ!

พรุ่งนี้เขาจึงตั้งใจจะพาลูกชายทั้งสี่ไปลองสมัครดู

แม่เฒ่าเว่ยฟังแล้วก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

ตระกูลอวี้มีสมาชิกมากมาย แม้พ่อเฒ่าอวี้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังแข็งแรง สามารถทำงานได้ ตระกูลอวี้มีแรงงานที่เป็นผู้ใหญ่ถึงห้าคน

แบบนี้วันหนึ่งก็ได้เงินตั้งร้อยอีแปะ!

"ย่า ข้าอยากไปด้วย" อวี้หย่งไหว หลานชายคนโตพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้น

หลี่ชุนฮวาก็พูดขึ้นว่า "ใช่แล้วแม่ แม้ไหวเอ๋อร์จะอายุยังน้อย แต่แรงเยอะกว่าพ่อเขาอีก ปล่อยเขาไปเถอะ"

แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้ว "ปีนี้ไหวเอ๋อร์เพิ่งจะสิบสาม ไม่ถึงสิบสี่ด้วยซ้ำ ยังเด็กอยู่เลย... อีกอย่าง ในบ้านจะให้เหลือแต่คนแก่ ผู้หญิง และเด็กไม่ได้ ให้ไหวเอ๋อร์อยู่บ้านเถอะ จะได้ช่วยงานได้"

เรื่องนั้นก็น่าคิดอยู่เหมือนกัน

ทุกคนจึงตกลงกันตามที่แม่เฒ่าเว่ยว่า

แม่เฒ่าเว่ยหันไปพูดกับหลี่ชุนฮวาต่อ "วันนี้สะใภ้รองกลับมาแล้ว พรุ่งนี้ก็ถึงคราวที่สะใภ้รองต้องทำอาหาร เจ้าก็พาไหวเอ๋อร์กับไป๋เอ๋อร์กลับไปเยี่ยมบ้านตายายเถอะ"

พูดจบ แม่เฒ่าเว่ยก็หยิบห่อผ้าออกมา นับเงินให้ห้าสิบอีแปะ

หลี่ชุนฮวาคิดว่า นางควรจะเลียนแบบน้องสะใภ้รอง พูดจาไพเราะหน่อย ก็เลยปฏิเสธ "แม่เก็บเงินไว้เถอะค่ะ..."

แม่เฒ่าเว่ยแค่นหัวเราะ มองหลี่ชุนฮวา "งั้นข้าเก็บไว้แล้วนะ" 

หลี่ชุนฮวาเห็นแม่สามีทำท่าจะเก็บเงินคืน ก็รีบคว้าไว้ทันที แล้วหัวเราะแห้ง ๆ "แม่..."

แม่เฒ่าเว่ยอดหัวเราะไม่ได้ เอาเงินยื่นให้หลี่ชุนฮวาพร้อมกับพูดอย่างขบขัน "เอาล่ะ เลิกทำเป็นเสแสร้งได้แล้ว!"

หลี่ชุนฮวารับเงินมายิ้มร่า "ค่ะแม่ ทราบแล้วค่ะ!"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะ

ซูโหรวเอ๋อร์นั่งมองดูอยู่ด้านข้างด้วยความรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย ทันใดนั้น อวี้ซานเป้าก็หันมามองนาง พร้อมกับส่งสายตาบอกให้ออกไปคุยกันข้างนอก