“ ฉันมาถึงแล้ว ทางฐานได้พิกัดที่แน่นอนมาหรือยัง ”
ชายผมขาวโพลนสวมแว่นตากลมไว้ที่ตาซ้ายเพียงหนึ่งข้างมองดูเมือง X จากดาดฟ้าตึกที่สูงที่สุด เขาพึ่งเดินทางมาถึงหลังจากฐานส่งตัวของเขามาควบคุมการตรวจสอบพลังประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อ 5 ชั่วโมงก่อน
“ คุณหยางครับ เราทราบเพียงแค่ว่าพลังประหลาดนั่นพุ่งมาที่เมือง X แล้วหายไป เราไม่รู้ตำแหน่งการร่วงตกที่แน่นอน ”
“ ยุ่งเลยสินะ ตามหาพลังแปลกๆที่หายไปจากการตรวจสอบ ฉันจะตามหามันให้เจอก็แล้วกัน บอกพวกเขาด้วยถ้าฉันหามันไม่เจออย่าโทรมาด่ากันล่ะ ”
“ ครับคุณหยาง ”
ชายสวมชุดสูทสีน้ำตาลคล้ายกับนักสืบกวาดตามองไปรอบๆ จากนั้นเขาจึงเดินลงจากตึกเพราะเ้าหน้าที่เดินทางมารับตัวแล้ว
---------------------------------------------------------------
[ จบโปรแกรมการฝึก กล้ามเนื้อของคุณพัฒนา 100 % ]
[ ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับค่าสถานะความแข็งแกร่ง 1 หน่วย ]
[ ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับบัพแบบสุ่มหลังจากออกกำลังกาย ลดความเหนื่อยล้า 100 % เป็เวลา 24 ชั่วโมง ]
ดัมเบลประกาศให้เฉินห่าวทราบหลังจากเขาปล่อยให้มันควบคุมร่างกายครบ 1 ชั่วโมงตามรูปแบบโปรแกรมการออกกำลังกาย ผลที่ได้สร้างความสงสัยให้เขาไม่น้อยเพราะยังไม่รู้ว่าค่าสถานะความแข็งแกร่งคืออะไร
หลังจากลุกขึ้นนั่ง เขาพบว่าความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นหายไป ความรู้สึกเ็ปก็เช่นเดียวกัน ร่างกายของเขาไม่ได้าเ็หนัก มีเพียงเหงื่อที่เปียกโชกไปทั่วร่างเท่านั้น
“ ใช้ได้ไม่จำกัดสินะ ยังไม่จับจะดีกว่า ”
[ แจ้งเตือน ท่านทำภารกิจเสร็จสิ้น ได้รับคะแนน 1,000 คะแนน ]
ัน้อยลืมตามองดูผู้ที่เดินเข้ามาใกล้ๆ เ้านายใหม่ของมันพึ่งเดินลงมาจากชั้น 2 มันได้ยินเสียงร้องตลอด 1 ชั่วโมงที่ผ่านมาแต่ไม่รู้ว่าเ้านายของมันกำลังทำอะไรจึงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตาย ตามร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ มันจึงเกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้นว่าเ้านายทำอะไรบนชั้นสอง
ักลับไม่ได้รับคำตอบ เ้านายของมันเดินเข้ามาใกล้ๆด้วยความเงียบแล้วค่อยๆใช้มือจับไปยังแขนและขาของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังกอดมันเอาไว้แน่นจนหลุดออกมาได้ ัยังไม่ทันจะได้ขอบใจมันกลับถูกอุ้มมาวางบนโต๊ะตัวหนึ่งไกลจากฟูกนอน
“ แกพูดได้ใช่ไหม ”
“ ข้าสามารถพูดได้ ท่าน้าให้ข้าทำอะไร ”
“ ดีเลย แกมีชื่อหรือเปล่า ”
“ ข้าชื่อเฟยหลง ”
“ เฟยหลงสินะ เอาล่ะ แกรู้เกี่ยวกับพลังที่มือสังหารพวกนั้นใช้ไหม ฉันอยากรู้ว่ามันคืออะไร ”
ัน้อยเอียงคอด้วยท่าทางสงสัย ชายตรงหน้าแปลกประหลาดเกินไปเพราะไม่รู้เกี่ยวกับสิ่งที่มือสังหารใช้ ทั้งที่มนุษย์รู้จักมันเป็อย่างดี มันกลับไม่กล้าปฎิเสธจึงอธิบายทั้งหมดเท่าที่รู้ออกมาเพราะเป็คำสั่ง
“ นายท่าน มือสังหารใช้พลังที่เรียกว่ามานา มันคือต้นกำเนิดของพลังงาน มานาจะถูกเผาผลาญจาก 2 อย่าง สิ่งแรกคือสกิล สิ่งที่สองคือทักษะ ”
เฉินห่าวลูบคางตนเองเล็กน้อย ทักษะของมือสังหารคล้ายกับวรยุทธ์ในโลกของเขา การใช้งานต้องผ่านการโคจรพลังไปตามร่างกาย จากการอธิบายของัทำให้เขาพอจะเข้าใจพลังคร่าวๆแล้ว
“ สกิลจะต่างออกไปจากการใช้ทักษะ ไม่จำเป็ต้องใช้ความพยายามเลย แค่มีมานาเพียงพอต่อการใช้ หลังจากนั้นแค่เรียกสกิลมันก็จะเปิดทำงานแล้ว ”
“ แล้วสกิลได้มายังไง ”
“ จากที่ข้าไล่ล่ามนุษย์ทำให้ข้ารู้ว่ามนุษย์สามารถหาสกิลได้จาก 2 ทาง วิธีแรกได้จากอาชีพของพวกเขา ทุกๆ 20 เลเวล ข้าได้ยินมาว่ามนุษย์จะได้สกิลจากอาชีพ 1 - 2 อย่าง หนทางที่สองได้จากการล่ามอนสเตอร์ ”
“ พวกแกถูกเรียกว่ามอนสเตอร์สินะ น่าสนใจๆ ”
ัน้อยรู้สึกเสียวสันหลังจากสายตาที่มองจ้องตนเอง มันจึงพยายามส่งยิ้มให้ผู้เป็นายหวังว่าเขาจะไว้ชีวิต
“ โอเค ฉันพอเข้าใจแล้ว มนุษย์ทุกคนจะมีอาชีพเป็ของตัวเองั้แ่เกิด อาชีพจะมอบสกิลให้พวกเขา ส่วนทักษะสามารถฝึกฝนด้วยตนเองหรือจ้างครูฝึก แล้วพวกเขาเพิ่มเลเวลกันยังไง ”
“ มนุษย์เพิ่มเลเวลด้วยวิธีที่ต่างจากมอนสเตอร์อย่างเราที่อาศัยการกิน พวกเขาจะใช้วิธีดูดซับมานาจากสมุนไพรและจากมอนสเตอร์อย่างเราแทน ”
“ โอ้ว คล้ายๆกันเลยแฮะ ถ้ามีเม็ดยาด้วยนี่มันการบำเพ็ญเซียนชัดๆ ”
ัน้อยไม่รู้ว่าการบำเพ็ญเซียนคืออะไร แต่มันได้ยินเกี่ยวกับยาจึงอธิบายต่อ
“ นายท่าน สมุนไพรสามารถหลอมสร้างเป็ยาได้ด้วย ข้าเห็นมนุษย์ใช้งานมันมากกว่ากินสมุนไพรเข้าไปตรงๆ เห็นว่าได้ประโยชน์กว่ามาก ”
“ วาว เริ่มน่าสนใจแล้วสิ มีสกิล มีทักษะ มีหลอมยา แล้วมีอย่างอื่นอีกไหม เช่น หลอมสร้างศาสตราอะไรทำนองนี้ ”
“ ข้าได้ยินมาว่ามนุษย์สามารถสร้างอาวุธได้ แต่ส่วนใหญ่ของที่ข้าเห็นจะได้มาจากการสังหารมอนสเตอร์ ”
“ สังหารมอนสเตอร์ได้อาวุธด้วยเหรอ ”
“ ใช่แล้วนายท่าน การสังหารมอนสเตอร์ นอกจากจะได้แก่นมานามาดูดซับแล้ว ยังมีโอกาสได้รับสกิลและอาวุธจากการฆ่าด้วย ”
“ แล้วมอนสเตอร์ฆ่ามนุษย์จะได้อะไร ”
“ ได้กิน ”
“ แค่นี้เหรอ ”
ัน้อยพยักหน้าหงึกๆให้เ้านาย
“ มอนสเตอร์ถูกเอาเปรียบสินะ แล้วจุดเริ่มต้นเป็มายังไง พวกแกคืออะไรทำไมถึงต้องต่อสู้กับมนุษย์ ”
“ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อ 100 ปีก่อนดวงดาวของข้าพุ่งชนเข้ากับโลกใบนี้ การพุ่งชนไม่ทำให้ดาวะเิ ดาวทั้งสองแทรกตัวเข้าหากันแทนจนทำให้เห็นพื้นที่หลากหลายในบริเวณใกล้กัน ”
“ โอเค พอจะเข้าใจได้ ดาว 2 ดวงประกอบร่างกันแล้วเกิดอะไรต่อจากนั้น ”
“ สัญชาตญาณของพวกข้าบอกให้ล่า ส่วนมนุษย์ถูกกระตุ้นให้เอาตัวรอด ข้ารู้เพียงเท่านี้ ”
“ อู้ว โลกของปลาใหญ่กินปลาเล็กสินะ มอนสเตอร์บุกโลกมนุษย์ก็เลยต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจนตั้งตัวได้แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถูกมอนสเตอร์ไล่ต้อนเรื่อยๆจนต้องหนีไปที่ใหม่ๆ ”
เฉินห่าวมองโลกใบนี้ไม่ต่างจากโลกของผู้บำเพ็ญเซียน ทุกสิ่งบนโลกใบนั้นมุ่งมั่นบำเพ็ญเพียร โดยมีเป้าหมายคือความเป็ะ ระหว่างทางจึงเต็มไปด้วยการนองเื ส่วนโลกใบนี้ทุกคนพยายามต่อสู้เพื่ออยู่รอด ระหว่างทางล้วนเต็มไปด้วยเืเช่นกัน ไม่ใช่เพียงแค่เืมอนสเตอร์ แต่เป็เืของฮันเตอร์ที่ถูกสังหาร หลังจากที่แต่ละกลุ่มพยายามสร้างอำนาจให้กับตนเอง ใน่เวลาที่ผู้มีพลังเหนือกว่าควบคุมทุกสิ่ง
“ แล้วฉันจะใช้สกิลได้ยังไง ”
“ ข้าไม่รู้ว่านายท่านมีสกิลอะไร แต่เห็นว่ามนุษย์สามารถตรวจสอบสถานะตนเองได้ผ่านสิ่งที่เรียกว่าหน้าต่างสถานะ แค่ท่านพูดว่าสถานะจงเปิดเท่านั้น ”
เฉินห่าวทำตามคำแนะนำของัน้อยจนเผยให้เห็นหน้าต่างโปร่งแสงด้านหน้าตนเอง
ชื่อ : เฉินห่าว ]
[ อาชีพ : เทรนเนอร์ ]
[ สกิลอาชีพ : วางแผนพัฒนาร่างกาย ]
[ เลเวล : 0 ]
[ ความแข็งแกร่ง : 1 ]
[ มานา : 0 ]
[ แต้มสถานะ : 0 ]
[ บัพชั่วคราว : ลดความเหนื่อยล้า 100 % เป็เวลา 24 ชั่วโมง ]
“ อาชีพเทรนเนอร์เหรอ น่าสนใจแฮะ ส่วนเลเวล 0 คงเพราะยังไม่เคยฆ่าอะไร ว่าแต่เ้าของร่างมันอยู่ยังไงจนอายุ 25 ปีโดยไม่ฆ่ามอนสเตอร์สักตัว หัวจะปวด…เอาเถอะ ”
เฉินห่าวมองไปยังัแล้วถามเกี่ยวกับค่าสถานะทั้งสองเพราะเขาอยากรู้ว่าอาชีพนักเวทจะแข็งแกร่งได้ยังไง
“ ไม่ต่างกันเลยนายท่าน ไม่ว่าจะได้อาชีพอะไร การอัพค่าสถานะความแข็งแกร่งจะทำให้แข็งแกร่งเท่ากันหมด ”
เฉินห่าวลูบคางตนเองอีกครั้ง ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เลเวลอัพการใช้แต้มสถานะไปที่ค่าความแข็งแกร่งจะคุ้มที่สุด ต่อให้จะเป็นักเวทหรือนักรบต่างก็แสดงพลังได้เท่ากัน สำหรับค่ามานาคงต้องอัพไว้สัก 1 - 2 หน่วยเพื่อให้มีมานาเพียงพอในการต่อสู้ มองผิวเผินคล้ายกับเหล่าเซียนไม่ผิด การอัพเลเวลไม่ต่างจากการเลื่อนระดับ
เฉินห่าวสงสัยสกิลของตนเองจึงลองเปิดใช้งานเพราะมันไม่ใช้มานา ทันใดนั้นเขาก็พบหน้าต่างที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือกำลังอธิบายแนวทางการพัฒนาัตรงหน้า เขาจึงมองดูเป่าเป้ยพบว่าคำอธิบายเปลี่ยนไป
“ โห นี่มันสกิลโกงเลยนี่หว่า บอกแม้กระทั่งทางลัดในการปลุกพร์ แล้วทำไมจึงไม่มีคนพูดถึงสกิลนี้หว่า อย่างน้อยก็น่าจะหาเงินได้มากมายผ่านสกิลนี้โดยไม่ต้องล่าเลยนะ อ๋อ เข้าใจและ ”
เฉินห่าวถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้ความจริงว่าทำไมเ้าของร่างจึงเป็แค่เลเวล 0 ขอเพียงแค่เขามีเงินสามารถซื้อแก่นมานามาดูดซับหรือจะซื้อยามากินก็ได้
แต่เมื่อเห็นคำอธิบายที่ให้ไปทำสิ่งผิดแปลกประหลาดใน่เริ่มต้น มันจึงมีคนหาว่าเขาบ้า ยกตัวอย่างเช่นสกิลอธิบายว่าให้ัร้องคำรามสุดเสียง 1,000 ครั้งติดต่อกันเพื่อเข้าสู่กระบวนการต่อไป
เฉินห่าวคิดว่าคนอื่นๆคงจะต้องทำเื่อับอาย สกิลนี้จึงกลายเป็เหมือนสกิลขยะ แต่ตอนนี้เขากลับมองว่ามันเป็สกิลที่สามารถสร้างปีศาจที่น่ากลัวขึ้นมาได้ง่ายๆ หากเขาใช้มัน
“ เอาล่ะ สิ่งที่ฉันต้องทำเป็อย่างแรกคือเลี้ยงลูกสาว ไม่สิๆ ฉันจะมาเห่อลูกสาวตอนนี้ไม่ได้ต้องตามไปดูก่อนว่ามือสังหารเป็ใคร แล้วจากนั้นก็หาข้อมูลว่าฉันเป็ใคร หลังจากรู้ทุกอย่างแล้วก็แค่เปิดฟิตเนสแล้วก็เลี้ยงลูกสาวจนเติบโต บ้าเอ้ย ฉันยิ้มทำไมเนี่ย ”
ัน้อยรู้สึกขนลุกไปกับท่าทางของผู้เป็นายที่กำลังมองเพดานด้วยดวงตาหวานฉ่ำราวกับคิดเื่แปลกประหลาดภายในหัว มันกลับไปไหนไม่ได้จึงรอคำสั่งเงียบๆ
“ แกดูแลเด็กน้อยเป็ไหม เปลี่ยนผ้าอ้อม อาบน้ำ ทำอาหาร ”
ัน้อยพยักหน้าขึ้นลง เฉินห่าวใไม่คิดว่าัจะทำทุกอย่างเป็
“ นี่แกเป็พ่อลูกอ่อนเหรอ ”
“ นายท่านข้ายังไม่มีลูก ข้ายังไม่มีเมีย เพียงแต่ตอนที่ร่างของข้าหดเล็กลงในหัวของข้ากลับมีความรู้หลายอย่างไหลทะลักเข้ามาจนข้าสามารถทำกิจวัตรประจำวันของมนุษย์ได้ แม้กระทั่งเปลี่ยนผ้าอ้อม ”
เฉินห่าวแสดงสีหน้าพอใจ ดูเหมือนว่าผู้ช่วยของระบบฟิตเนสจะเปลี่ยนัให้เป็คนรับใช้ฝีมือดี
“ แกต้องนอนไหม ”
“ ข้าหลับเดือนละครั้ง ”
“ งั้นถ้าลูกสาวของฉันตื่นพาเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วย้ายข้าวของขึ้นไปชั้น 20 ฉันจะของีบสักพักก่อนเพราะเช้านี้จะต้องไปทำธุระหลายอย่าง ”
เฉินห่าวจำเป็ต้องเดินทางไปลงบันทึกที่สถานีตำรวจเพื่อยืนยันว่าเขาถูกลอบสังหารจริงๆและตามติดผลสอบปากคำของมือสังหาร นอกจากนั้นเขาต้องซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ด้วยเพราะมันถูกมือสังหารทำลายทิ้ง ทำให้เขาเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตไม่ได้
ัน้อยเห็นผู้เป็นายหลับไปแล้ว มันจึงเดินไปนั่งข้างๆเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังนอนกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล บนใบหน้ากำลังเผยรอยยิ้มราวกับกำลังฝันหวานบางอย่างอยู่ ตามคำสั่งมันจะต้องไม่ให้มีอะไรไต่ตามตัวของเด็กหญิงคนนี้
---------------------------------------------------------------
“ นายน้อย คนของเราที่ส่งไปจับตาดูมือสังหารส่งข่าวกลับมา ”
“ ทำไมถึงส่งข่าวมาอีก ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ ”
“ เป้าหมายยังคงมีชีวิตอยู่ ”
“ หมายความว่ายังไง ”
ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีขาวมองใบหน้าของตนเองในถ้วยชาก่อนจะปาทิ้งลงไปในบึงน้ำขนาดใหญ่ มันรู้สึกไม่พอใจเมื่อรู้ว่าการลงมือในครั้งนี้พลาด
“ เขาได้รับการติดต่อจากมือสังหารเป็ครั้งที่สองบอกว่าเป้าหมายกลับมามีชีวิต คงเพราะผลของไอเทมบางอย่าง แต่หลังจากนั้นมือสังหารก็ขาดการติดต่อ เขาจึงเดินทางไปตรวจสอบพบว่ามือสังหารถูกฆ่าเกือบหมดเหลือเพียงหัวหน้าที่ถูกส่งตัวไปยังสถานีตำรวจด้วยสภาพาเ็หนัก ”
“ ใครช่วยมัน ”
“ นอกจากตำรวจแล้ว ยังไม่มีใครเข้าและออกตึกนั่นเลยครับ ”
“ แกจะบอกว่าไม่รู้ใครช่วยมันงั้นเหรอ นักฆ่าที่ส่งไปเลเวล 100 กันทั้งหมด แกจะบอกว่ามีคนเลเวลสูงกว่า 100 เคลื่อนไหวโดยที่ตรวจสอบไม่ได้สินะ ”
“ เป็เช่นนั้นครับ ”
พ่อบ้านมองดูนายน้อยทำลายข้าวของภายในศาลาริมน้ำ จนอีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้ง
“ ช่างมัน ต่อให้มันจะไม่ตายก็ตาม ทำเหมือนว่ามันตายไปซะ อย่าให้มันได้มีตัวตนอยู่อีก แกไปทำยังไงก็ได้ให้ประวัติของมันถูกลบ จากนั้นก็สร้างข่าวบอกว่ามันกับลูกสาวตายไปแล้ว ยิ่งทำให้สมจริงยิ่งดี ”
“ แล้วจะให้ผมจัดการเขาอีกไหมครับ ”
“ ยังก่อน แค่ทำให้มันเหมือนกับหายไปแค่นี้ก็น่าจะพอ ฉันได้ข่าวจากพ่อว่าตอนนี้เมือง X ถูกจับตามองเพราะมีพลังประหลาดพุ่งตกลงสู่ที่นั่น เ้าหน้าที่ระดับสูงหลายหน่วยคงจะถูกส่งไปแล้ว ถ้าเราลงมืออีกอาจจะวุ่นวาย เอาล่ะ แกจะไปไหนก็ไป ”
พ่อบ้านก้มหัวเล็กน้อยแล้วเดินออกจากศาลา จากนั้นส่งแม่บ้านหลายสิบคนเข้ามาเก็บกวาดสิ่งที่นายน้อยทำลายจนสภาพทุกอย่างกลับมาเป็เหมือนเดิมในเวลาไม่ถึง 5 นาที