บทนำ
‘ป้านชา’ ชายหนุ่มตัวสูง ใบหน้าคมเข้มตามแบบฉบับชายไทยกำลังเดินลัดเลาะไปตามร่มไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาไปทั่วทั้งบริเวณทางเดินด้วยความรีบร้อน
วันนี้เป็วันเปิดเทอมวันแรกในฐานะรุ่นพี่ปีสี่สถาปัตย์ทำให้เขาต้องรีบเร่งมาที่มหา’ลัย จนลืมแม้กระทั่งดื่มกาแฟดังเช่นทุกเช้า ซึ่งเช้าในที่นี่ของชายหนุ่มคือเวลาบ่ายแก่ เวลาเช้าแปดโมงเก้าโมงนี่เรียกว่าเช้าเกินไปสำหรับเขามาก ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มมีอาการตาปรือรู้สึกง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา
เท้าก้าวเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยก่อนจะมองเห็นร้านกาแฟร้านประจำที่ตั้งอยู่ในมหา’ลัย
“น้องครับ ลาเต้เเก้วหนึ่ง”เขาเอ่ยสั่งเมนูที่คุ้นเคยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังก้องพอจะสะดุดตาใครหลายคน แต่กลับไม่ได้รับปฏิกิริยาตอบกลับจากพนักงานที่ยืนรับออเดอร์หน้าเคาเตอร์เลยสักนิด
“น้อง! น้องครับ”เขาพยายามเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเดิมเป็เท่าตัวจนเ้าของร้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลต้องหันมามองด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อพบว่าพนักงานของตนยืนจ้องหน้าลูกค้าอย่างเสียมารยาทเช่นนั้นแววตาก็พลันหงุดหงิดขึ้นมาในทันที
“เขียนฝัน รับออเดอร์ลูกค้าสิ!”น้ำเสียงสั่งการที่เขาคุ้นเคยดังจนเด็กหนุ่มต้องสะดุ้งใ
“ค…ครับ คุณลูกค้ารับเป็อะไรดีครับ”เขากุลีกุจอถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า
ป้านชาได้ยินเช่นนั้นถึงกลับชะงักก่อนจะทวนออเดอร์ตัวเองอีกครั้งแล้วเดินตรงไปนั่งรอที่โต๊ะตัวที่ตั้งอยู่ไม่ไกลมากนักทันที
เขียนฝันยืนมองกระดาษที่ถูกเขียนว่าออเดอร์ของป้านชาเงียบๆ แววตาวาววับก่อนจะวางกระดาษแผ่นนั้นไว้อย่างไม่สนใจใยดี
เขาสาละวนกับการทำในส่วนของลูกค้าที่สั่งออนไลน์ผ่านคนบริการส่ง เสียงเปิดปิดประตูร้านยังคงดังต่อเนื่องเกือบสองชั่วโมง จนออเดอร์แก้วสุดท้ายหมดไปเด็กหนุ่มถึงเริ่มทำลาเต้ไปเสิร์ฟให้ป้านชาที่ทำสีหน้ามึนตึงอยู่ที่โต๊ะพร้อมกับสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มเดิมที่ถือเข้ามา
จากหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าตอนนี้มันถูกเติมเต็มไปแล้วด้วยดินสอร่างภาพไว้จำนวนหนึ่ง มองดีๆจะเห็นเป็รูปร่างของสิ่งก่อสร้างชนิดหนึ่งที่คล้ายคอนโดมิเนียมสูง บ่งบอกได้เป็อย่างดีว่าชายหนุ่มคงเป็หนึ่งในนักศึกษาที่เรียนสถาปัตย์แน่นอน
“ขอโทษที่ช้านะครับ พอดีทางร้านมีออเดอร์เข้ามาเยอะจนล้นมือไปหน่อย”เขียนฝันแย้มรอยยิ้มคล้ายรู้สึกผิดแต่ภายในใจนั้นไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่
“ไม่เป็ไรครับ ถ้าออเดอร์เยอะคราวหน้าก็ช่วยบอกลูกค้าด้วยนะครับเขาจะได้ไม่ต้องรอนานๆ”ป้านช้ามองเด็กหนุ่มทีหนึ่งก่อนที่จะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่ได้เเสดงอาการใดๆออกมาแม้แววตาจะค่อนข้างหงุดหงิดอยู่บ้างก็ตาม
“ยังไงทางเราก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ”
เด็กหนุ่มพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะเดินกลับมาที่เคาเตอร์ประจำตำแหน่งเดิมเพื่อรอรับออเดอร์จากลูกค้ารายต่อไป
ป้านชามองตามเด็กหนุ่มที่สูงน้อยกว่าเขาแวบหนึ่ง ภายในใจรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนจากเด็กหนุ่มผู้นี้ แต่เขาก็กลับนึกไม่ออกว่าไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจกันแน่
ถ้าเขาจำไม่ผิด ในชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยพบเจอใบหน้านี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ เพราะเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีขนาดนี้ไม่มีทางที่เขาจะจดจำไม่ได้
เขียนฝันชำเลืองมองใบหน้าของลูกค้าหนุ่มอีกครั้งก่อนจะหันไปมองร่มไม้ที่อยู่ด้านนอกร้านเงียบๆอย่างใช้ความคิด
เขานึกย้อนไปถึงวันนั้นเมื่อสองปีก่อน วันที่พวกเขาต้องมีชีวิตที่เปลี่ยนไปจากเดิมมากและสาเหตุทั้งหมดก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจากชายหนุ่มที่เป็เ้าของลาเต้แก้วนั้นนั่นเอง!
…
244
