เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        โจวเม่ยใช้กรรไกรกรีดนิ้วเบาๆเพื่อให้เลือดเปื้อนบนผ้าปูที่นอน หลังจากหลี่เอ้อร์โก่วหลับไปแล้วเธอจึงหลอกล่อเขาได้สำเร็จ

        หลายวันที่ผ่านมาหลี่เอ้อร์โก่วเอาแต่เกาะติดเธอ ทำเหมือนเธอเป็นของล้ำค่า

        ไม่นานนักเสียงหัวเราะหยอกเย้าของชายหญิงก็ดังขึ้นในห้องเสียงดังโดยไม่ปิดบัง

        หลี่จินฮวาที่นั่งสูบยาเส้นอยู่นอกชานบ้านตลอดครึ่งวันถึงกับหน้าดำคล้ำไปทันที “นางจิ้งจอกไร้ยางอาย!ฟ้าเพิ่งจะมืด ก็สำแดงฤทธิ์เดชขนาดนี้แล้ว หน้าด้านจริงๆ!”

        แถมยังจงใจทำเสียงดังขนาดนี้กลัวว่าเธอจะไม่ได้ยินหรืออย่างไร?

        หลี่เป่าซู่ที่นั่งอยู่ในชานบ้านสูบยาเส้นมานานครึ่งวันเอ่ยเร่งเร้าว่า “พอได้แล้ว พอได้แล้วเลิกพูดเสียที รีบไปทำกับข้าวได้แล้ว”

        หลี่จินฮวาเหมือนกับเจอที่ระบายความอัดอั้นในทันทีจึงหันไปโวยวายใส่หลี่เป่าซู่ว่า “หมายความว่ายังไง?รำคาญฉันพูดมากหรือไง? แกก็อยากช่วยนางจิ้งจอกนั่นจัดการกับฉันด้วยงั้นหรือ?!”

        หลี่เป่าซู่ลดก้านยาเส้นลงมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ “นางจิ้งจอกอะไรของแกนั่นลูกสะใภ้แกนะ!”

        “ถ้าฉันรู้ว่าหล่อนเป็นคนแบบนี้จ้างให้ตายฉันก็ไม่ยอมให้หล่อนเข้ามาในบ้านเด็ดขาด! ถุ้ย!” หลี่จินฮวาถ่มน้ำลายใส่ห้องที่ยังคงมีเสียงดังเอียดอาดออกมาราวกับเป็นการระบายความโกรธในใจ

        หลี่เป่าซู่ส่ายหน้า“ตอนนั้นฉันเตือนเธอแล้ว เธอก็ไม่ฟังเอาแต่พูดว่าจะแต่งงานกับยุวชนโจวผู้มีการศึกษา บ้านเราจะได้มีเนื้อกินทุกวันฉันว่ายุวชนโจวคนนั้นเอาแต่กินแต่ไม่ทำงาน เธอจะไปสู้ยุวชนซูได้ยังไง? ถึงแม้จะเป็นยุวชนเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่ว่ายุวชนทุกคนจะดีเหมือนกันหมดหรอก”

        หลี่จินฮวาโกรธจัดทันที“แล้วทำไมแกไม่บอกเร็วกว่านี้ ตอนนี้มาพูดทีหลังมันจะมีประโยชน์อะไร!”

        หลี่เป่าซู่ก็โกรธเช่นกัน“ฉันบอกไปตั้งนานแล้ว แต่แกฟังที่ไหน? แถมยังเป็นแกอีกที่เอาเงินออกมาตั้งสามสิบหยวนทั้งรอยยิ้ม!ยามปกติให้ซื้อเนื้อเพียงเล็กน้อยแกกลับเสียดายราวกับฉันจะกินเลือดกินเนื้อแกอย่างนั้นแหละ!”

        ทันใดนั้นหลี่จินฮวาก็รู้สึกเจ็บปวดราวหัวใจถูกบีบคั้นจนเลือดไหล

        ตอนนั้นเธอคงสมองทึบไปแล้วแน่ๆ!ถึงได้เชื่อคำพูดของลูกชายตัวเอง!

        ตอนนี้เป็นไงล่ะพอแต่งโจวเม่ยเข้ามา ไม่เพียงแต่ต้องเลี้ยงดูเธอเท่านั้นแม้แต่ลูกชายก็ไม่เชื่อฟังแล้ว!

        โจวเม่ยจัดการลูกชายของเธอได้อยู่หมัดโจวเม่ยพูดอะไร ลูกชายของเธอก็เชื่อฟังไปหมด มันช่างน่าเจ็บใจจริงๆ!

        หลังจากโกรธอยู่พักหนึ่งหลี่จินฮวาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องไปทำอาหาร

        ครู่ต่อมาหลี่เอ้อร์โก่วเดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขแล้วตะโกนใส่หลี่จินฮวาในครัวว่า “แม่ครับ!ทำกับข้าวเสร็จหรือยัง? ผมกับเม่ยเอ๋อร์หิวจะตายอยู่แล้ว!”

        หลี่จินฮวาโมโหจนแทบเลือดขึ้นหน้าเธอทำงานกลับมาทั้งวันอย่างเหน็ดเหนื่อย ไม่เพียงแต่ไม่ได้กินข้าวแต่ยังต้องมาทำกับข้าวให้พวกเขาอีก! ลูกชายตัวเองก็ไม่เคยสงสารเธอสักคำเปิดปากมาก็ถามว่าทำกับข้าวเสร็จหรือยัง!

        “เสร็จแล้วๆ”

        หลี่จินฮวาถือกับข้าวออกมาวางลงบนโต๊ะแปดเซียนในห้องโถงก็เห็นโจวเม่ยเดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าเย้ายวนชวนฝัน ท่าทางเหมือนจิ้งจอกสาวทำให้หลี่จินฮวาอยากจะพุ่งเข้าไปข่วนเธอให้ตาย

        โจวเม่ยไม่สนใจสายตาของเธอเลยแม้แต่น้อยเดินบิดเอวไปนั่งลงที่โต๊ะแปดเซียน หลี่เอ้อร์โก่วประจบประแจงยื่นข้าวสวยร้อนๆให้เธอ“เม่ยเอ๋อร์ เมื่อกี้คงใช้แรงไปเยอะใช่ไหม กินเยอะๆ นะ”

        โจวเม่ยยิ้มหวานมองเขายังไม่ทันได้พูดอะไร หลี่จินฮวาซึ่งยืนอยู่ข้างๆทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแดกดัน “หล่อนเหนื่อยตรงไหนกัน!ก็แค่นอนลงบนเตียงแล้วอ้าขาให้แก ทำแค่นี้มันจะไปเหนื่อยอะไร?”

        “ลูกเอ๋ย แกนั่นแหละที่เหนื่อย! แกควรกินเยอะๆ!”

        หลี่จินฮวาแย่งข้าวสวยร้อนๆถ้วยนั้นจากโจวเม่ยมาวางไว้ตรงหน้าหลี่เอ้อร์โก่ว

        ข้าวสวยร้อนๆดีๆ แบบนี้ จะให้โจวเม่ยกินได้ยังไง!

        “ส่วนหล่อนก็กินซาลาเปาไส้ผักกับหัวไชเท้าดองไปก็แล้วกัน!”

        หลี่จินฮวาหยิบซาลาเปาไส้ผักชิ้นใหญ่และแข็งโป๊กมาวางในชามเปล่าตรงหน้าโจวเม่ย

        แต่โจวเม่ยกลับไม่สนใจเธอแม้แต่น้อยแต่หันไปมองหลี่เอ้อร์โก่วด้วยสีหน้าตัดพ้อ “ฟู่กุ้ยฉันเหนื่อยแทบแย่ ตอนนี้อยากกินข้าวสวยร้อนๆ มากเลย”

        หลี่เอ้อร์โก่วเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข“งั้นก็กินสิ!”

        เขาเอาข้าวสวยร้อนๆถ้วยนั้นไปวางตรงหน้าโจวเม่ย โจวเม่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ฟู่กุ้ย คุณดีกับฉันเหลือเกิน หากมีคุณอยู่เคียงข้างแบบนี้ละก็ชีวิตฉันคงสุขสบายไปตลอดกาล"

        หลี่เอ้อร์โก่วถูกชมจนตัวลอย

        หลี่จินฮวาโกรธจนแทบจะหัวใจวาย“ลูกเอ๊ย คืนนี้แม่หุงข้าวสวยร้อนๆ แค่ถ้วยเดียวเองแกก็ให้เธอไปแล้ว แบบนี้แกจะกินอะไร?”

        นี่มันข้าวสวยร้อนๆที่มีค่ามากนะ!

        ขนาดเธอเองยังไม่กล้ากินเลย!

        ตั้งใจเก็บไว้ให้ลูกชายกินแท้ๆใครจะรู้ว่าลูกชายที่แสนจะโง่เขลาของเธอกลับยกให้โจวเม่ยกินไปหมด!

        โจวเม่ยสมควรจะกินข้าวสวยร้อนๆดีๆ แบบนี้หรือ?

        หลี่จินฮวาเอื้อมมือไปจะแย่งแต่โจวเม่ยหลบได้ โจวเม่ยกินอย่างเอร็ดอร่อย ในพริบตาเดียวก็กินไปได้เกือบครึ่งทำให้หลี่จินฮวาหน้าดำคล้ำไปทันที

        หลี่เอ้อร์โก่วไม่เพียงแต่ไม่โกรธเขายังหัวเราะอย่างร่าเริง และห้ามหลี่จินฮวาพลางพูดอย่างไม่พอใจว่า“แม่ทำอะไรเนี่ย! ไปแย่งข้าวเม่ยเอ๋อร์ทำไมแม่ก็กินซาลาเปาไส้ผักของตัวเองไปสิ”

        หลี่จินฮวา"…"

        หลี่เอ้อร์โก่วยิ้มแล้วพูดว่า“โจวเม่ยเป็นคนเมืองมาตั้งแต่แรกแล้วร่างกายเธออ่อนแอก็ควรกินของดีๆ กินดีแล้ว เธอจะได้ให้กำเนิดลูกชายให้ผมไง”

        โจวเม่ยยิ้มอย่างเอียงอาย“ฟู่กุ้ย ลูกชายของเราในอนาคตจะต้องหล่อเหลา และฉลาดเหมือนคุณแน่เลย”

        “แน่นอนอยู่แล้ว!” หลี่เอ้อร์โก่วหัวเราะอย่างตื่นเต้น

        แม้หลี่จินฮวาจะรู้ว่าโจวเม่ยกำลังจงใจเอาใจลูกชายของเธอแต่เธอจะทำอะไรได้เล่า?

        ใครจะไปรู้ว่าหลี่เอ้อร์โก่วจะหลงคารมโจวเม่ยพูดอะไรก็เชื่อไปหมด ให้เขาไปทางตะวันออก เขาก็ไม่ไปทางตะวันตกให้เขาขึ้นเขา เขาก็ไม่ลงนา!

        ช่างเป็นคนโง่เง่าอะไรอย่างนี้!

        นี่มันน่าโมโหจริงๆ!

        หลี่เป่าซู่เตือนด้วยความหวังดีว่า“แทนที่จะนั่งขุ่นข้องหมองใจอยู่เช่นนี้ มันก็ไม่ช่วยอะไรสู้คิดให้เปิดใจสักหน่อยอาจจะดีกว่า หากยุวชนโจวดูแลรักษาสุขภาพตนเองดีๆให้กำเนิดทายาทชายแก่ตระกูลหลี่ของเราไวๆ ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว”

        หลี่จินฮวาทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามสะกดจิตตัวเองและปลอบใจตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        ที่เธอเลี้ยงดูโจวเม่ยก็เพื่อให้โจวเม่ยให้กำเนิดลูกชายแก่หลี่เอ้อร์โก่วโดยเร็วดังนั้นตอนนี้หลี่จินฮวากำลังเลี้ยงดูหลานชายของเธอเองต่างหาก

        เมื่อคิดเช่นนี้หลี่จินฮวาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก

        น่าเสียดายที่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน

        หกวันต่อมาหลี่จินฮวาอยู่ในห้องน้ำ จู่ๆก็ได้ยินเสียงโจวเม่ยอาเจียนอย่างรุนแรงอยู่ในไร่นาที่ไม่ไกลนักอาการคล้ายคนอาหารเป็นพิษ

        หลี่จินฮวาแอบมองโจวเม่ยผ่านช่องว่างในห้องน้ำเห็นใบหน้าซีดขาวของเธอ ก็ยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม สำรอกออกมาให้หมดเลยสิกรรมตามสนองโจวเม่ยแล้วเห็นๆ!

        เอาแต่กินแต่ดื่มไม่ยอมทำงาน สมน้ำหน้าที่ต้องสำรอกออกมาจนตาย!

        จากนั้นหลี่จินฮวาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันทีอาเจียนอย่างนั้นหรือ?

        นี่ไม่ใช่ว่ามีอาการแพ้ท้องหรอกหรือ?

        คนอื่นจะอาเจียนง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร!อาหารเป็นพิษ ส่วนใหญ่ก็แค่ท้องเสียเท่านั้นแหละ!

        หรือว่าโจวเม่ยกำลังตั้งท้องจริงๆ?

        เมื่อคิดเช่นนี้ใบหน้าของหลี่จินฮวาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เธอรีบลุกขึ้นเช็ดก้นพลางคิดว่าจะต้องหาของบำรุงดีๆ ที่มีไขมันให้โจวเม่ยกินบำรุงร่างกายจะได้ไม่ปล่อยให้หลานรักของเธอต้องหิวโหย

        อย่างไรก็ตามหลี่จินฮวาเดินไปได้สองก้าวก็หยุดชะงักหลี่เอ้อร์โก่วกับโจวเม่ยเพิ่งแต่งงานกันได้ยี่สิบวันเองจะท้องเร็วขนาดนั้นเลยหรือ? จะมีอาการแพ้ท้องเร็วขนาดนี้เลยหรือไร?