เกิดใหม่มาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

        บทที่134

        เดินทางกลับมาถึงเมืองตี้หนาน 

        หลังจากที่ขบวนการเดินทางได้เดินทางออกไปจากเมืองเรียบร้อยแล้วไป๋เฟิ่งควบอาชากลับมาภายในเมืองโดยนางนั้นมุ่งตรงกับไปภายในกองทัพของตนเองเช่นเดิม

        ณห้องทำงานของแม่ทัพใหญ่

        ไป๋เฟิ่งเดินทางกลับเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ในขณะที่เดินทางกลับเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ 

        เมื่อก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องทำงานของตนเองสตรีที่สวมใส่อาภรณ์สีแดงต้องผงะเท้าของตนเองลงดวงตาของนางจ้องมองตรงไปด้านหน้ามองเห็นว่าบนโต๊ะทำงานของนางในตอนนี้มีร่างของคนผู้นึงกำลังนั่งอยู่ 

        ไป๋เฟิ่งร่างกายหยุดนิ่งดวงตาของนางกระพริบปริบจ้องมองไปที่ผู้ที่กำลังนั่งอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้ 

        โดยผู้ที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้มิใช่ใครอื่นบิดาของนางอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายไป๋เซียน 

        ไป๋เซียนกำลังนั่งอยู่บริเวณด้านบนที่นั่งบนโต๊ะทำงานของไป๋เฟิ่งในยามนี้ภายในเขตวังที่เป็นที่ตั้งของราชสำนักเขานั้นสวมใส่ด้วยชุดขุนนางเต็มยศดูมีสง่าราศีเป็นอย่างมาก

        บุคลิกท่าทางภายนอกนั้นมองเห็นก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าเขานั้นเป็นคนที่ดูมีภูมิฐานเพียงใด

        เมื่อมองเห็นว่าบุตรสาวของตัวเองก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องเขาก็ได้ค่อยๆลุกขึ้นจากที่นั่งที่ตนเองนั้นกำลังนั่งอยู่ใช้ดวงตาจ้องมองไปที่นาง

        ไป๋เฟิ่งมองเห็นบิดาของตนเองยืนอยู่ด้านหน้ายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานกันก้มศีรษะคารวะแล้วกล่าวออกมา“ คำนับท่านพ่อ!! ”

        อันที่จริงแล้วทั้งสองแม้ว่าจะเป็นพ่อลูกกันแล้วยังอยู่ภายในจวนเดียวกันแต่เวลาที่พวกเขานั้นได้พบเจอกันช่างน้อยยิ่งนัก

        อย่างเช่นในช่วงยามเช้าก็ออกมาจากจวนในเวลาที่แตกต่างกันไป๋เฟิ่งเป็นคนที่จริงจังเกี่ยวกับการทำงานของตนเองเป็นอย่างมากนางเลยมักจะออกจากตัวตั้งแต่ท้องฟ้านั่นยังไม่สว่างและก็กลับจากการทำงานในตอนที่ท้องนภาในมืดมิดไปแล้ว

        เพราะแบบนั้นทั้งสองก็เลยไม่ค่อยได้พบเจอกันสักเท่าไร

        อันที่จริงแล้วเวลาการทำงานเช่นนี้มันเองก็เป็นเหมือนกับอัครมหาเสนาบดีไป๋เมื่อก่อนตอนที่ตัวของเขานั้นนั่งอยู่ในตำแหน่งแม่ทัพแห่งเมืองหลวง

        ตอนนั้นเขาเองก็เป็นเช่นนี้เช่นเดียวกันในการที่ตัวของเขานั้นออกไปจากบ้านตั้งแต่ในช่วงเวลาท้องนภาด้านบนนั้นยังไม่ได้สว่างไสวแล้วก็กลับเข้ามาภายในบ้านตอนที่ท้องนภามืดมิดไปแล้ว

        มองถึงความสัมพันธ์ในตอนนั้นเลยทำให้เขานั้นมีความสัมพันธ์กับบุตรสาวคนโตค่อนข้างจะห่างเหินกว่าบุตรสาวคนอื่นๆ

        เพราะว่าในตอนที่บุตรสาวคนอื่นๆเติบโตขึ้นมาไป๋เซียนนั่งตําแหน่งอัครมหาเสนาบดีเลยไม่จำเป็นจะต้องออกไปทำงานตั้งแต่ในยามเช้าเหมือนตอนเป็นแม่ทัพเลยทำให้มีเวลาสนิทสนมกับบุตรสาวคนกลางและบุตรสาวคนเล็กมากกว่า

        แต่เมื่อเทียบกับไป๋เฟิ่งทางที่เติบโตขึ้นมาในช่วงเวลาที่บิดาของตนเองนั้นต้องไปทำงานตั้งแต่ในยามเช้ากลับมาก็ตอนที่นางเข้านอนไปแล้วเลยไม่ค่อยจะสนิทกับเขาสักเท่าไหร่

        เกี่ยวกับเรื่องนี้มันก็เลยกลายเป็นกำแพงขนาดใหญ่ระหว่างสองพ่อลูกคู่นี้ที่ทำให้พวกเขานั้นค่อนข้างจะห่างเหินกันเป็นอย่างมาก 

        ผู้เป็นบิดาที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าเดินเข้ามาใกล้ๆของตนเองก่อนที่จะทำการเอ่ยถามออกมา“ เจ้าเดินทางไปที่ใดมาอย่างนั้นหรือในเวลาเช่นนี้? ”

        “ เดินทางออกไปทำธุระสำคัญมาเจ้าค่ะ ” นางตอบกลับออกไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา 

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้เป็นบิดาเองก็ไม่คิดจะถามต่อเขาทำการเอามือไขว้หลังเดินตรงไปยังบริเวณถ้วยน้ำชาที่ตนเองรินเอาไว้ยกมันขึ้นมาดื่ม

        ไป๋เฟิ่งที่กำลังอยู่เบื้องหน้านางใช้ดวงตาของนางเองมองตรงไปที่ท่านพ่อของนางก่อนที่จะทำการเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย“ ท่านพ่อเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้อยากจะพบข้าด้วยเหตุอันใดอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

        ผู้เป็นบิดาได้ยินบุตรสาวของตนเองเอ่ยถามออกมาอย่างตรงๆเช่นนั้นผงะไปเล็กน้อยแล้วก็ค่อยๆวางถ้วยน้ำชาภายในมือของตนเองลงปรายดวงตาของตนเองมองตรงกับไปที่นาง “เดินทางมาในครั้งนี้เพราะว่าอยากจะเตือนเกี่ยวกับเรื่องบางอย่าง ”

        “ เหตุการณ์ที่เจ้าเพิ่งทำลงไปการจับตัวเสี่ยวหม่าได้ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะว่าคนผู้นั้นเป็นพวกหัวรุนแรงที่ต่อต้านราชสำนักอย่างโจ่งแจ้ง แต่ว่าภายในเรื่องดีครั้งนี้มันเองก็มีเรื่องหลายอย่างเช่นเดียวกันดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดจะเริ่มรู้สึกว่าเจ้านั้นเป็นตัวเกะกะแล้ว”

        “ สำหรับตัวของพ่อที่นั่งอยู่ในตำแหน่งนี้พวกมันคงจะไม่สามารถโค่นล้มได้ง่ายดายมากนักเพราะแบบนั้นถ้าพวกมันคิดจะลดอำนาจของตระกูลเรามีทางเดียวที่พวกมันจะสามารถทำได้ก็คือเล่นงานเจ้า”

        “ เพราะแบบนั้นพ่อหรืออยากจะมาเตือนเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เจ้าจะเป็นเป้าหมายแล้วก็จะเป็นจุดที่ทำให้พวกมันนั้นลงมือ ”ผู้เป็นบิดาที่อยู่บริเวณด้านหน้าเลยเตือนบุตรสาวของตนเองด้วยความจริงจัง

        เกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอำนาจของตระกูลไป๋ดูจะมั่นคงมากขึ้นเพราะว่าผู้คนภายในเมืองแห่งนี้ต่างเชื่อมั่นมากขึ้นด้วย

        แต่ว่ายิ่งอำนาจภายในตระกูลมากมายเท่าไหร่และยิ่งกลายเป็นเป้าสนใจมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งมีผู้คนที่อยากจะคิดร้ายมากขึ้นเท่านั้น

        เกี่ยวกับเรื่องนี้ผู้เป็นบิดาเลยทำการเอ่ยเตือนบุตรสาวของตนเองให้ล่วงรู้อย่างรวดเร็วเพื่อที่จะป้องกันเอาไว้

        สำหรับคนที่คิดจะลงมือในตอนนี้ไป๋เซียนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งขุนนางอันดับหนึ่งของราชสำนักไม่ใช่เป้าหมายอย่างแน่นอน

        มันเป็นเพราะว่าตัวของเขานั้นมีอำนาจมากมายภายในมือถ้าให้เปรียบเทียบเขาเองก็เหมือนกับต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึกในราชสำนักมาเป็นเวลานาน

        หาที่จะโค่นล้มต้นไม้ใหญ่ใช้เพียงแค่คนอย่างเดียวไม่พอจำเป็นจะต้องใช้แรงและใช้เครื่องมืออีกมากมายเพราะแบบนั้นการที่มันจะโค่นล้มตำแหน่งของเขาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก 

        แต่สำหรับไป๋เฟิ่งที่ในตอนนี้กำลังรุ่งเรืองและก้าวหน้าตัวของนางเปรียบเสมือนกิ่งก้านใบที่แตกออกมาจากลำต้นใหญ่ๆของบิดา

        ถ้าพวกมันจะทำการเร่งเล่นงานก็คงจะทำการเล็งเป้าหมายมาที่นางอย่างแน่นอนเพราะว่าอำนาจของด้านในตอนนี้ในฐานะแม่ทัพใหญ่ยังคงมีโอกาสที่พวกมันนั้นจะเล่นงานนางได้อยู่

        “ ท่านพ่อมาเตือนเพียงแค่เรื่องเช่นนี้งั้นรึเจ้าคะ? ” นางเอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าจริงจังมองตรงไปที่บิดาของตนเอง

        ที่จริงแล้วดวงตาของนางในตอนนี้แววตาของผู้เป็นบิดาก็รู้ได้ในทันทีว่าท่านพ่อของนางไม่ได้มาพูดเพียงแค่เรื่องแค่นี้อย่างแน่นอน

        ผู้เป็นบิดาเองก็มองตรงกับมาก่อนที่จะทำการกล่าวขึ้น“แน่นอนว่าไม่ได้มาพูดเพียงแค่นี้สิ่งที่ตัวของพ่ออยากจะมาพูดกับเจ้ามันก็คือวิธีการที่ทำให้เจ้านั้นสามารถรอดพ้นจากเรื่องราวในครั้งนี้ไปได้”

        ไป๋เฟิ่งเงียบนิ่งแสดงใบหน้าเย็นชาใช้ดวงตาหงส์บนใบหน้าของตนเองมองตรงไปที่ผู้เป็นบิดาราวกับจะเอ่ยถาม

        ไป๋เซียนที่อยู่เบื้องหน้าแสดงใบหน้าจริงจังและก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม“ อภิเษกสมรสกับราชนิกูลจะทำให้เจ้าปลอดภัย ”

        ไป๋เฟิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะทำการพูดออกมา“ หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ? ” 

        “ ด้วยตำแหน่งของพ่อในตอนนี้พวกมันไม่สามารถใช้เล่ห์กลอุบายเล่นงานได้อย่างแน่นอนแต่ว่าสำหรับตำแหน่งของเจ้าพวกมันมีโอกาสที่จะใช้วิธีต่างๆในการเล่นงานเจ้าแต่ว่าถ้าเจ้าอภิเษกสมรสกับราชนิกูลมีราชวงศ์คอยหนุนหลังพวกมันไม่มีทางทำอันใดเจ้าได้อย่างแน่นอน” ไป๋เซียนเอาออกมาด้วยใบหน้าที่จริงจังเท่านำเหตุและผลทั้งหมดมาผนวกเข้าหากันและพูดอธิบายให้บุตรสาวของตนเองเข้าใจ

        ในครั้งนี้เขาเองก็หวังว่าบุตรสาวของตัวเองจะเข้าใจเกี่ยวกับความหวังดีของเขา

        แต่ไป๋เฟิ่งที่อยู่เบื้องหน้านางกลับไม่ให้คำตอบแสดงใบหน้าที่เรียบเฉยของตนเองอยู่เช่นนั้น

        …

        การเดินทางผ่านพ้นมาหลายวัน 

        หลังจากที่ออกเดินทางจากเมืองหลวงมุ่งตรงออกมาบริเวณด้านนอกตอนนี้เวลานั้นผ่านพ้นมาหลายวันแล้วลู่หยางเดินทางออกมาพร้อมกับขบวนการเดินทางของคุณชายเว่ย

        ช่วงเวลาการเดินทางกลับในครั้งนี้ดูเหมือนว่าความคุ้นชินในการเดินทางของเขาจะทำให้พวกเขานั้นรู้สึกว่าการเดินทางในครั้งนี้ผ่านพ้นไปรวดเร็วยิ่งนัก

        ไม่นานนักตอนนี้พวกเขาก็เดินทางออกมาจากเมืองหลวงหลายต่อหลายวันแล้วจนตอนนี้เขาได้เดินทางมาถึงเป้าหมายของตนเอง

        ลู่หยางกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ภายในรถม้าของตนเองโดยตำราภายในมือของเขาเป็นตำราการแพทย์ที่เขานั้นกำลังศึกษาอยู่

        ในขณะที่กำลังนั่งอ่านตำราภายในมือของตนเองอย่างนั้นเสียงของผู้นำขบวนรถม้าที่อยู่บริเวณด้านนอกทำการตะโกนส่งเสียงให้ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหลังได้ล่วงรู้“ ถึงเมืองตี้หนานแล้ว… ”

        เสียงนั้นดังแว่วเข้ามาด้านในลู่หยางที่กำลังใช้สายตาของตนเองอ่านตำราภายในมืออยู่นั้นใบหน้าของเขาค่อยๆเงยขึ้นมาอย่างช้าๆมองตรงออกไปบริเวณด้านนอก

        เขาได้ค่อยๆเอื้อมมือของตนเองไปบริเวณผ้าม่านสีฟ้าของรถม้าเปิดมันขึ้นมาและก็ใช้ดวงตาของตนเองมองตรงออกไปบริเวณด้านนอก

        หลังจากที่ใช้ดวงตาของตนเองมองออกไปด้านนอกเขาก็มองเห็นว่าตอนนี้เป้าหมายของเขามันอยู่บริเวณด้านหน้าแล้ว 

        เมืองตี้หนาน 

        หลังจากที่เดินทางมาหลายต่อหลายวันในที่สุดพวกเขาเองก็เดินทางกลับมาถึงเมืองตี้หนานสักที 

        ลู่หยางมองเห็นเมืองที่อยู่บริเวณด้านหน้าเขาเองก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากทั้งสองข้างเพราะว่านึกถึงบุตรสาวของตนเองที่อาศัยอยู่ภายในเมืองแห่งนั้น

        หลังจากที่ไม่ได้พบเจอมาเป็นเวลานานความคิดถึงภายในใจมันบ่มเพาะออกมากลายเป็นก้อนความคิดถึงขนาดใหญ่ที่ไม่สามารถบรรยายและอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

        จบบท